انگشت اشارهاش را تهمتوجه شد وارانه سمتم میگیرد و از بین دندانهای کیپ شدهاش میغرد
– فقط بفهمم دروغ بیان کردی مثل اون دفعه، نه به ننهت رحم میکنم نه به خودت… سیاه و کبودت میکنم آلا…
حرفی نمیزنم و او با همان مقدار خشم از اتاقم بیرون میزند.
زانوان سست شدهام تحلیل میروند و همانجا، روی زمین سقوط میکنم.
تمام نیرویم را جمع کرده و بیرون انداخته بودم…
هیچ نایی برای ادامه دادن نداشتم.
– قربونت برم مولین جان… چی بیان کرد مگه اون سلیطه؟!
با بغض بدون اینکه سمتش برگردم و نگاه بارانیام را ببیند پچ میزنم.
– مولین لطفاً…
نفسش را آه مانند بیرون میفرستد و از اتاقم خارج میشود. به محض بسته شدن در بغض توی گلویم منفجر میشود و من برای خفه کردن آوایم، دستم را مقابل دهانم میگذارم.
〰〰〰〰〰
« مگه قرار نبود بیای؟! »
پیامش را میخوانم و اما بیتفاوت دوباره توی جیبم فرو میکنم. خانم شکیبا برگههای امتحانی را به کف دست یکی از شاگردها میدهد و خود روی صنقلبیاش مینشیند.
– فقط بیست دقیقه مدت دارین، بارها این سوالها رو کار کردیم و انتظار دارم همه خیلی کامل به سؤالا پاسخ بدن.
گوشی بار دیگر توی جیبم میلرزد و من با بغض کف دست روی جیبم میگذارم.
چرا دست از سرم برنمیدارد؟!
نابود کردن آینده و روح و جسمم کافی نیست که باز هم آزارم میدهد؟
سما برگهام را روی میزم میگذارد و من با مشاهده کردن سؤالات مغزم سوت میکشد.
سوالهایی که به نظرم اامان بار است میبینمشان.
بزاق دهانم را با استرس قورت میدهم و نگاهم سمت خانم شکیبا کشیده میشود.
اظهار کرده بود این سؤالها را بارها انجام دادهایم؟!
پس چرا من هیچ چیز را به یاد ندارم؟
سمت نیکا میچرخم تا از او بپرسم و میبینمش که مانند عنکبوت روی ورقهاش چمداته زده و جوابها را سریع سریع مینویسد.
پر از بغض بار دیگر نگاه به سؤالا میدوزم که گوشی برای بار چندم توی جیبم میلرزد.
اینبار تماس گرفته و میداند من توی مدرسه هستم.
قصد شومش، تنها اذیت کردن من بیچاره است.
همانطور بدون حرکت روی نیمکت مینشینم و به سؤالات زل میزنم که وقت امتحان تمام میشود و سما بار دیگر برگهها را جمع میکند.
با بغض کولهام را جمع میکنم و با آوایی لرزان پچ میزنم
– خانم اجازه هست من یه سر برم سرویس؟!
از پشت عینک طبیاش نگاهم میکند و روی صنقلبی جابهجا میشود.
– برو…
از کلاس بیرون میزنم و به محض داخل شدن به سرویس بهداشتی کثیف مدرسه، گوشی را از توی جیبم بیرون میکشم و تماس میگیرم…
خروار خروار بغض است که توی گلویم میجوشد و میجوشد…
– مگه بهت نگفتم هر جا که باشی باید جواب تلفن من و بدی؟
با نفس مفس و آوایی که جان میکنم آهسته باشد جوابش را میدهم…
– چی میخوای از جونم؟! تا کی قراره به خاطرت عذاب بکشم؟ چرا دست از سرم برنمیداری روانی؟
– همین الآن شال و کلاهت رو بردار بیا جلوی مدرسه تو ماشینم، دیر بجنبی ولینتیت رو میفرستم مدرسه.
– ازت متنفرم…
با بیخیالی ذاتی جواب میدهد
– منتظرم، تیز باش…
تماسش را قطع میکنم و به دیوار کثیف کاشیکاری شده تکیه میدهم. هر چقدر زور میزنم با بغض مقابله کنم، نمیشود و قطره اشکی روی گونهام میلغزد.
دستم را مقابل صورتم میگذارم و زار میزنم.
بدبختیهایم انگار کم بودند که امید شایگان مانند بلای آسمانی بر سرم نازل شده بود.
در سرویش که باز میشود، با استرس گونههایم را پاک میکنم و بی تفاوت به نگاه متعجب دخترها، از سرویس خارج میشوم.
باید تکلیفم را با اوی لاشی معلوم میکردم و ولی نمیدانم چگونه باید این کار را بکنم.
از مدرسه که بیرون میزنم، ماشین غول پیکرش را کمی آنطرفتر میبینم و بعد از نگاهی گذرا به دور و برم، با قدمهایی تند خودم را به ماشین میرسانم.
به محض رسیدنم در ماشین باز میشود و من با دیدن او و مردی که کنارش جای گرفته، آب دهانم را فرو میدهم.
چهرهی مرد برایم آشناست، اما هر چه قدر زور میزنم، مغزم یاری نمیکند.
– سوار شو… پیش این مرتیکه که قرار نیست بخورمت.
بزاق دهانم را میبلعم و با نفسهایی که سخت بیرون میآیند، مقابل او و مرد آشنا که هدفون به گوش دارد مینشینم.
– دیروزگار قرار بود بیای ویلا، چرا نیومدی؟
نگاه از آن مرد که حتی نگاهم نمیکند میگیرم و بند تیلههای نفرتانگیز او میکنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن