جمع کردن میز شام و سرو سامون دادن به آشپزخونه، بردن قهوه آخر شامگاه خدمت ارباب عمارت وووو تا کی میتونم اینجور روند و ادامه بدم و خودم و بزنم به بی عاری..
یک ماه اینجور سرگردون بودم و هنوزم تکلیفم مشخص نیست و فشارهایی که داره از هر طرف بهم وارد میشه کم کم اعصاب و روان برام نزاشته.
همه چی رو میتونم تحمل کنم و بگم به درک چیزی که شده، اتفاقی که افتاده..
کف دست من که نبود اینهمه ادم کار میکنن منم یکی فکر کن از اولم هیچی نبودی حالا کارو بارت اینه مثل آزاده مثل وفا و آذر و هر ادم دیگه ای.
ولی اینکه برای دیدن مادرم هم اختیاری ندارم و باید از هفت خان بگذرم تا بتونم چند ساعتی همون جسم بی جونش و تماشا کنم هزار بار سنگین تر از جمع کردن پس مونده ها و امر و نهی های ارباب منشانشونه.
میدونم که فردا چشم انتظارمه و حتی اگر نتونه ابرازش کنه اما چشم هاش به جادهم میمونه.
از شانس دلنشینم وقتی عزمم و جزم میکنم تا برم باهاش صحبت کنم بعد شام هر دو تیپ زده و کت و شلوار پوشیده میزنن بیرون و منو عصبی و ناراحت پشت سرشون جا میزارن.
شامگاه از نیمه گذشته و تازه دیده هام گرم خواب شده که صوتی باز شدن در وردی رو میشنوم و پشت بندش پچ پچ ها و زمزمه هایی که توی تاریک و روشن سالن به گوشم میرسه.
نگاه هام و میمالم و صورتم و ابی میزنم تا خوابم بپره، میخوام قبل رفتن به اتاقش باهاش صحبت کنم که با صوتی آسانسور میفهمم راه پله ها انتخابش برای بالا راهی شدن نبوده.
هرچند دوست ندارم توی اتاقش برم اما خب چاره چیه..
با تقه ای به در منتظر جوابش می ایستم ولی تا چند ثانیه خبری نمیشه و به این سرعت امکان نداره خوابش برده باشه!
سماجت میکنم و اینبار محکمتر در میزنم که با باز شدن در تمام حرف هام نوک زبونم خشکشون میزنه و گیج و صامت نگاهش میکنم.
ابرویی بالا داده و دست به کمر با لباسی که تقریبا هیچی نداره طلبکار و منتظر نگاهم میکنه.
_چیه؟
_ها.. خب.. خودشون کجان؟
پوزخندی میزنه و نگاهش اینبار سرتاپام و رصد میکنه و انگار چیزی که میبینه چندان یه مزاقش خوش نمیاد که چینی به صورتش میده.
_به تو چه!.. نکنه وعده امشب وبه قلبت صابون زده بودی! حالا خورده تو پرت؟
_میشه صداشون کنید..
دیده هاش و چرخی میده و با لوندی خودش و جلو میکشه..
_هه.. برو جونم برو با هم قد خودت، باغبونی، سرایداری چیزی پیدا کن بهش بدی.. اینجا و صاحبش اندازه دهنت نیست خفه ت میکنه.
با هر دور پلک زدن با مژه هاش یه دور نسیم ملایی رو به طرفم می وزوند و عطر شیرین تنش بیشتر باعث خارش بینیم میشد!
چطور این عره، اوره، شمسی کوره هارو تحمل میکرد خدا عالمه!؟
در مورد تن و بدنش نظری نداشتم بلاخره علف باید به دهن بزی لذیذ بیاد اما خداییش از نظر من حتی وفا هم از این بشر سرتر بود.
شایدم من سلیقم نم کشیده و فرق بین زیبایی و دلپذیریت فیک و اصل هنوز برام مهمه!
درو که به روم میبنده بی حوصله طرف در چپ چپی نگاه میکنم و با بیان کردن ” میمون هرچی زشتر اداش بیشتر” بار دیگر کف دست بالا میبرم و میخوام در بزنم که صوتیی از پشت سرم میگه..
_فرمایش!
جا خورده با همون پوزیشن به عقب برمیگردم که با مشاهده کردن تیپ هاپاما و شلخته اش متجب نگاهش میکنم.
موهای پریشون و ریخته روی پیشونی و کروات شل شده دور گردنش با پیمسیرنی که از شلوارش بیرون افتاده خمار و انگار..
هوم آره بوی الکش میزنه زیر بینیم، با نگاهی ناخوانا خیره منه.
دستم از توی صورتش پایین میکشم و بی مقدمه و بدون توجه به تمام خجالتی که عصری از شنیدن حرف هام داشتم خبرمیدم.. بله دقیقا خبر میدم که..
_فردا نیستم.
به آنی صورتش بی تفاوت ترین و سخت ترین چهره رو به نمایش میزاره.
بهسرعتا واکنش نشون میده و کنایه وار میپرسه..
_کجا تشریفتون و میبرید!؟
_روزگار مرخصی منه و حق دارم ازش استفاده کنم.
کف دستی به کمر میزنه و حالت مسخره ای با طرز توقف کردنش میگیره ..
_حق؟!… انگار یادت حرکت کرده الان شما بعلاوه اینکه جزو خدمه اینجایی و روزگار مرخصیت و من تعیین میکنم، یه بدهکاری تپل هم پیش من داری!
بچه ننه… یه روزگار اینو تو صورتش میگم تا زیبا همه جاش بسوزه قلب منم خنک بشه.
_ تو قراردادم نوشته این حق و دارم. بعدم اضافه کردم مرخصی قرار نیست که از کشور خارج بشم با اونم با بدهکاری تپلی که به شما دارم!
بازم بعدشم کلی مدارک و سفته از من دارین دیگه چی مونده گرویی بزارم.!
هموقت با دهنش در پشت سرم هم باز میشه.
_عزیزم من خیلی وقته منتظرتم..
من که زنم یه لحظه شل شدم این طرف بدون اهمیت به عشوه و لوندی آواش نگاهش به منه و با گفتن..
_صبح در موردش صحبت میکنیم فعلا کارای مهمتری دارم.
یعنی چی.. اینی که الان منو کنار زد و راهی شد تو تا کار دختره رو بسازه از حرف من واجب تر بود.!
دیوونگی که شاخ و دم نداره منم یه جوری دیوونه شدم که فقط سالی یکبار شاید پیش میومد.
دوتا مشت محکم به در به نظر برای جلب توجهشون بس بود.
ثانیه ای طول نکشید که مرتیکه با بالاتنه لخت و به شدت دلخور و خشمگین در و باز کرد.. هه انگار عیش شون کوفت شد.
البته که قیافه من صدبرابر از اون بدتر و شاکی تر بود.
اما خودمونیم چه سرعت عملی دارن تو چند ثانیه لختم شدن!
_فرمایش!؟
_همونی که عرض کردم خدمتتون.. من فردا باید برم بیرون.
میاد بیرون و درو روی دیده های گسرخوش شده دختر پشت سر میبنده.
_فکر کردی کی هستی؟! به چه جراتی این وقت شامگاه مزاحم میشی و مشت میکوبی!؟
چشم های قرمزش میخواد از کاسه دربیاد و با چنان غیظی از بین دندون هاش اینها رو میگه انگار بهشدت جلوی خودش و گراهی شده تا به طرفم حمله نکنه.
_من میدونمم خودم آدمم، پس مثل یه آدم دارم حرکت کردار میکنم و ازتون میخوام بزارین فردا برم مرخصی قبلا هم این حق و داشتم پس چرا الان باید بزنید زیرش!
خودش و جلو میکشه و با اون قد و هیکل فکر کرده ازش میترسم.. انقدر زدن توی سرم و حقم و خوردن دیگه سر این یکی کوتاه نمیام.
مادرم تمام دارو نداره منه.
_ببین دختر جون خودت نخواستی شاید فردا میزاشتم بری ولی الان فقط میخوام از جلو نگاه هام گمشی تا قبل از اینکه به جرم دزدی ازت شکایت نکردم و برای باقی عمرت بری اونجا که عرب نی انداخت.
پس گورتو کم کن برو کپه ی مرگت و بزار فردا هم هیچ جایی تشریفت و نمیبری.
شونه ای بالا میندازم و به آنی حالتم عوض میشه و با تبسمی توی صورتش ملایم لب میزنم..
_چشم رئیس.. هر چی شما بگین.
جا خوردن و عوض شدن رنگ نگاهش و متوجه شدم هرچند قیافه شمر گونش همونطور غضبناک باقی مونده بود.
نیم چرخی میزنم و میرم طرف آسانسور و تا لحظه ی آخر هنوز نگاهش داره بدرقم میکنه.
اگر من حساب تو یکی رو نرسم بچه ی بابام نیستم مرتیکه عوضی.
نفسم بالا نمیاد وبا کف دستی به پهلو و زانو خم میشم تا نفسی تازه کنم..
چندتا خیابون و دویدم نمیدونم اما تا جای ممکن دور شدم.
ناخوداگاه از جیمزباند بازیم خنده ام میگیره و عجب کاری کردما سرم و به باد ندم خوبه..
جهنم هرچه بادا باد تقصیر خودشه میمیل داشت شامگاه برام قپی نیاد زر زیادی نزنه تا منم فرار نکنم.
ساعت شش صبح پرنده پر نمیزنه تو خیابونا یکم جلوتر که میرم یه تاکسی دربست میگیرم پیش به سوی مولینه زیبام.
تصویر دلنشینترین لحظه ی ستاره بارون نگاهاش و میتونستم تا اخر عمر توی ذهنم حک کنم و کی جرات داشت مانع از این دیدار بشه؟
تا تونستم بوسه بارونش کردم و دورش و به طواف چرخیدم .. گوشه ی لب هاش میلرزید و برای به زبون آوردن حسش بی قرار بود.
با عشق صورت سفید و نحیفش و نوازش میکنم و لب میزنم..
_آره قربونت بشم، میدونم همش و میدونم. منم قلبم تنگت شده بود دیگه غلط بکنم بدون تو برم مسافرت شده تو چمدونم جات میدم یواشکی میبرمت..
با شرمندگی راست و دروغ حرف هارو بهم بافتم و خروجیش جملاتی مثل..
_میدونی عزیزم… اظهار کرده بودم قراره خونه رو بکوبن و همه همسایه ها ساختمون و خالی کردن، منم مجبور شدم فعلا اسباب اساسیه رو جایی ولینت بزارم و دنبال خونه باشم.
دیده هام و لحظه ای ازش میدزدم و ادامه میدم..
_خودمم موقت خونه مریم اینا موندم تا بتونم با اندازه پولمون جای درست درمونی پیدا کنم ولی یکم وقت میبره برای همین فعلا بهترین مکان برات همینجاست مولین.
چشم بهش میدوزم و اون تمام حالات منو از بره و بیشتر از این نمیتونم رل بازی کنم.
نگاه هاش با مهربونی خیره من شده و حالم از خودم بهم میخوره.
_میدونی دوست دارم؟… میدونی نباشی میخوام جهان نباشه؟… میدونی تمام وجود منی؟..
پس فکر بد به سرت مسیر نده که من روزگاری چند بار بمیرم و زنده بشم.
دیده روی هم میزاره و میدونم سنگینی عذاب وجدانش از این وضعیت روی شونه های من باعث شرمندگیشه اما یه چیز و متوجه نمیشه اگر نبود منم نبودم.
همون اول کار قید همه چیزم و میزدم و…
با فیزیوتراپش صحبت میکنم و از روند کارش راضی هست و اصرار به ادامه منظم درمان داره.
نهارش و خودم بهش میدم هرچند چیزی جز یه سوپ میکس شده چیزی نباشه.
براش کتاب میخونم، ناخن هاش و کوتاه میکنم و با شیطنت ابروهای نازک و کم پشتش و که تک و توکی زیرش پر شده رو مرتب میکنم.
و هر چه به غروب نزدیک میشیم دل من و چشم های اون میگیره و ابری میشه.
احساس میکنم با تنها گذاشتنش توی این اتاق تک و تنها دلم داره پاره میشه و هیچ درمونی براش نیست.
صورت و کف دست هاش و میبوسم و قول دیدار بار دیگر و نزدیکتری رو بهش میدم و با خارج شدن از تیررس نگاهش اجازه میدم اشک ها صورتم و طواف کنن.
تازه بعد از خارج شدن از مرکز متوجه ساعت و تاریکی هوا میشم و حالا که مشتاق دیداریم رفع که نه، اما تا حدودی کمتر شده غول مرحله آخر که رئیس نامی هست و الان به خونم تشنه منتظر نشسته از اون عقب عقبا خبیثانه دست تکون میده.
یاد آهنگ اون نیمیشن میفتم که میگفت..
_دیرین.. دیرین…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن