رمان اقلب

معرفی رمان اقلب :

سندروم اقلب اختلالی ذهنی است که خود را به عنوان یک جاذبه قوی دلدادگیی و غیر قابل مقاومت نشان می دهد. سندروم ادل Adele ؛ سندرومی بر اساس محبت نافرجام اقلب هوگو دختر ویکتور هوگو نویسنده ی معروف است.
رمان اقلب هم داستان زیستن دختری است که از دیار خودش کوچ می‌کند.
از جایی که مردم ادعا میکنن صلاح او را می‌خواهند.
ولی سرنوشت برایش برنامه‌ی دیگری دارد و…
رمان اقلب به قلم یگانه غین، در ژانر روانشناسی و معمایی نوشته شده است.
روایتی قوی دارد و جزو لیست های پیشنهادی.

مقدمه رمان اقلب :

در رگ هایم “تو” جاری هستی،
از دیدهانم “تو” می چکی،
به شش هایم “تو” وارد می شوی،
با زبانم “تو” تکرار می شوی،
بر قلبم “تو” حک شده ای،
و تا ابد در دلم “تو” می تپی.
درون مغزم فکرو خیال “تو” ملایم بخشترین است و من جز “تو” هیچ چیز نمی خواهم.
وجود من از “توست”
ای تمامی من
ای موزیک بی کلامم
کمی نزدیک تر بیا
مگر نمی دانی که تو جان این جهانی؟
جانانم،
کمی نزدیک تر، فقط کمی…
آخر از آن وقت که تو این کف دستان را
لمس کرده ای این کف دستان به رقص رسیده اند…
بیا
می دانی؟
می خواهم در اقیانوس نگاهت غرق شوم
مهربانترینم،
من همانم…
رفته ام از یاد؟
یا که می شناسی ام؟

خلاصه رمان اقلب :

رویا گراهی شدار عشق ممنوعه می‌شود.
محبتی که از سندروم ادل سرنگاهه می‌گیرد و همه چیز خودش را به مردی می‌بازد که جهانیش شده.
ولی سرنوشت برایش بازی دیگری را در نظر گحرکت کرده و…

مقداری از متن رمان اقلب :

سپس رویش را برگرداند و به جلو نگاه دوخت.
-خانم جوان بابت خبری که درمورد خانوادتون شنیدم واقعا متاثر شدم. تسلیت می گم بهتون.
تسلیت؟ عجب واژه قلبخراشی! گویی آتشی در جانم شعله ور شد. بعد از گذشت سه ماه هنوز عادت به گوش دادن این کلمه نداشتم. خون در رگ هایم می جوشید و حقیقت امر این بود که دلیلش را خودم هم نمی خبر داشتم. چند نفس عمیق کشیدم تا آرام گیرم ولی وقتی لب گشودم و تشکر کردم لحنم پر از ناخشنودی و غم بود.
– ممنون! ولی شما از کجا می دونین؟
استاد کمی جا به جا شد.
– خب بالاخره از طرق مختلف به گوش کسایی که می شناسنتون می رسه دیگه.
این جواب را نپذیحرکت کردم ولی سکوت کردم. چاره ای نداشتم. بند بند وجودم برای جواب بی قرار بود ولی خاموشی کردم. تلفن استاد زنگ خورد. نگاهم را به پسر راننده دوختم. پسری ک در طول ترم قبل هم گاهی به دنبال استاد می رسید ولی من نه هیچوقت او را متوجه شده بودم و نه ماشینش را؛ فقط حرف هایی که بین دانشجو ها رد و بقلب می شد را می گوش دادم. گاهی می اضافه کردند پسرش است؛ گاهی هم می اضافه کردند باهم در رابطه اند. حقیقت را فقط خدا می دانست و برای من ذره ای اهمیت نداشت. لحظاتی که استاد در حال مکالمه بود زیاد طولانی نشد.
استاد کریمی بعد از اتمام تماسش باز رویش را به عقب برگرداند و اضافه کرد:
– ببخشید تماس مهمی بود. حالا این اقا پسر گل رو بهتون معرفی می کنم؛ خواهر زاده ام فرزاد جان.
استاد ضربه ای آهسته به شانه ی خواهرزاده اش زد.
-فرزاد جان این خانم هم رویا جوان یکی از دانشجویان باهوش و پرجنب و جوش ما هستن.
با نفرت وصف ناپذیری به نگاه های میشی آن پسر ،از آینه جلو، خیره شدم و به نشانه احترام سری تکان دادم . بی توجه به فرزاد، که به تبعیت از من همین کار را ولی با تعجب تکرار کرد، به بیرون چشم دوختم. علت نفرتم فقط به این ربط داشت که از حال خودم بیزار بودم. من؛ دخترکی عاشق گذشته، با آینده ای نا معلوم، در حالی گرفتار و اسیر بودم که با توصیفاتی که از گذشته ی من می کردند هم، به منِ سابق حسودی می کردم. هنوز مرا پر جنب و جوش می شناختند بدون اینکه به حال من توجه کنند. از این بی توجهی ها متنفر بودم.
اشک در چشمانم جمع شد. چند بار پلک زدم تا اشکم جاری نشود و برای اینکه حواس خود را پرت کنم به قطره های باران، که آهسته آرام بر شیشه ی دودی ماشین می جای گرفتند، چشم دوختم. اما هیچ چیز در نظرم دلربا جلوه نمی کرد. امروزگار تلخ تر از روزگارهای قبل شده بودم.آوای استاد جهت نگاهم را عوض کرد.
– حالتون چطوره این روزگارا؟ چطور سپری می کنین؟
استاد با آن که مرا خطاب قرار داده بود، به جلو خیره و حواسش به خیابان بود. هموقت با هجوم اشک به چشمانم تبسم زدم. چون نگاهم به یک جفت چشم میشی رنگ در آینه افتاد. می خواستم حفظ آبرو کنم و تبسم بزنم اما ولین از اشک های بی امان.
دستم را بر روی سمت چپ سینه ام گذاشتم به راستی هنوز چیزی در آنجا وجود داشت؟
– بد نیستم فقط یاد گراهی شدم بی قلب هم میشه زیستن کرد. ‌ ‌
بدون توجه به کسی وارد اتاق شدم و در را بستم. کسی از هم اتاقی هایمان نبود. به سمت تخت دو طبقه خودم و ثمین حرکت کردم. خودم را از نردبان بالا کشیدم و روی تخت انداختم. پرده ی تختم را کشیدم. مقعنه ام را در آوردم و کناری گذاشتم. از زیر بالشت قاب عکسی را بیرون آوردم و به آن خیره شدم.
به دخترکی با پیجادهن کوتاه بنفش با چهره ای بشاش و سرحال خیره شدم. خودم؛ در یک سالو نیم پیش که تصوری از تنهایی الانم نداشتم و با لبخند کف دستانم را دورکمر مادر و پدری حلقه کرده بودم که دیگر وجودشان حس نمی شد. نگاهم را به برادر شانزده ساله ام دوختم که خروار خروار خاک بر روی او و آرزو هایش آوار شده بود ولی در عکس مسرور و شنگول جلوی پای ما سه نفر قرار گرفته و بادکنک عدد هجده سالگی من در آغوشش بود. پایان زیستن این سه عزیز مصادف شد با شروع بدبختی ها و فلاکت های من؛ رویا جوان.
من؛ جوانی نوزده ساله که قرار شد بی هیچ پشتوانه ای به حیات ادامه دهم بی آنکه امیدی به فردایم داشته باشم. من می اطلاع داشتم چیزی به نام یاس وجود دارد ولی نمی خبر داشتم این لغت چه مفهمومی دارد . من نه می خبر داشتم درد چیست نه می دانستم داغ چیست نه می خبر داشتم نا امیدی، نفرت و خشم چیست. حال تنها چیزی که می دانم این است که من همان موجود سابق نیستم؛ خشمگین‌تر، غمگینتر، مایوستر، متنفرتر، سمی تر از هر موجود در این کره ی خاکی ام که کافیست لب باز کنم تا همه ی اطرافیانم مسموم شوند.
می توانم خوشی اطرافیانم را زایل کنم ولی مهر خاموشی بر لبانم نشاندم. تنها چیزی که مانع رهایی این حیوان خودخواه در وجودم شد ماهی بود که شامگاه تاریک زندگیم را روشنی بخشیده بود. رفیقی که از او بهتر وجود نداشت و در آن چند ماه آن قدر به حضورش، توجهش و محبتش وابسته شده بودم که کم کم ترس از کف دست دادن او هم به وجودم تزریق می شد. گویی این خلق و خوی آدمی در من هم اثر کرده بود؛ همان حکایت معروف ریسمان های سیاه و سفید …
شامگاه دو هم اتاقی دیگرمان برای تولد یکی از دوستانشان به اتاق بغلی حرکت کرده بودند و من و ثمین تنها ماندیم. در نبودشان ماجرای استاد کریمی و خواهر زاده اش و رساندن من به خوابگاه را برایش تعریف کردم. ثمین که از اوایل حرف هایم لپ تاپش را بسته بود از روی صنقلبی میز مطالعه برخاست و به سمت تخت من رسید. همانطور که از نردبان تخت بالا می رسید اضافه کرد:
-راستشو بخوای خودم می دونستم و باید یه چیزیو برات بگم.
سکوت کردم و مغزم را چفت و بست کردم تا توهم توطئه برندارد. با ملایمشی تصنعی به ثمین گوش سپردم:
– راستشو بخوای من فرزاد رو از بچگیم می شناختم. اونا همسایه واحد روبه روییمون بودن. بچه یکی یدونه مامان و باباش بود که هرروز خونه ی ما پلاس بود و همین باعث شکل گیری صمیمیت دوتا خانواده ها شد. البته اصالتا اهل همینجاست فقط برای کار پدرش چند سالی رو اومدن شهر ما. جونم برات بگه که بعد از چند سال برگشتن تهران و خب طبیعتا کم کم تماسا قطع شد و تا همین چند ماه پیش دیگه خبری ازشون نداشتیم. یعنی یکی دو هفته بعد از همون اتفاقی که برای خانواده ات افتاد.
با یاد آوری آن دوران بغض در گلویم همانند کلافی پیچید. چقدر ممنون ثمین بودم که در آن روزگار های تلخ کار و بار ش را رها کرد و تمام مدت کنا من می ماند. ثمین با تبسم همیشه مهربانش کف دستانم را گحرکت کرد و گفت:
-آروم باش! آخه ثمین قلب نداره اینجوری ببینتت یهو دیدی یه کاری کف دستت داد باشه؟
سرم را به نشانه تایید تکان دادم و او ادامه داد:
– ترم قبل نه من استاد کریمی رو شناختم نه اون منو چراکه هیچ کدوممون همو زیاد ندیده بودیم و خب منم بچه بودم و طبیعتا همسایه خواهرش اونقدر شخص برجسته ای تو زیستنش محسوب نمی شه که بخواد اسمم یادش بمونه. ولی برای فرزاد از رفیقای مهم بچگیش حساب می شدم و با متوجه شدنم درجا منو شناخت.

نحوه تهیه و مطالعه رمان اقلب :

https://t.me/+F3KB_nCOpUk2NTM0

بیوگرافی یگانه غین :

یگانه غین، نویسنده و رمان نویس، سه رمان درحال تایپ دارد و قلمی بسیار قوی.
اکثر موضوع هایی که انتخاب میکنن در ژانر روانشناسی است و مخاطب های زیادی رو به خودشون جذب کردن.
شعر های فراوانی نوشتن و همینطور قلبنوشته های قشنگ.

آثار یگانه غین :

رمان آلا – درحال تایپ
رمان سبب – درحال تایپ
رمان ادل – درحال تایپ

رمان ادل