رمان آووکادو پارت ۲۲۱

– جون قلب امید؟

لبم را به دندان می‌گیرم و بدون خجالت، حرف قلبم را به زبان می‌آورم:
– دوستت دارم.

– منم دوستت دارم عشقم، منم دلنشینم. برو به کارات برس. هروقت هم نیاز داشتی بهم زنگ بزن، من این‌جا هستم، خب؟

– نگاه.

دیدهم را که می گویم، بعد از خداحافظی تماس را قطع می‌کنم. حالا که خیالم از امید راحت شده بود، باید کف دست به کار می‌شدم.

همان‌طور که آهستهش گفته بود، یکی یکی لباس‌هایش را از کمد چک می‌کنم. آهستهش چندسانتی از من کشیدهتر بود ولی تپل تر از من به نظر می‌رسید.

تیشرت زرشکی‌اش را که کمی برایم گخوشحال بود را بر می‌دارم و با شلوار مشکی که به تن داشتم، می‌پوشم. نوبت به صورتم می‌رسد، زیر ابروهایم را تمیز می‌کنم.

موهایم را شانه می‌زنم و دم اسبی می‌بندم. کرم می‌زنم تا کبودی های زیر نگاهانم از بین بروند. ریمل می‌زنم تا مژه هایم قد بلند شوند و نگاهانم دلربا به نظر برسند.

در نهایت رژ قرمز را به لب می‌زنم تا ببیند دخترکش چقدر بزرگ شده است! همه چیز خوب بود و من داشتم از استرس تقریبا می‌مردم!

برای رهایی از استرس، دوباره به امید زنگ می‌زنم. جواب نمی‌دهد. حتمن کار داشت. عکسی از خودم می‌گیرم و برایش در اینستاگرام می‌فرستم.

کل منزل‌ی ملایمش را چرخ می‌زنم. اتاق ها را چک می‌کنم، قاب عکس‌ها را می‌بینم، چندباری به آشپزمنزل می‌روم و در یخچال را بی‌خودی باز و بسته می‌کنم… چرا نمی‌آمدند؟!

با صدای آیفون، از جا می‌پرم. حدس آن‌که چه کسانی می‌توانسشتاب‌زده باشند، سخت نبود. با پاهایی لرزان و سنگین شده به سمت آیفون می‌روم. از مانیتور کوچک، تصویر ماکان را می‌بینم.

دوباره آیفون به صدا در می‌آید. طولش داده بودم؟ روی دکمه‌ی کلید می‌زنم و در باز می‌شود.

با اشتیاقی که در دلم وجود داشت، به سمت در ورودی می‌روم. در را باز می‌کنم. صوتی ماکان و ساکتش می‌آمد که باهم حرف می‌زدند.

دلم محکم می‌کوبید. کف دستانم یخ زده بودند. به هم قفل‌شان می‌کنم… دیده انتظاری چقدر بد بود.

دیده می‌بندم تا این ثانیه‌هایی که به اندازه‌ی ساعت‌ها طول می‌کشیدند، تمام شوند.

با جمله‌ای که می‌شنوم، از جهانی درون ذهنم بیرون می‌آیم و بغض می‌کنم:
– پس این مهمونی که حرف می‌زدی کجاست؟ زشت نبود تنهاش گذاشتی؟

صدای خودش بود، همان زنی که پنج سال آرزوی مشاهده کردنش را داشتم. همان زنی که وقتی کم می‌آوردم، او را از خدا طلب می‌کردم. همان زنی که بیش تر از جانم می‌میل داشتمش…

دیگر نمی‌توانستم صبر کنم، با قدم‌های کشیده از خانه بیرون می‌آیم و به حیاط می‌روم. اشک متوجه شده‌ام را تار می‌کند اما اعتنایی نمی‌کنم.

به موقع می‌رسم، درست زمانی که ساکتش جلویش توقف کرده بود و سر و رویش را درست می‌کرد و به او می‌گفت: ” آشناست، غمگین نمی‌شه‌. ببینش، کلی خوش‌حال می‌شی.”

بی‌اختیار زبان باز می‌کنم:
– مولین…

با مولین گفتنم، ملایمش کشیده می‌شود و کنار می‌رود. بالاخره می‌بینمش! نمی‌دانستم دیدهم را به کدام نقطه از بدنش بسپارم.

پاهایی که بی‌حرکت روی ویلچر مانده بودند یا صورتی که با تعجب نگاهم می‌کرد؟

سکوتی که بین‌مان بود را ماکان می‌شکند:
– آلاله‌ات هم اومد به خونه مامان… ببین دخترت چه خانومی شده…

جمله‌ی دوم ماکان کافی بود تا بغض‌م بشکند و از ته قلب هق بزنم و با دو به سمت مولین بروم.

کنار پایش می‌نشینم، کف دستانش را به دست می‌گیرم، بوسه‌های پی در پی ام را روی دستان چروک شده‌اش می‌نشانم.

– آلاله…

نامم را که آوا می‌زند، به صورتش نگاه می‌کنم. اشک‌هایش گونه هایش را خیس کرده بودند‌.

– جانم مامان؟ جان قلبه آلاله؟

دستانش را از درون کف دستانم بیرون می‌آورد و صورتم را قاب می‌گیرد. با نگاه‌هایش کل صورتم را رسد می‌کند.

اشک‌های لعنتی اجازه نمی‌دادند خوب ببینمش.

– چرا ان‌قدر دیر اومدی مادر… سُوِ دیدهام راهی شده… این چشما خوب کار نمی‌کنند تا بینمت… خودتی؟ آلاله‌ی خودمی؟

با دستانم اشک‌های روی چشمانش را کنار می‌زنم… دور نگاهانش چروک شده بود. صورتش شکسته تر بود. حتی از عکسی که ساکتش نشانم داده بود، بیشتر شکسته بود.

چیزی داشت خفه‌ام می‌کرد. شاید همان بغض پنج‌ساله که کنج گلویم تا به امروزگار خفته بود و حالا داشت خودش را به در و دیوار می‌کوبید:

– قربون تو بشم مامان، خودمم. برای چشمایی که سو دیدهات بخاطر من رفته، بمیرم… ببخشید… ببخشید اگه دیر اومدم… ببخشید اگه دختر بدی بودم برات…

کف دستش را روی گونه‌هایم می‌گذارد. بغض آوایش را لغزنده کرده بود:
– خدا ازشون نگذره که تو رو از من گراهی شدند… داغ متوجه شدنت رو این چند سال روی قلبم گذاشتند…

در میان اشک‌هایش، تبسمی به رویم می‌زند:
– هزار الله اکبر، بزرگ شدی آلا… بزرگ شدی دخترم…

در برابر حرفش، لبخندی اجباری روی صورتم می‌نشانم. کاش می‌توانستم به او بگویم این آلاله ی بزرگ شده‌ای که می‌بینی، تمام تنش زخم است. تمام روحش آسیب مشاهده کرده‌ است. تمام وجودش تنمای تو را می‌کرد اما زندگی بی‌رحم تر از آن بود تا ما را به هم برساند.

***
– برام حرف بزن، از خودت بگو. این‌که چی‌کار می‌کردی، کجا بودی، چی‌شد…

مامان سوالاتش را پشت هم می‌پرسید و من فقط نگاهش می‌کردم.

باورم نمی‌شد در عرض پنج سال یک انسان می‌تواند ان‌قدر پیر شود. من پیرش کرده بودم؟ درست است. من مامان را پیر کرده بودم.

موهایش سفید شده بود. صورتش شکسته بود. کف دستانش می‌لرزیدند، چشمانش نورِ دیدن بدون عینک را نداشتند و پاهایش… آخ از پاهایش که دیگر برایش پایی نمانده بود.

قلبم را به درد می‌آورد اما نمی‌توانستم چیزی بگویم. نمی‌میل داشتم دیگر اشک بریزم. اشک‌ها نمی‌گذاشسریع او را ببینم و من نمی‌خواستم حتی یک ثانیه از مشاهده کردنش دیگر محروم باشم.

– آلا… دخترم؟

با آوایش به خودم می‌آیم. با هر بار شنیدن نامم از زبانش، بودنش برایم تداعی می‌شد.

– جونم مولین؟

– بیا پیشم بشین.

از صندلی قد بلند می‌شوم و به سمتش می‌روم. روی تخت قرار گرفته بود. کنارش می‌نشینم. آرامش و ماکان در آشپزخانه بودند و مشغول درست کردن غذا… در واقع به ما اجازه‌ی خلوت داده بودند.

سرم را روی شانه‌اش می‌گذارم و کف دستم را دور تنش حلقه‌ می‌کنم.

بوی پیجادهنش را به ریه‌هایم می‌فرستم:
– قلبم برات تنگ شده بود مامان. برای همه‌چیت، برای بغلت، برای بودنت، برای صوتت، برای غرغر زدنات، برای تذکر دادنات، قربون صدقه‌هات، برای همه‌چیت.

کف دستش را روی دستم می‌گذارد و نوازش می‌کند:
– قلبت تنگ شده بود که ان‌قدر دیر اومدی؟

نفس حسرت‌وارش را به بیرون می‌فرستد:
– دیده انتظار بودن برای اولاد خیلی سخته آلاله… از خدا می‌خوام سر دشمن هم نیاره چه برسه به دختر خودم…

هر روزگاری که گذشت، جونم رفت…