پوزخند میزنم و کلمات را مصمم ادا میکنم:
– بهتره اون قفل لعنتی رو باز کنی و از اتاق بری بیرون! و دیگه هیچوقت به خودت اجازهی نزدیک شدن به من رو ندی!
حتی کوچکترین تغییری هم در حالت چهرهاش ایجاد نمیشود. صورتش را بیشتر نزدیک میکند. لبهایش مماس لبهایم قرار میگیرد. هُرم نفسهای داغش، پوستم را قلقلک میداد.
– قبلا گفته بودم وقتی عصبی میشی بیشتر ازت خوشم میاد خوشگلم!؟
مسخ شده از کار و حرفش، با چشمهای درشت شده نگاهش میکنم. چه بلائی سرم میآورد؟
بهیکباره سرش را عقب میکشد و صدای کشیدهش، تنم را به لرزه می اندازد:
– یک، هروقت صلاح بدونم اون قفل لعنتی رو باز میکنم!
دو، هروقت صلاح بدونم از این اتاق میرم بیرون!
و سه…
سرش را نزدیک میآورد و دم گوشم نجوا میکند:
– هروقت دلم بخواد بهت نزدیک میشم آلاله! تاکید میکنم، هروقت دلم بخواد…
دلم برای بار هزارم از این همه خودخواهی و غد بودنش میشکند ولی قلبیل خاموشیم نمیشود. خاموشی من در برابر امید شایگانی که چهار سال از او فراری بودم، تنها بدبختی و بیچارگیام را نشان میداد.
ولی من که بدبخت و بیچاره نبودم؟!
در حالی که شک داشتم از انجام دادن کارم، کف دستم را به سمت قلبش میبرم و روی قفسهی سینهاش میگذارم.
به صورتش که نگاه میکنم، تعجب را میخوانم. دیدهان دریاییاش در بُهت به سر میبردند.
به لطف کفشهای پاشنه قد بلندم، اختلاف قدی مان فاحش نبود. مثل خودش، در صورتش زمزمه میکنم:
– یادت باشه… تو دیگه برای آلالهای که ازش حرف میزنی و قانون تعیین میکنی هیچی نیستی… تاکید میکنم، هیچی نیستی!
غافلگیر شده بود… همین را میخواستم! همین که بداند آنقدر ها هم که فکر میکند قابل پیشبینی و مطیع نیستم.
از او فاصله میگیرم و دستم را به سمتش دراز میکنم:
– کلید!
#p976
– مگه حرفامون تموم شده خوشگلم؟!
” قشنگم” گفتنش اذیتم میکرد! من را میبرد به گذشته… میخبر داشت دوستش داشتم که هی به رخ میکشید؟
از کوره در میروم:
– من حرفی با تو ندارم، پس کلید!
انتظارش را نداشتم ولی کف دست به داخل جیب کتش میبرد و کلید را جلوی دیدهانم نگه میدارد:
– این کلید و میخوای؟
تعلل نمیکنم و با حرص، دستم را به سمتش میبرم. زودتر عقب میکشد:
– نچ نچ نچ، عجله نکن.
اَداهایش اعصابم را به هم میریخت.
– اول حرف بزنیم، بعد کلید میاد کف دستت.
دیگر شورش را در آورده بود. چه از جانم میخواست!؟ حرف زدن؟ حتمن میتمایل داشت لیستی از خودخواهیهایش را به عنوان توجیه به زبان بیاورد.
کلافه دستی به پیشانیام میکشم و با تمام توانی که سعی داشتم خودم را کنترل کنم، کلمات را ادا میکنم:
– چه حرفی داری؟ زود بگو و برو!
ابرو بالا میاندازد:
– از خونهی سرلک بیا بیرون!
خنده ام می گیرد اما نمیخندم. کل حرفش همین بود؟ بیرون آمدن از خانهی سرلک؟ چه صنمی با من داشت؟ چه جایگاهی در زندگیام داشت؟ با خودش چه فکری میکرد؟!
به سر تا پایم اشاره میکنم:
– این آلاله، این دختری که رو به روته، هیچ نسبتی با تو نداره امید شایگان! پس انقدر برای من تعیین و تکلیف نکن.
#p977
خیره در نگاهانم، پوزخند آوا داری میزند:
– نگران نباش، اون نسبت قدیمی رو مجدداً تداعی میکنم و…
نمیگذارم جملهاش تمام شود:
– از تو متنفرم! و تا روزی که زنده هستم، آرزوی به دست آوردن من و توی خواب میبینی!
جملهام آتشش میزند. این را از کف دستهای مشت شده و فک منقبض شدهاش میفهمم.
بعد از چند ثانیه سکوت، کلید را به سمتم میگیرد و بدون معطلی، در را باز میکنم. قلبم محکم و بیمهابا میتپید. کاش ساکت میگرفت!
در را باز میگذارم و منتظر میایستم تا بیرون برود. با قدم های کشیده به شمتم می آید و قبل از بیرون راهی شدن، نگاه پر حرفش را حوالهام میکند.
– پشیمون میشی آلاله!
حرفش را میزند و دور میشود. باید پشیمان میشدم؟ از چه؟ دیگر چه چیزی برایم مانده بود که امید آن را نگراهی شده باشد؟ هرچه داشتم، از آن خودش کرد. چیزی برای گرفتن نمانده بود!
– امید شایگان اینجا چیکار میکرد!؟
با شنیدن صدای سینا، از فکر بیرون میآیم. به دست هایش خیره میشوم، خالی بودند. پس قهوهها کو؟
برای آنکه نگران نشود، با بیخیالی میگویم:
– چیز خاصی نبود، حرف میزد.
قانع نشده بود. این را از چهرهی متعجب و ابروان گره خوردهاش متوجه میشوم.
– چه حرفی!؟ اذیتت کرد؟
کاش میتوانستم به سینا بگویم امید فکرش هم آزار دهندهست چه رسد به حضور و حرفهایش!
#p978
〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
راوی:
با اعصابی به هم ریخته وارد اتاقش میشود. از شدت عصبی بودن گرمش شده بود. کتش را بیرون میآورد و روی میز پرت میکند.
دخترک چه گفته بود؟
” از تو متنفرم! و تا روزگاری که زنده هستم، آرزوی به دست آوردن من و توی خواب می بینی!”
آرزویی که آلاله از آن حرف میزد آسانتر از آنچه که فکرش را میکرد میتوانست به کف دست بیاورد ولی همان سه کلمهی اول، آتش به جانش میانداخت.
تنفر؟
حق داشت عصبی باشد و از او کینه به قلب بگیرد ولی تنفر!؟
پارانوئید هایش آغاز میشود. یکی یکی دلایل را از ته ذهنش بیرون میآورد و در نهایت میرسد به یک اسم: سینا سرلک!
دو دو تا چهارتا هایش میگفتند سینا را از سر راهش بردارد ولی چگونه؟ چطور؟ چطور میتوانست این ریسک را انجام دهد؟
درِ اتاقش بدون ضربه زدن باز می شود. حدس آنکه چه کسی اینطور بی پروا ورود میکند، سخت نبود.
– اینجا طویلهست که سرت و میکنی توش و میای داخل؟
رهام که از جای دیگر پر بود، توجهای به این حرفش نمیکند و بعد از آن که در را میبندد، کف دست به سینه رو به رویش میایستد.
کم پیش میآمد رهام عصبی شود، حالا که این چنین شده بود چه اتفاقی میتوانست افتاده باشد؟
– چی شده رهام؟
#p979
خون خونش را میخورد. چه شده بود؟ قلبش میخواست سر امید را بگیرد و محکم بکوباند به دیوار تا آن ذره عقلی هم که داشته، نیست و نابود شود.
فکری که در ذهنش جولان میداد را به زبان میآورد:
– بعید میدونم تو کلهات عقلی باشه. از اون مدت که تصادف کردی و حافظهات پاک شد، عقلتم نابود شده…
امید، حرف های رهام را نمیدرک کرد. یک هو وارد شده بود و از نداشتن عقلش صحبت میکرد؟
چند قدم به سمت رهام بر میدارد:
– درست حسابی حرف بزن ببینم چی شده؟ عقل من کمه یا تو؟
همان فاصلهی اندک را هم رهام پر میکند و انگشت اشارهاش را روی سر امید میگذارد:
– عقل تو کمه که اول صبحی رفتی تو اتاق آلاله و خفتش کردی!
با چیزی که میشنود، غافلگیر میشود! رهام از کجا میدانست؟ یعنی دخترک آنقدر بهسرعت به رهام آمار داده بود؟ که او به اینجا بیاید و یقهاش را بگیرد و کارش را زیر سوال ببرد!؟
انتظار چنین کاری را نداشت. ولی به روی خودش هم نمیآورد، زیرا از نظرش کارش درست بود حتی اگر همهی آدمها میآمدند و مخالفت میکردند.
کلمات را از زیر دندانهایش بیرون میفرستد:
– زورش به من نمیرسه، میاد به تو خبر میده؟ مثلا چیکار میخوای بکنی؟ کتک کاری؟ از شرکت بندازی بیرون؟ سر به نیستم کنی؟ آبروم رو ببری؟ چه کاری میتونی انجام بدی!؟ ها!؟
” ها” را کشیده میگوید، طوری که انعکاس صوتیش چند برابر میشود و به گوشِ منشی و باقی کارمندان حاضر در آن نزدیکی، میرسد.
#p980
رهام که مات حرکت امید میشود، چند ثانیه بدون پلنک زدن نگاهش میکند.
امید پشیمان شده از حرفهایش، سرش را پایین میاندازد. کف دست خودش نبود، این روزگارها فشار زیادی را متحمل میشد.
رهام به خوش میآید و آرام زمزمه میکند:
– فکر میکنی دشمنتم؟ بدت رو میخوام؟
چهارسال پا به پات دنبال آلاله گشتم، از هرجایی که خواستی، از خانوادهاش تو بندر بگیر تا همین تهران بزرگی که سوزن مینداختی روی زمین گم میشد.
حرفهای رهام، مرور خاطرات بود. امید بهتر میاطلاع داشت رهام خودش را بهشدت وقت است ثابت کرده. در هر شرایط و مدتی…
اما این روزگارها به قدری تحت فشار افکار درون ذهنش بوده که به هیچکس اعتمادی نداشت. حتی رهامی که برادرانه کنارش مانده بود.
بزاق دهانش را به پایین میفرستد تا گلوی خشک شدهاش توان حرف زدن داشته باشد:
– میدونم…
رهام کمی سریع میشود:
– دِ نمیدونی برادر من، نمیدونی! خودم از دور دیدم حرکت کردی اتاقش… میخوای باهاش حرف بزنی؟ اینطوری؟ تو این شرایط؟
حرف رهام منجر به آرام شدنش می شود. همین که از دخترک چیزی نگوش داده است، خوب بود.
کل اضافه کرد و گویی که بین خودش و الاله بود را با یک جمله مختصر میگوید:
– من فقط بهش اضافه کردم از خونه ی سرلک بیاد بیرون.
رهام، کلافه شده از کلهشق بازیهای امید، نفسی به بیرون میفرستد:
– تو چرا گیر دادی به این قضیه؟ مگه سرلک کاری بهش داره؟ تا جاییم که میدونم تو خونه تنها نیستند، مادر سرلک هم اونجا حیات میکنه. اصلا سرلک بعد از ده سال اومده ایران. مدت زمان زیادی نمیشه… به جای حساس بودن نسبت به این قضیه، برو باهاش درست حسابی حرف بزن. کدورتارو رفع کن. چرا بیشتر مشکل میتراشی؟
#p981
امید مشکل نمیتراشید، در واقع سعی داشت یکی از بزرگ ترین مشکلات ذهنی خودش را رفع کند.
هر روزگاری که میگذشت، تصور آنکه حالا آلاله کنار سینا سرلک است، تنش را از خشم به لرز میانداخت. نمیتوانست با این موضوع کنار بیاید.
به جای جواب دادن به سوالات رهام، جملهای را که از زبان آلاله متوجه شده بود را به زبان میآورد:
– بهم اضافه کرد ازم متنفره…
رهام که از حرف امید گیج شده بود، میپرسد:
– چی؟
خودش را روی نزدیکترین صنقلبی پرت میکند و مینشیند. دستان مشت شدهاش را روی دستهی صنقلبی گذارد. در حالی که خیره به آن بود، میگوید:
– تو اتاق که بودیم، اضافه کرد ازم متنفره… چطوری به دستش بیارم مجدداً؟
رهام به سمتش قدم برمیدارد و روی صندلی کناریاش مینشیند. انتظار این حرف را از آلاله نداشت… چرا که هر بار از امید حرفی میزد، میتوانست آن تقلای عاشق شدن را از آن دو گویِ خاکستری ببیند.
– اون یه حرفی زده، تو چرا باور میکنی؟ دوستت داره، من مطمئنم. فقط دلچرکینه ازت… خودت میدونی بدترین حرفارو بهش زدی، بدترین کارا رو باهاش کردی… با این حساب…
با تودهی سنگی که نفس کشیدن را برایش سخت میکرد، حرف رهام را قطع میکند:
– بدترین حرفارو بهش زدم، بدترین کارارو باهاش کردم. اینارو میدونم و همینا روان من و به هم میریزه… خودم بد کردم، خودم دارم تاوانش و پس میدم!
فقط میترسم… میترسم سرلک قلبشو ببره رهام…
حرف آخرش، قلب رهام را هم به تنگ میآورد. امید شایگانی که کف دست روی هرکس میگذاشت به آن نه نمیاظهار کرد، قلب را به دختری داده بود که بعد از آن اتفاقات شوم، از اون تنفر داشت.
رهام وضعیت را که میبیند، ترمشاهده کرد داشت حرفی را که از قبل حضور در شرکت گوش داده بود را به امید بگوید یا نه. ولی در آخر چه!؟ خودش که میمتوجه شد.
تردید را کنار میگذارد:
– اصلانخان فردا شامگاه آلاله رو دعوت کرده خونهاش… همجاده با…. همراه با سرلک!
#p982
بیست و چهارساعت از خبری که رهام داده بود میگذشت و امید خیال میکرد پدرش به او اطلاع میدهد و او هم، در این میهمانی کوچک حضور دارد.
ولی تا ساعت هشت شب خبری نشد. واقعا بدون حضور او، میخواست از آلاله و سرلک میزبانی کند؟ هرچقدر هم با اخلاق خشک پدرش آشنا بود اما نمیتوانست این بیخبری را از جانب فهیمه بانو تحمل کند.
فهیمه در این چند سال اذیت شدن پسرکش را دیده بود و حالا این که خبری نمیداد، اذیتش میکرد.
چه کاری از کف دستش بر میآمد؟ هرچه فکر میکرد به جایی نمیرسید.
با کلافگی موبایلش را بیرون میآورد و روی نام رهام لمس میکند. بوقها که طولانی میشوند، اعصابش به هم میریزد. دیگر رهام چرا جواب نمیداد؟ نکند آنجا حضور داشت!؟
افکارهای شوم یکی پس از دیگری به مغزش هجوم می آورند. این را نمیتمایل داشت… سعی در پس زدنش داشت ولی نمیتوانست.
با دو دستش سرش را میگیرد و محکم فشار وارد میکند.
آلاله امشب چه حرفهایی به اصلانخان میزد؟
از گذشته میاضافه کرد؟ از تجاوزش؟ از خریدش؟ از دوری خانوادهاش؟ یعنی رازهای چهارسال پیش بر ملا میشد!؟
– نه، نه، نه، نه… لعنت بهت، اَه!
بعد از فریادی که می کشد، خانه غرق خاموشی میشود و این سوت آزار دهندهای که گوشش را آزار میداد، کلافهاش می کند.
کم آورده بود. امید شایگان باری دیگر در برابر دختر نگاه خاکستری بندری کم آورده بود! از کف دستش داده بود؟ نمیخبر داشت. این را دیگر نمیخبر داشت.
#p983
با صوتی زنگ موبایلش، سرش را بالا میگیرد و به صفحهی موبایل خیره میشود. رهام بود. بی معطلی، روی آیکون سبز لمس میکند:
– الو، رهام؟
– امید؟
” امید” اضافه کردنش آهسته بود و این آهسته بودن مهر تاییدی روی حضورش در خونهی اصلان خان داشت.
بی آنکه به روی خودش بیاورد، میپرسد:
– کجایی تو؟
نفسی که رهام با کلافگی به بیرون میفرستد را میشنود. شقیقه های امید از حجم فشار و عصبی بودن، نبض میزد.
بالاخره بعد از ثانیه ای خاموشی، صوتی رهام به گوشش میرسد:
– من خونه ی شمام… ببین امید، حق داری عصبی باشی و قلبت نخواد سر به تنم باشه…. وقتی اصلانخان اظهار کرد بیام، مخالفت کردم… تا همین یه ساعت پیش هم نمیخواستم بیام اما آلاله… آلاله میهراسید. بهم بیان کرد بیام شاید پدرت سوالی چیزی بپرسه، کنارش باشم…
کل حرفهای رهام را بهانه میاطلاع داشت… بهانههایی که ردیف کرده است تا خودش را بیگناه جلوه دهد!
خشم جلوی چشمش را میگیرد:
– تو باید کنارش باشی یا من!؟ البته… مقصر تو نیستی… مقصر اصلان خانیه که به جای اعتماد کردن به پسرش، تو رو برداشته بُرده!
نفسهایش تند میشود:
– فقط یه سوال دارم ازت… فهیمه بانو میدونست من امشب دعوت نیستم!؟
رهام که صدای پر حرص و خشم امید را میشنود، ترس برش میدارد. به اصلانخان هم گفته بود بهتر است امشامگاه امید حضور داشته باشد. در واقع حضور داشتن امید، بهتر از حضور نداشتنش بود!
اما اصلانخان یک دندهتر از امید، پایش را در یک کفش کرده بود و میتمایل داشت خودش ته ماجرا را در بیاورد.
رهام سکوت را میشکند و آنچه که از زبان فهیمه بانو شنیده بود را به زبان میآورد:
– نمیدونه… اصلانخان بهش اضافه کرده تو امشامگاه یه قرار کاری داری و بخاطر همین نمیتونی بیای.
با چیزی که امید میشنود، پوزخندی در دلش میزند. پدرش اینگونه نبودنش را جمع کرده بود؟! عجب...
– اوکی.
حتی اجازهی حرف دیگری را به رهام نمیدهد و تماس را بی وقفه، قطع میکند.
#p984
رهام، وولینده به صفحهی سیاه موبایلش خیره میشود. بی آنکه اجازه دهد حرفی بزند، قطع کرده بود.
– رهام جان، کجایی پسرم؟ بیا شام حاضره.
با صدای فهیمه خانوم، موبایلش را داخل جیبش میاندازد و با تبسمی از روی اجبار، به سمتشان میرود.
همه دور میز غذا خوری قرار گرفته بودند. رهام، کنار آلاله مینشیند و برای از بین بردن جو، با دیده اشارهای به میز میکند:
– به به، فهمیه خانوم چه سنگ تموم گذاششتابزده. منم نباشم برام اینطوری درست میکنی؟
فهیمه که ذوق حضور آلاله را داشت، به تعریف و چاپلوسی رهام میخندد:
– کم زبون بریز پسر… مگه من برای کسی فرق میزارم؟
رهام برای اذیت کردن فهیمه، شانه بالا میاندازد و ” نمیدونم” را زیر لب میگوید.
اصلانخان، راضی از وضعیت نگاهی به افراد دور میز اندازد:
– غذاتون سرد میشه، شروع کنید.
با اجازهی اصلانخان، همگی شروع میکنند به پذیرایی از خودشان.
سینا از جو صمیمی خانهی اصلانخان خوشش رسیده بود. اصلانخان با او گرم گراهی شده بود و فهیمه خانومی که او را برای اامانبار میداد، به خوبی از آن استقبال کرد.
برخلاف سینا، آلاله از این همه خوب بودن شرایط میوحشت کرد. اینکه امید حضور نداشت، اصلانخان و فهیمه خانوم، هیچ سوالی نسؤال کرده بودند و این عادی جلوه دادن، استرسش را دو چندان میکرد.
البته فکرش را هم نمیکرد، فهیمه خانوم اینطور از مشاهده کردنش خوشحال شود و سر از پا نشناسد. با ورودش، اسپند را دود کرده بود و هی قربان صدقهاش میرفت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن