رمان آووکادو پارت ۶۱

نگاه از کف دست خونی و زخمی‌اش می‌گیرم و او کف دستمال کاغذی را روی کف دستش می‌گذارد

– کاش قدرتش رو داشتم که بکشمت…

می‌خندد و سرش را کج می‌کند، قلبم می‌خواهد آن گردن کج شده‌اش را بشکنم.

– چقدر خوبه که می‌دونی به هیچ وجه زورت به من نمی‌رسه.

نگاه از نگاهان آبی‌اش می‌گیرم و سمت پنجره‌ی کوچک هواپیما می‌چرخم.

او ولی بی‌خیال نمی‌شود. خودش را سمتم می‌کشد و کنار گوشم نجوا می‌کند

– می‌دونی فانتزی جمشاهده کردم چیه؟

کف دستم را محکم‌تر مشت می‌کنم و او با لاشی‌گری تمام می‌گوید

– که با یه دختر بچه‌ی وحشی سکس کنم… طعم تو هنوزم حتی بین اون حجم الکلی که مصرف کرده بودم هم زیر دندونمه.

حالم از حرف‌های رقت‌انگیزش به هم می‌خورد و او با خنده عقب می‌کشد.

– جهانی مردم رو همین سکس و رابطه می‌گذره، تو با حرفشم قاطی می‌کنی و رنگ و روت می‌پره… همه‌ش به خاطر زوری بودن اامان سکشته یا واقعا یه دختر ناقص‌العقلی؟

سمتش برمی‌گردم و با نفس نفس توی دیدهان آبی پر شیطنتش براق می‌شوم.

کاش بمیرد…

– ناقص‌العقل تویی که فکر می‌کنی همه چی حال دادن به زیر شکمته…

دیدهانش برق می‌زند و خودش را جلوتر می‌کشد…

از خیره شدن توی آبی‌های نگاهانش نفرت دارم و اما نگاه نمی‌گیرم.

– حال دادن به زیر شکمم؟! حرفای جدید می‌زنی بچه مدرسه‌ای!

لب‌هایم را روی هم می‌فشارم و مقابل بی‌حیایی و وقیح بودنش تنها سکوت می‌کنم.

نگاهم را مجدداً به بیرون از پنجره‌ی کوچک می‌دوزم و با مشاهده کردن آسمان و فاصله‌ی بیش از حدمان با زمین، نفسم حبس می‌شود.

دلم با شدت تمام می‌کوبد و ناخودآگاه از ترس ارتفاع می‌لرزم.

چگونه در فاصله‌ی کم بحثم با او تا این اندازه از زمین فاصله گراهی شده بودیم؟

اینبار به جای چنگ انداختن به کف دست او، دسته‌ی چرم صنقلبی را چنگ می‌زنم.

با ترس خودم را بیشتر سمت پنجره می‌کشم تا بیرون را راحت‌تر ببینم و از هیجان دلم محکم و تند می‌کوبد.

– خوشت اومده؟

بدون اینکه نگاهش کنم، با ترس و هیجان و احساساتی متفاوت، پر از حیرت می‌گویم.

– چقدر از این بالا اون پایین کوچیک‌تره!

صدایی که از جانب او نمی‌شنوم، با هیجان و ذوقی کودکانه سمتش می‌چرخم.

– باورم نمی‌شه الآن توی هوا معلقیم و این همه از زمین فاصله گرفتیم.

نگاه آبی و براقش بی حرف بین نگاه لرزانم می‌چرخد و من بعد از لبی که تر می‌کنم، بار دیگر نگاه به پایین می‌دوزم.

– یه وقت سقوط نکنیم؟!

جوابم را نمی‌دهد و من سمتش می‌چرخم

– از مردن نمی‌ترسما… از اینکه با تو سقوط کنم و مفقودالاثر بشم می‌ترسم.

بازویم را می‌چسبد و با کشیدن تنم سمت خود، مرا کامل به خود می‌چسباند و توی صورتم پچ می‌زند…

– هر کاری هم بکنی از این به بعد به من مجبوری قشنگم. به نظرم برای اذیت نشدن خودت هم که شده قبولش کن.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰

– نمی‌خوام با تو زیر یه سقف باشم. این کجاش خنده داره؟

با همان خنده‌ی پر تمسخر ریموت ماشین اسپرت مشکی رنگی که مقابلمان پارک شده و من حتی اسمش را هم نمی‌دانم را می‌زند.

– سوار شو…

پایم را با بغض زمین می‌کوبم و با ترس از نگاه آبی‌اش که کم کم خشم در خود جای می‌دهد، با صوتی لرزانی می‌گویم

– نمی‌خوام باهات بیام. من نمی‌تونم با آدمی که بهم تجاوز کرده و بعد من و با زور و تهدید از شهرم تا اینجا کشونده یه جا زیستن کنم.

سمتم خیز برمی‌دارد که وحشت زده بر خلاف حرکتش عقب می‌کشم و تند شتاب‌زده می‌گویم

– اظهار کردی مثل دو تا همکار… بیان کردی کمکم می‌کنی تا موفق بشم.

به هواپیمای شخصی‌اش که دقایقی پیش پیاده شدیم اشاره می‌کنم و ادامه می‌دهم‌

– وقتی داشتیم سوار می‌شدیم اظهار کردی… می‌خوای بزنی زیر قولت؟

– چرند نگو بچه… سوار شو عصبیم نکن.

با بغضی کودکانه سرم را بالا پرتاب می‌کنم

– تو رو خدا بیشتر از این اذیتم نکن. اصلا… اصلا مگه ناضافه کردی میاری تهرون ولم می‌کنی؟ مگه نگفتی…

– می‌خوای ولت کنم؟

با خشم و عصبانیت می‌پرسد و من جرات تایید ندارم وقتی نگاه آبی‌اش اینگونه پر از خشم خیره‌ام شده.

حتی جرات تکان دادن سرم را هم ندارم و او قدمی نزدیک می‌شود که با ترس دو قدم به جبران حرکت او عقب می‌کشم.

– فکر کردی اینجا هم بندرعباسه؟

با یک خیز یک‌بارهی خودش را به من می‌رساند و قبل از اینکه من به خودم بیایم بازویم را می‌چسبد

– سوار شو بچه… اینجا تهرونه، تا به خودت بیای هفت هشت تا نره غول ریختن سرت و….

میان کلامش جیغ می‌کشم

– ولم کن امید…

– امید و زهرمار… اینقدر ایم اسم لعنتی منو نگو با روانم بازی نکن، بشین تو ماشین.

– نمی‌خوام باهات بیام… زوره؟

تنم را سمت در ماشین براقش می‌کشد

– آره زوره… نمی‌خوام و نمی‌تونم نداریم. کاری نکن با یه تماس کل خاندانت رو وارونه کنم.

در ماشین را باز می‌کند و توی دیدهان اشکی‌ام براق می‌شود

– سوار شو آلاله… تو این شهر صد تا سگ‌تر و وحشی‌تر از من هست… دارم به‌خاطر خودت می‌گم.

سرم را بالا پرت می‌کنم

– تو از تموم سگ‌ها و وحشی‌هایی که ممکنه رو زمین بیاد لجن‌تری…

چشمانش به آنی پر می‌شود از خشم و سفیدی نگاهانش به سرخی می‌زند…

بغض کرده نگاه از آبی‌های وحشی و خشمگینش می‌گیرم و انگشتان او محکم‌تر دور بازویم چنگ می‌شود

– سوار شو تا صد برابر لجن‌تر از اونی که تو ذهنته نشدم.

در ماشین را باز می‌کند و داخل ماشین هلم می‌دهد که روی صنقلبی‌های بزرگ و کرم رنگ فرود می‌آیم.

در را با تمام قوا می‌کوبد که به خود می‌لرزم و کف دستانم از حجم ترس و نفرت مشت می‌شود.