به سمتم میآید. کنارم مینشیند. نوازشوار روی موهایم کف دست میکشد. چرا دلم در کنارش اینطور به تپش میافتاد؟ انگاری بار اول است که نزدیکم میشود.
– بهت قول میدم همه چیز خوب پیش بره. فقط به من باور داشته باش. خب؟
دیدهانم را به معنی تایید محکم روی هم میفشارم. تنها امیدم خودش بود. هیچ تصوری از اتفاقاتی که میتوانست پیش بیاید نداشتم.
طولی نمیکشد که هر دو آماده میشویم. امید تیشرت مشکی و شلوار لی آبیاش را به تن کرده بود و من، مانتوی عروسکی سفیدم را با شلوار مشکی میپوشم.
راضی از وضعیت هر دو، سوار ماشین میشویم. امید گفته بود چند خیابان بالاتر از محلهی قبلیمان است. هرچقدر نزدیکتر میشدیم بیشتر قلبم از دهانم التماس بیرون افتادن را داشت.
امید آهنگ ملایمی را روی پخش گذاشته بود. سکوت بود که حرف میزد. تحمل این لحظه ها را نداشتم. تصاویر گذشته جلوی نگاهانم میآمدند و میرفتند.
تنها چیزی که خیالم را راحت میکرد نبودن ماجد بود. او نبود و من حداقل میدانستم از جانب او به من آسیبی نمیرسد.
ماجد آنقدر به من بد کرده بود که مرگش چنین خوشحالم میکرد. کاش مولین هیچوقت با او آشنا نمیشد.
از کوچه پس کوچهها رد می شویم، دعا دعا میکردم باز هم مانده باشد. باز هم مسیر باشد، باز هم کوچهای مانده باشد ولی خیال میکردم که اینطور است.
با توقف ماشین، امید نگاهم میکند:
– رسیدیم، همین جاست.
#p1133
با شنیدن جملهاش، کل تنم یخ میزند. دلم تند تر از چندثانیهی قبل میتپید. انتظارش را نداشتم… یا شاید هم باورم نمیشد در چند قدمی خونهی آدمهایی هستم که حسرت متوجه شدنشان در این چند سال میکشیدم.
امید از ماشین پایین میآید. پاهایم رمق نداششتابزده. کف دستانم هم همین طور. امید درب سمت من را باز میکند. یک کف دستش را روی سقف ماشین میگذارد.
– خب؟
فقط نگاهش میکنم. نمیدانم واقعا استرس نداشت یا صرفا بخاطر حال من، انقدر خونسرد خودش را نشان میداد؟
– میخوای اینجا بشینی، من برم باهاشون صحبت کنم بعد تو بیای؟
ایدهاش وسوسه کننده بود ولی من از پس آن بر نمیرسیدم. یعنی تحملش را نداشتم.
بلند میشوم و با کشیده شدنم، او عقب میرود. روی پاهایم نمیتوانستم به ایستم. احساس فلج بودن میکردم.
امید به سمت صندق عقب میرود و بعد از باز و بسته کردنش، با یک جعبه شیرینی جلویم ظاهر میشود.
او فکر همه جایش را کرده بود!
– بریم؟
به طرفش میروم و کف دست آزادش را به دست میگیرم.
– بریم.
#p1134
با امید هم قدم میشوم. کوچهی درازی بود. از کنار خونهها عبور میکنیم. از خلوتی و ساکت بودن جو اینجا، متعجب میشوم.
میترسیدم کسی بیرون بیاید و ما را در این وضعیت ببیند و سوژه کند. حوصله ی درامهایی که میتوانست پیش بیاید را نداشتم.
با ایستادن امید جلوی در سیاه رنگ، میایستم. حدس آنکه اینجا کجاست، سخت نبود. خونهی ویلایی که درختان سرو و کاجش، از دیوار آن پیشی گرفته بودند و خودنمایی میکردند. امید روی زنگ میفشارد.
نفسم را حبس می کنم و گرهی کف دستانم را محکمتر به کف دستان امید، میفشارم. طولی نمیکشد که صدای ظریف زنانه به گوشم میرسد:
– کیه؟
صوتی خودش بود، ساکتش. همان لحن و همان تن آوا را داشت. گویی همین دیروز بود که باهم حرف زدهایم. حرفی که اصلا نمیخبر داشتیم قرار است آخرینبار باشد!
یعنی منتظر نبود که چنین سوالی میپرسید؟
امید تعلل نمیکند و زود پاسخ میدهد:
– سلام، امید شایگان هستم.
آهستهش هیچ چیز نمیگوید و بعد از ثانیهای در باز میشود.
امید دست روی کمرم میگذارد و مجبورم میکند قدم بردارم. در را باز می کنم و هر دو وارد می شویم. همانطور که انتظارش را داشتم، حیاط به جذابیی از درختان و بوتههای گل آراسته شده بود.
هنر کف دستان مولین بود، وگرنه آهستهش حوصلهی این چیز ها را نداشت.
#p1135
همانطور که با کنجکاوی کل حیاط را میکاویدم، امید کنارم میایستد:
– وقت برای مشاهده کردن اینجا زیاده، بریم منتظر هسسریع.
به ملایمی باشهای میگویم و به دنبالش میروم. مسیر کوتاه بود، شاید در حد ده قدم اما برایم به اندازهی چندین ساعت طول میکشد.
احساساتم در هیاهو بودند، دلم هم همینطور!
در چوبی ورودی، باز بود. امید جلوتر میرود. چند ضربهای به در میزند و بر حسب ادب، ” یا الله” گویان وارد میشود.
گیج میزدم. عرق سرد را روی کمرم حس میکردم. کل تنم یخ میزد و من چاره ای جز ادامه دادن نداشتم. تصویرها یکی یکی از جلوی چشمانم عبور میکردند. یعنی چه میشد؟!
هنوز قدم دوم را برنداشته بودم که صدای قدمهای آنها باعث میشود سر بلند کنم و رو به رویم را ببینم.
نفس کشیدنم را فراموش میکنم. خودشان بودند، ساکتش و ماکان!
دیدهان درشت شدهی شان نشان از تعجب بی حد و حصرشان میداد. بی حرکت میایسشتابزده و به من را نگاه میکنند.
من هم کف دست کمی از آنها ندارم. سر تا پای ملایمش را میبینم. قدش، هیکلش، صورتش، دیدهانش، رنگ موهایش، همه چی… و همه چیاش فرق کرده بود.
خانوم شده بود، بزرگ شده بود!
من هم برای او همینطور بودم؟ نمیدانم. حتی قادر نبودم حرف نگاهانش را بخوانم. در سکوتی که میانمان به وجود آمده بود، ماکان زودتر به خودش میاید و سمت امید میرود.
کف دستش را دراز میکند و امید هم به گرمی آن را میفشارد.
#p1136
– سلام، خوش اومدید.
ماکان این را به امید میگوید و سپس، با ترمتوجه شد من را نگاه میکند. نمیدانم چرا اما لحظهای خجالت میکشم و سرم را پایین میاندازم.
چرا خجالت میکشیدم؟ بخاطر اینکه بی خبر وارد شده بودم؟ یا بخاطر اینکه گذشته را برایشان زهرمار کردم؟ یا چون آبرویشان را بردم؟
در جدال با سوالات مغزم بودم که ناگهان در آغوش خواهرانهاش جا می گیرم!
هنگ بودم، مغزم از کار ساکتش درکی نداشت. من را در آغوش کشیده بود و کف دستانش را محکم دور گردنم حلقه انداخته بود.
بیاختیار کف دستان سرد یخ زده ام را بالا میآورم و روی کمرش می گذارم و مثل خودش محکم به خودم میفشارم.
بغضی که نمیدانستم از کِی در گلویم نشسته است، میشکند! او هم کف دست کمی از من نداشت…
– آلاله… آلا… له… باور کنم خودتی!؟ باور کنم این دختر خواهر منه!؟ باور کنم الان تو، تو… تو اینجایی؟
با هق این ها را به زبان میآورد و قلبش را بیشتر خون میکند.
خودش را از تنم جدا میکند و دستانش را قاب صورتم میگیرد:
– قربون چشمات بشم من آلا، تو اینجایی… خدایا… آلاله اینجاست…
دست روی کف دستانش میگذارم. باورم نمیشد. باورم نمیشد این لحظه بالاخره رسید و من در یک قدمی ساکتش از حرکت ایستاده بودم.
با انگشتانش، اشک روی گونههایم را پاک میکند:
– کاش زودتر میاومدی آلا… کاش…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن