جلوی سرویس وایمیسته و برمیگرده طرفم و نگاه مغموم و افسرده اش و با اون هاله پر آب گره میزنه به نگاهام…
_وقتی مادرت رفت و میدونستی دیگه نمی بینیش چه حالی داشتی؟
خیره به چشمهاش پلک میزنم..
_وقتی تنها و بی کس شدی چه حالی داشتی؟
لب هام چفت میشه روهم…
_وقتی خودتو مقصر نبودش بدونی چه حالی میشی؟
فشار بیشتر کف دستم و..
_وقتی احساس بدبختی کنی و جهان برات به آخر رسیده باشه چه حالی داری؟
اشکی که از چشمش سرازیر میشه رو دنبال میکنم و انگشتی که بی شامگاهاهت به یکی از اعضای بدن من نیست گونه اش رو پاک میکنه.
_عاشق شدم توی یک قبر باهاش بخوابم اما نزارم ازم دورش کنن.. من حالی نداشتم چراکه تکه هایی از وجود منم یه جورایی باهاش مُردن..
پر بغض تبسم بی رنگ و رویی به روم میزنه و جدا شده از حصار دستم میره طرف سرویس بهداشتی.
خاموشی میز و صوتی قاشق و چنگال هایی که به نظر فقط برای ایجاد کنش و واکنش با غذا در حرکت کرد و رسید بودن و میشکنه.
مجبورش کرده بودم بشینه سر میز و مطمئن بودم اگر میپرسیدم چند دونه برنج توی بشقابش هست و بدون کم و کاست جواب میداد.
_یه چیزی بزار دهنت عزیزم باز ضعف میکنی..
با جمله خاتون همون همزدن روهم کنار میزاره و جرعه ای از قلبستر توی لیوانش و مزه مزه میکنه.
_ممنون…
با اون صحبت کوتاهی که جلوی سرویس داشتیم حالا منم حرکت کردم تو لاک خاموشی و پشت دیوار های نقابم فرو حرکت کردم.
_میخوای از فردا بیای کارخونه؟
_سروش؟!
شونه ای بالا میندازه..
_خب چیه مگه!؟ با این اوضاع بمونه تو عمارت که سر دو روزگار دیوونه میشه.
راست میاظهار کرد ولی… نگاهم و از روی سروش طرف سولینتای بی حواس میدم و انگار اصلا متوجه نشد سروش چی اظهار کرد!
_تازه اون مرده کی بود زنش زایید تو کارخونه اونم سراغت و میگرفت و میاضافه کرد زنش میخواد ببنتت.
بلاخره بعد چند روز تبسم واقعی رو روی صورتش دیدم و انگار ایده اومدن به کارخونه هم چندان بد نیست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن