– چرا من خبر ندارم آلاله این وقت شامگاه قراره بیاد خونه و این شاسکول قراره برسونتش؟
رهام سعی میکند فشار دست امید را مهار کند
– ولم کن امید… من از کجا بدونم؟ خبر مرگم مگه پیش تو نبودم؟
امید رهایش میکند…
انگشت اشارهاش را مقابل نگاه رهام تکان داده و با صوتیی که از شدت خشم خفه از توی گلویش میآید، میگوید
– باید بدونی… تو اینجایی تا از همه چی خبر داشته باشی.
نفس خشمگینش را بیرون داده و کلاهش را برمیدارد
– حالم خوبه. برو.
میگوید و خود داخل برج میشود.
دلش میخواهد آن دخترک خودسر را به خاطر نزدیکی اش با شهیاد تنبیه کند و ولی چیزی مانعش میشود.
خود را به طبقهی آخر میرساند و آلاله را توی جادهرو، با سر و وضعی آشفته و ترسان میبیند.
عینک آفتابی را روی موهایش هل میدهد و سعی میکند خشمش را فرو بدهد
– واسه چی الآن میترسی تو بچه؟
دخترک میگوید
– نـ…نمیترسم.
پوزخند زده و در را با کلید باز میکند
– از سر و وضعت معلومه… رنگ تو صورتت نیست.
– آراسته رو زدی؟
در را هل میدهد و با ابروی بالا پریده سمت دخترک میچرخد
– چرا باید بزنمش؟
دخترک لبهایش را روی هم میفشارد و چیزی نمیگوید که امید تو گلویش میخندد و با سر به داخل اشاره میکند
– بیا برو تو…
آلاله همچنان میترسد وقتی از کنار مرد عبور میکند.
امید بعد از ورود آلاله، خود هم داخل میشود و در را میبندد.
– چرا دیر کردی؟
آلاله سمتش برمیگردد و بیتفاوت به ترسش میگوید.
– به تو چه؟
امید پر از بهت میخندد و نگاه آلاله ناخودآگاه سمت گونهاش کشیده میشود.
– رو تو برم… میترسی و زبونت قدِ خودت رو زده بالا؟
لبش را تر میکند و کولهاش را روی شانه مرتب میکند
– از چی باید بترسم؟
سرش را تکان میدهد و یکبارهی مغنعهی دخترک را میکشد که دیدهان دخترک گرد میشود
– هیچی… تو این خونه نباید از چیزی بترسی.
آلاله دست روی موهای بافتهاش میگذارد و با نگاهانی گرد شده کف دستش را سمت امید دراز میکند
– چیکار میکنی؟ بده مغنعهم رو…
نگاه دریدهاش روی موهای دخترک میچرخد و قلبش میخواهد بار دیگر کف دست دراز کند و اینبار آن کش پاپیونی انتهای موهایش را بکشد تا آن بافت باز شود.
– نمیدم. کاری که از کف دستت برمیاد و عقب ننداز زیبام.
آلاله خودش را جلو میکشد
– بده امید اذیت نکن.
دستش مشت میشود…
یک اسم و لحن خسته نباید تا این حد سستش کند.
نکند حق با شهیاد باشد؟
توی افکارش پرسه میزند و آلاله کف دست روی شانه اش گذاشته و خودش را بالا میکشد، سپس مغنعهاش را از کف دستان شل شدهی او میگیرد و عقب میکشد.
به همین تندی…
به همین سادگی…
به همین آسانی…
نزدیکش میشود، شانهاش را لمس میکند و مغنعهاش را میگیرد و اوست که کاری از کف دستش برنمیآید…
نگاهش سمت دخترک نگاه خاکستری کشیده میشود…
مغنعهاش را مجدداً سر کرده و او هم نگاهش میکند
– تو چته؟ واسه چی یهو پریدی به آراسته؟ تموم رگات زده بیرون سکته میکنیا!
پلکهایش را محکم با انگشت میفشارد…
شهیاد فقط زر زده بود…
حرفهایش منطقی پشتشان نبود.
دهان باز میکند چیزی بگوید که دخترک کولهاش را روی زمین پرت میکند و شاکی کف دستش را بالا میآورد
– اه… لعنت بهم یادم نبود…. ببین من و، همین الآن زنگ میزنی به بابات و میگی که خیال ورش نداره. ون اگه بمیرمم زن تو یکی نمیشم.
انگار با جملهاش شوک عظیمی به سر امید وارد میکند که اخم غلیظیبین ابروهایش مینشیند.
– درست صحبت کن بچه… موضوع چیه؟ چه زنی؟
– این دختره ساره…
اخم امید کورتر میشود و مشت دستش محکمتر…
آلاله هم با اخم و نفرت اضافه میکنی
– همونی که با فانتزیش به من تجاوز کردی رو میگم.
مهلتی به مرد روبرویش برای جواب دادن نمیدهد و خود با نفرت بیشتری ادامه میدهد
– سانتال مانتال اومد شرکت، باباتم واسه چزوندنش گفت من زن آیندهتم.
امید با عصبیت خودش را جلو میکشد
– ساره اومده بود شرکت؟
آلاله سر تکان میدهد و با آب و تاب بیشتری اضافه میکند
– آره، میگفت باید برگردی،
اخم میکند و از بین سایش دندانهایش ادامه میدهد
– اندیشیده منم از اون بدبختاییم که هر شامگاه زیرتن. بهم گفت از پشت کوه اومدم.
امید با خشم میپرسد
– تو هم وایسادی نگاهش کردی تا هر چی از دهنش درمیاد بهت بگه؟ واسه همه موشی فقط واسه من شیر میشی؟
– چرا باید وایمیستادم نگاهش میکردم؟
ابرو بالا میاندازد و اخمش محو میشود.
منتظر نگاه به دخترک میدوزد که بعد از پشت چشمی که نازک میکند، میگوید
– گفتم زر اضافی بزنه دهنش رو جر میدم.
با خندهای فرو خورده خودش را سمت آلاله میکشاند
– خب؟
– خب نداره که… زر اضافی زد، منم شستمش انداختم رو بند.
با جسارت نگاه خاکستریاش را بند دیدهان براق امید میکند و ادامه میدهد
– به بابات بگو وگرنه میونهت رو با این دختر جلفه طوری به هم میزنم که…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن