لبهایم را روی هم فشرده و سمتش برمیگردم…
عینک آفتابیاش را به نگاه زده و از پشت آن شیشههای دودی نگاهم میکند
– بیان کردم ممنونم…
لبهایش به یک طرف کش میروند و نگاه لعنتیاش را نمیتوانم از پشت آن عینک ببینم…
– آفرین.. چیزای خوب هم بلدی بگی انگار!
سمت شیشه میچرخم و او ماشین را به حرکت درمیآورد…
– امشب یه چیزی واسه شام درست کن، زخم معده گراهی شدم از بس غذای کهنهی بیرون و خوردم…
با دیدهان گرد شده سمتش میچرخم
– من کلی کار دارم…
با همان حالت جدی و ریلکس بی تفاوت به جملهی من رانندگیاش را میکند و از پارکینگ شرکت بیرون میرود
– من نمیتونم درست کنم… قبل از اومدن من کی برات غذا درست میکرد؟ بگو همون بیاد.
– بهشدت نمک به حرومی، اینو قبلا کسی بهت اضافه کرده بود؟
جوابی به جملهاش نمیدهم…
هر چقدر سعی میکنم با او کمتر هم کلام شوم نمیشود…
– من گوشیم رو لازم دارم… بهم بدش…
پوزخندش اینبار صوتدار است و او بعد از کشیدن شیشهی ماشین به بالا، عینکش را برمیدارد و سمتم میچرخد
– یکی دیگه برات میخریم، اونو انداختم دور…
– نمی.خوام برام چیزی بخری بعد دو روز منت بذاری و بگی نمک به حرومم.
اینبار قد بلند و عصبی میخندد و سمتم میچرخد…
سرعت ماشین را بالا میبرد…
– عه! غرور کردی الآن؟
بدون اینکه اهمیتی به جملهاش بدهم، مجدداً حرف خودم را میزنم
– گوشیم رو بده…
– خسته نمیشی؛ نه؟!
قبل از اینکه دهان باز کرده و جوابش را بدهم، خود اضافه میکند
– از اینکه منو وحشی کنی و بندازی به جون خودت خسته نمیشی تو؟
بغض کرده لبهایم را روی هم میفشارم و او دستش را به فرمان ماشینش میکوبد
– د لامصب، دارم سعی میکنم جبران کنم خودِ خرِت میرینی تو مخم…
با صوتیی که میلرزد، میپرسم
– چیو میخوای جبران کنی؟ اینکه بهم تجاوز کردی رو؟ تو…
میان جملهام عربده میکشد…
طوری که وحشت زده به در ماشین کیچسبم و قلبم توی سینهام طرز کوبیدن را فراموش میکند…
– اینقدر اون کلمهی کوفتی رو نگووووو… نرین تو اعصابم لعنتی…
حتی صدای نفسهایم هم به گوش نمیرسد، چه برسد به کوبیدن دلم…
مانند سکتهای ها نگاهش میکنم و بار دیگر با صدایی بلند میگوید
– اینقدر نگو تجاوز… تجاوز… منِ لعنتی اگه میتمایل داشتم تجاوز کنم که به تو نمیکردم اسکول… کف دست رو کسی میذاشتم که بتونم خفهش کنم…
چقدر کثیف و حال به هم زن است…
جرأت نفس کشیدن هم ندارم و چه برسد به اینکه بخواهم توی رویش بکوبم کثافت بودنش را…
– به جان مادرم قسم اگه یه باز دیگه… فقط یه بار دیگه حتی تو ذهنت بورخه که من بهت تجاوز کردم، اینبار بدون اینکه مست کنم، طوری میوفتم به جونت که یه ماه خونه نشین بشی.
〰〰〰〰〰〰
بعد از تهمتوجه شدش، با همان رعب و وحشت بدون اینکه چیزی بگویم تا رسیدن به خانه به در میچسبم و او بعد از پرت کردن کلیدها توی آغوشم، مرا پیاده کرده و خودش میرود.
لبم را تر میکنم و با لبهایی که روی هم میفشارم تا گریهام را کنترل کنم، خودم را به طبقهی آخر برج میرسانم.
به محض ورودم به آپارتمان بزرگ و لوکسش، همان جا پشت در مینشینم و پروندهها را توی آغوشم میگیرم.
هر چه تلاش میکنم قوی باشم و حرفهای او زمینم نزند نمیشود.
فقط با یک تهمشاهده کرد تو خالیاش، دلم از هم میپاشد و مغزم ایست میکند.
آن شب با تمام نحس و نفرتانگیز بودنش توی خاطراتم جان میگیرد و کف دست دور گردنم حلقه میکند.
سنگینی تنش را روی تنم حس میکنم…
حتی ضربات کف دستانش روی برجستگیهایم و تعریف و تمجیدهایش از اندامم.
خدا لعنتش کند که مغزم را مریض کرده بود و روح و جسمم را زخمی…
بغض را قورت میدهم و با لبهایی که میلرزد، ساکت نجوا میکنم
– آروم باش… جمع کن خودت رو…
کف کف دستم را با عصبانیت روی گونهی خیسم میکشم و اشک را پس میزنم
– اینقدر بیچاره نباش آلا… بهش اهمیت نده…
خودم را از روی پارکتهای سفید و طوسی جمع میکنم و آب بینیام را بالا میکشم
– باید قوی باشی… خیلی قوی.
نفس عمیق میکشم و خودم با وجود تمام برآشفتهت و خشمم، میدانم موقعیت کاری که میان مشتم است را اگر تا آخر عمر هم سگ دو بزنم، نمیتوانم جور کنم.
به اتاقی که توی این خانه به زور به من تعلقش داده بود میروم و خودم را ساعتها با پروندهها مشغول میکنم.
خدا را شکر تا ساعت یک شامگاه نمیآید و ولی وارد شدن با سر و آوای عظیمی همراه است.
نگاهانم را با دو انگشت میفشارم و نگاه از اعداد و ارقام پرونده میگیرم.
– خودشه؟ نکنه دزدی، قاتلی چیزی باشه؟
ضربان دلم بالاتر میرود و از روی تخت قد بلند میشوم.
خودم را به در میرسانم و گوش به در میچسبانم.
آوایش را به زور میشنوم و انگار با شخصی صحبت میکند.
لای در را با کنجکاوی باز میکنم تا آوا واضحتر به گوشم برسد و اما با گوش دادن صوتی دخترانه، بند دلم پاره میشود.
دختر آورده بود؟
آن هم به منزلای که یه دختر توی اتاقش با وحشت تجاوز شبها را صبح میکرد؟
کف دست و پایم میلرزد…
نفسم یکی در میان بالا میآید و صدای دخترانه، این بار آهسته میگوید
– میخوری بازم.
و صدای امید…
کاش بمیرد….
– نه، برو آماده شو.
کف دست و پایم شروع به لرزیدن میکند و او اینبار صوتیش را بالا میبرد…
– بیا برو اونطرف من کار دارم نمیخوام تو خونه باشی…
دخترک متعجب میپرسد
– چی؟ با منی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن