با صدای آیفون، رهام از اتاق بیرون میآید و به سمتش میرود. با مشاهده کردن آلاله در مانیتور پیش رویش، کلید باز کردن را میزند.
به امید اطلاع میدهد و سپس در ورودی را باز میگذارد:
– آلاله اومد.
امید که صبرش به سر رسیده بود، سراسیمه کشیده میشود. با باز شدن در و مشاهده کردن قامت آلاله، میگوید:
– کجا بودی تو؟
آلاله که خستگی در نقطه به نقطهی بدنش جا خوش کرده بود، به آرامی سلامی میگوید و از کجا امید میگذرد.
– با سینا حرف زدم.
قبل از آنکه امید چیزی بپرسد، رهام واکنش نشان می دهد:
– خب، چی شد؟ چی اظهار کرد؟ چیا گفتید؟ خوب پیش رفت؟
سوالهایش را پشت هم میجویا شد و آلاله در برابر همهی اینها یک ” نمیدونم” گنده، تحویلش میدهد.
کلافه، گرهی روسری اش را شل میکند تا هوای خنک خونه مهمان تنش شود و از حرارت مضطربی که در وجودش بود، کاسته شود.
– نمی دونم. بهم اظهار کرد دیرتر حرف میزنیم.
امید پوزخند میزند:
– پسره فکر کرده کی هست که اینطوری باهات راهی شدار میکنه؟ شیطونه میگه برم فکِش رو بیارم پایین! انگار صاب اجازهست که نیاز به حرفای اون داشته باشیم. انقدر این یارو رو بزرگش نکن!
رهام میشنود ولی به روی خودش هم نمیآورد. اگر چیزی میگفت، امید قاطی میکرد و او را دشمن خودش میدید. وگرنه کاملا میدانست سرلک هم حقی در برابر این قضایا دارد!
حداقل با حساسیتی که نسبت به آلاله داشت، میتوانست این واکنش را حدس بزند.
آلاله به حرف میآید. نمیتوانست ببیند امید این.گونه در رابطه با سینا صحبت میکند:
– اینطوری نگو امید… انتظار نداشت خب… من بهش حق میدم. سینا اونقدرام غیرمنطقی نیست، درک میکنه.
امید میخندد. آلاله همچنان خام بود که نمیمتوجه شد دور و برش چه خبر است؟ چطور به او میفهماند که آن پسرک یه لاقبای فرنگی، دوستش دارد و این احساس را میتواند از حرکاتش بخواند؟
چهرهی آلاله گحرکت کرده و ماتم زده بود و همین کافی بود تا امید با متوجه شدن آن چهره حرف را در دهانش بگذارد و چیزی نگوید.
رهام که جو را سنگین میدید، به سمت امید میرود. آهسته پچ میزند:
– شرایط حساسیه، گیر نده بهش.
امید نیم نگاهی به آلاله ای که بغ کرده روی مبل کز کرده بود و سرش را روی پاهایش گذاشته بود، می کند و با بیرون فرستادن نفسی از حرص، آرام پچ میزند:
– تو نمی فهمی توی چه آتیشی دارم دست و پا میزنم.
رهام میفهمید ولی چارهای نداشتند جز صبوری کردن.
– راجع به خانوادهاش کِی حرف میزنی باهاش؟
امید دستی در هوا تکان میدهد. نمیاطلاع داشت وقت مناست چه مدتیست!
– حرف میزنم، کاریت نباشه.
و این یعنی رهام نباید پا پیچ میشد و یا دخالتی میکرد!
***
به دریای مواج پیش رویش نگاه میاندازد. هوا خنک و ابری بود. مثل دلش! مثل حالش! مثل وضعیتی که در آن کف دست و پا میزد.
اشتباه از خودش بود. نباید خودش را در هچل میانداخت. نباید افسار احساساتش را ول میکرد تا این چنین جولان دهد.
جمله به جمله ی دخترک در ذهنش تداعی میشد.
” من… من و امید… دیشب باهم حرف زدیم. نمیدونم چیشد ولی… اما میخوام بهش فرصت بدم تا دوباره باهم امتحانش کنیم.”
چندین ساعت خبرش را نداشت و حالا که رو به رویش جای گرفت، با اولین جملهاش او را خورد کرد و کُشت!
”
– می دونم بارها بهت بیان کردم ازش متنفرم اما… اما کف دست من نیست که این همه دوستش دارم! وقتی میبینمش این قلب ضربانش میره بالا، به هول و ولا می افته…
”
برای خودش چند بار این حالت پیش وارد شده بود؟
پوزخندی روی لبانش جا میگیرد. اامانبار بر میگشت به دوره ی بیست و سه سالگی اش که در نهایت، با جدایی ناخواسته تمام شد و آخرینبار… آخرینباری که خودش هم نفهمید چگونه آغاز شد و چگونه به اینجا ختم شد…
از جایی به بعد، آتنا را که میمشاهده کرد، قلبش سریع میزد. ضربانش بالا میراهی شد. دما بدنش از کنترلش خارج میشد. حس خودخواهی تمایل داشتنش او را بیاختیار میکرد…
احمقانه بود!
چطور به خودش اجازه داد به اینجا برسد؟
میخندد، قد بلند، دیوانهوار… طوری که خندهاش درد وجودیاش را آهسته نمیکرد ولی ادامه میداد برای تسکین دردی که آن را روا نمیخبر داشت.
واقعا راز موفقیت امید شایگان چه بود؟ چه بود که توانست دل دخترک را مال خودش کند آن هم بعد از این همه بلا و دردسرهایی که کشید؟
نمیتوانست خُردهای بگیرد. علنا که به آتنا چیزی نشان نداده بود. نه حرفی، نه کاری، نه تیکه و کنایه ای… هرآنچه ام که اظهار کرده بود قطعا آتی آن ها را به شکل مسخربازی و این چیزها میمتوجه شد.
معلوم است که او را جدی نمیگرفت!
خوشخیال بود اگر در خیالاتش تصور میکرد که می تواند دخترک را روزگاری مال خودش کند!
باید کنار می رسید. باید خودش را جمع و جور میکرد. باید منطقی فکر میکرد. باید، آتنا را که نه… آلاله ای که تا به این سن با هزاران مشکل دست و پنجه نرم میکرد را، درک میکرد! از متوجه شدِ او به قضیه نگاه میکرد…
***
آلاله:
همچنان منتظر خبری از سینا بودم برای بار دیگر حرف زدن! استرس داشتم و دست خودم نبود. دلم میخواست او کنارم باشد، مثل روزگارهای قبل!
از یک طرف با واکنش سینا کف دست و پنجه نرم میکردم و از طرف دیگر با رفتار امید!
از وقتی به ویلایشان وارد شدم و از اتفاقات میان خودم و سینا حرف زدم، از این روزگار به آن رو شد!
این حجم از فشاری که روی خودم احساس میکردم را نمیمیل داشتم و اصلا در حدِ توانایی من نبود.
رهام از هر دوی آنها بدتر، هیچ چیز نمیاظهار کرد و منفعل سرش را داخل موبایلش انداخته بود و یکی یکی کلیپ های اینستاگرامی را سرک میکشید و هر از گاهی، چهار چیز خنده دار از فن پیجهای امید میبیان کرد و میلبخند زد.
او میخندید و نمیخبر داشت من چه حرصی میخورم در برابر ابراز علاقهی دختران فن پیج امید!
– آلاله بیا این یکی رو ببین. دختره عجب دافیه… رفته عکس امید رو چسبونده به دیوار اتاقش و…
حدس آنکه ادامهی حرفش چه میتواند باشد، سخت نبود. عصبی، از جایم بلند میشوم و به سمت رهام میروم. موبایلش را از کف دستش میقاپم!متعجب از کارم، اعتراض میکند:
– چته دختر؟ چی شده!؟
پست دیدهی برایش نازک میکنم:
– به جای اینکه این چرت و پرتا رو برام بخونی، چهارتا حرف بزن این عقل من کار کنه… خسته شدم!!!
به آنی، حالت چهرهاش عوض میشود آن نگاه متعجب، جایش را به شیطنت میدهد:
– نچ… بابا من اینارو برات میخونم تا بدونی درسته انقدر این دختر مخترای سلیطه وجود داره اما برای امید، زن یکی آلاله یکیه! متوجه ای؟
خندهام میگیرد. رهام در حالتی میتوانست سطح نمکش را به نمایش بگذارد. ولی حالا وقتش نبود…
– رهام، تو رو خدا تو بهم یه چیزی بگو… این اوضاع رو چطوری درست کنم!؟ اصلا اگه یه درصد سینا و امید رو به روی هم قرار بگیرن، چیکار کنم من!؟
رهام خونسردانه شانهام را میگیرد و مجبورم میکند روی مبل بنشینم.
– چرا اینطوری میکنی آلاله؟
کلافه جوابش را میدهم:
– چطوری؟ نمیبینی اوضاع چقد خیته؟ اصلا نمیدونم باید چیکار کنم. قلبم نمیخواد بین امید و سینا انقدر بحث و دوری پیش بیاد.
شانهای بالا میاندازد و گوشهی ابروانش را میخواراند:
– میدونم چی میگی دختر اما مگه از کف دست تو کاری بر میاد؟ هر دوی اونها حق دارن چنین واکنشی نشون بدن. امید که مغز نداره، کلا تعطیله. بهش باشه همین الان بساط عقد و عروسی رو به راه میندازه تا تو رو مال خودش کنه…
از طرف دیگه سینا. بندهی خدا مگه چند وقته از اوضاع خبر داره؟ چند وقته متوجه شده که تو نامزد امید شایگان بودی؟ با حرکت کرداری که اون شب خونهی اصلانخان داشتی، معلوم بود باورش نمیشه حس و حال الانت رو!
به هر دوشون باید وقت بدی. بیشتر از همه هم به سینا سرلک، بسیار بهش وقت بده. و راجع به خودت…
مکثی میکند و ادامه میدهد:
– یکم شل کن، ریلکس باش. چقدر دیگه میخوای حرص بخوری؟ بابا نا سلامتی کینه و کدورتها از بین حرکت کرده. این چه قیافهای که به خودت گراهی شدی؟
رهام راست میاضافه کرد و من در جواب این راستگوییاش چیزی نداشتم بگویم. قانع شده بودم. باید زمان میدادم، همه چیز را وقت حل میکرد. مثل گذشته!
از فکر بیرون میآیم و در برابر صورت سوالی رهام، میگویم:
– درست میگی تو…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن