اصلان خان با فکری که در ذهنش جولان میداد، تبسمی روی لبهایش مینشنید. تبسمی که از نگاهان مضطرب امید دور بود.
– خیره، دلواپس نباش. حاله آلاله خوبه؟ فهیمه میبیان کرد زیادی رو به جاده نبوده انگار…
بی توجه به جملهی اول پدرش، جوابِ جملهی دوم را میدهد:
– خوبه چیزیش نیست.
خودش هم به جملهاش شک داشت. یک ساعتی میشد خبری نداشت از آن دخترک یاغی خیره سر!
بعد از آنکه تماسش با پدرش تمام میشود با نگرانی که نمیداند منشاش از چیست، به سمت واحد آلاله میرود.
در میزند ، زنگ میزند، جوابی که نمیگیرد کلید یدک را از جیب شلوار راحتیاش برمیدارد و در را آهسته باز میکند.
صد فکر به ذهنش هجوم میبرد، کاش تلافی نمیکرد!
– آلا؟
پاسخی دریافت نمیکند. خاموشی خونه در ذوقش میزند.
نگران شده، به سمت مبلی که یک ساعت پیش نشسته بود میرود. آنجا هم نبود!
نکند حرکت کرده باشد؟
اما کجا؟
کجا را داشت که برود؟
به سمت اتاق خوابش قدم بر میدارد. در را آرام باز میکند. با متوجه شدن تن نحیف دخترک روی تخت، خیالش راحت میشود.
پارت هفتصد و پنجاه و هشت
#p758
ساکتتر در اتاق قدم میگذارد. در این چند ماه درک کرده بود، دخترک از حضور یکبارهیاش آشفته میشود. چرایش را نمیدانست، دلش میمیل داشت بداند ولی میوحشت کرد.
بالای سرش میایستد، طاق باز خوابیده بود. حالا خوب به او دقت میکند، به سر تا پایش… اشکال داشت مشاهده کردش بزند!؟ قطعا نه. برجستگیهایش زیادی در چشم بودند.
حس عجیب و غریبی که در وجودش جولان میداد را نمیفهمید. درک نمیکرد.
دلش میخواست آن لبهای نیمه باز در خواب را به لب بگیرد.
نزدیکش میشود، کنارش زانو میزند. صورت دخترک را دقیق میبیند. وجب به وجب صورتش را نظارهگر میشود.
چه چیزی داشت که او را انقدر مندل میکرد؟ به خود نهیب میزند.
“یک دختر بچه بود و بس!”
نمیتواند خودش را قانع کند. با کف دستان تنومند مردانهاش، کف دستی روی پیشانی آلاله میکشد. دمای بدنش خوب بود. گویا حال آلاله بهتر شده است.
حالا که خیالش جمع میشود، باید از اتاق بیرون میحرکت کرد. دلش نمیخواست ولی در برابر این احساس کلافه کنندهاش مقاومت میکند و بیرون میرود.
به واحد خودش که برمیگردد حتی لحظهای آلالهی خفته در خواب را نمیتواند از ذهنش دور کند. تا به حال انقدر از نزدیک بدن ظریف دخترانهاش را نمشاهده کرده بود. حداقل در این چند ماه!
از دست خودش عصبی میشود. نباید انقدر به آن دختر فکر میکرد. شامش را با نیمرویی که برای خودش درست میکند، میخورد. با افکاری آشفته، به خواب میرود.
اصوات نامفهوم به گوشش میرسد.
” ولم کن عوضی… تو رو خدا ولم کن من ساره نیستم.”
پارت هفتصد و پنجاه و نه
#p759
یکباره دیدهانش را باز میکند. به ذهنش فشار میآورد… چه جملهای شنیده بود؟ مرتب با خود تکرار میکند:
– من ساره نیستم، من ساره نیستم، من ساره نیستم.
سوالات یکی پس از دیگری در ذهنش نقش میبندد. شخصی که این جمله را گفته بود چه کسی است؟
ساره کیست؟
چه غلطی کرده بود که این کابوسها تاوانش بودند؟
با آشفتگی، به ساعت روی میز کنار تختش نگاه میکند. عقربهها هفت صبح را نشان میدادند. با یادآوری قراری که با اصلان خان داشت، دوشی میگیرد و بدون خوردن صبحانه از خونه بیرون میزند.
با آنکه قلبش میخواست بداند دخترک خیرهسر دیروز حالش بهتر است یا نه، ولی بیتفاوت به میل باطنیاش، به سمت هلدینگ حرکت میکند.
بعد از نیم ساعت رانندگی میرسد. منشی که خبر وارد شدن امید را به اصلانخان میدهد، بدون ثانیهای وقفه، امید وارد اتاق کار پدرش میشود.
اصلانخان با دیدن پسرش، لبخندی میزند. دو سه هفتهای میشد او را از نزدیک ندیده بود. حالا امید، بعد از گذراندن آن تصادف کذایی، سرحال و قبراق رو به رویش قرار داشت.
امید با همان عادت قدیمیاش، سلامی زیر لب میکند و روی مبلهای چرمی مینشیند. اصلانخان، به طبعیت از امید، روی مبلهای چرمی رو به روییاش مینشیند.
احوالپرسیها که تمام میشود، امید کنجکاو میپرسد:
– چیشده؟ اتفاقی افتاده؟
اصلانخان با آنکه فکر همه جایش را کرده بود، نمیخبر داشت چگونه بحث را شروع کند. از رابطهی نه چندان خوبِ آلاله و امید خبر داشت. همین هم باعث میشد تردید داشته باشد.
ولی کاری بود که باید انجام میداد! حتی اگر متوسل میشد به زور و اجبار و تهدید!
کلمهها و جملاتی که در سرش غلت میزدند را جمع و جور میکند و بالاخره لب باز میکند…
پارت هفتصد و شصت
#p760
– میخوام عاقلانه و مردونه باهات صحبت کنم امید. نه تو بچهای، نه من خام که یه حرف از رو هوا بزنم.
اصلان این ها را میاضافه کرد و امید، بیشتر کنجکاو و منتظر اینکه پدرش چه میخواهد بگوید.
معمولا اصلانخان هیچگاه مقدمه چینی نمیکرد، سریع میحرکت کرد سر اصل مطلب!
امید برای تایید حرف پدرش، تنها سرش را تکان میدهد. نمیخواست میان کلام پدرش چیزی بگوید.
– نمیدونم خبر داری، به گوشت رسیده یا اصلا چک میکنی فضای مجازی رو یا نه… همه جا خبر از نامزدی تو و آلاله هست.
خوب این ها را میاطلاع داشت. همین دیشامگاه اینستاگرامش برای همین خبر، داشت منفجر میشد
جمع کردن این قضیهی را میمیل داشت بر دوش رهام بگذارد… مثل تمامی قضایایی که پیش میوارد شد و رهام جمعش میکرد!
حرف اصلانخان را قطع میکند
– میدونم، خبر دارم بابا. مضطرب نباشید. به رهام میگم حلش کنه!
اصلانخان انتظار این جواب را داشت. به همین قلبیل غافلگیر نمیشود و از در دیگری برای بیان میل داشتهاش، وارد میشود.
– آلاله خواهر رفیقته، برای تو جمع کردنش راحته، برای آلالههم همینه؟ میدونی چقدر روی حیات و رفت و وارد شدش تاثیر میزاره؟
اصلا به اینجای ماجرا فکر نکرده بود. برایش مهم نبود تا فکری کند! آلاله هم مانند تمام دختران گذشتهی حیاتش… چرا باید قلبواپس میشد؟
شانهای بالا میاندازد
– به من ربطی نداره بابا، تازه به رهام سپردمش ببرتش بندر، پیش خانوادش. یا چه میدونم همون رفیقی که شما ازش حرف میزنین و من یادم نمیاد، ببره پیش همون.
پارت هفتصد و شصت و یک
#p761
اصلانخان، تعلل را جایز نمیداند.
– باید باهاش ازدواج کنی!
جملهای که میشنود را نمیتواند باور کند. پدرش چه گفته بود؟ با چه کسی ازدواج کند؟
با آن دختر بچهی غریبه که….
مات شده از بازی اصلاخان، پوزخندی میزند. پوزخندی که اصلاخان فکر آن را هم کرده بود!
قبل از حادثهای که برای امید رخ دهد، از علاقهی پسر سرکشش نسبت به آلاله خبر داشت.
او میتوانست آب شدن آن نگاه یخ زده را توی نگاهان پسرش تشخیص بدهد و لازم به گفتن نبود!
حالا که چرخ روزگار برای آنها نمیچرخید، حالا که امید بر حرکت کردارش کنترلی نداشت، حالا که نمیاطلاع داشت دارد چه غلطی میکند و چه شخصی را از کف دست میدهد، باید خودش کف دست به کار میشد!
– جدی باهات حرف میزنم امید. اوضاعی که پیش اومده رو ببین. از چپ و راست راجب شما دو تا صحبت میکنند…
امید قانع نشده از بیان کردهی پدرش، کلافه لب میغرد:
– آخه پدر من یه چیزی میگی با عقل جور در نمیاد! برم با یه بچه ازدواج کنم که چی؟ چون یه سری رسانه دارن بازار گرمی میکنند برای گحرکت کردن چهارتا فالور و مخاطب؟
کلافهتر از قبل روی مبل جابه جا شده و اضافه میکند
– اصلا این به کنار، مگه اامان باره چنین اتفاقی میافته؟ والا همواره بوده. چه برای من، چه برای ده نفر دیگه که توی این عرصه فعالیت میکنند!
اصلانخان سری به نشانهی تایید تکان میدهد. بیان کردههای امید را درست میاطلاع داشت، قبول داشت اما از موضعی که داشت پایین نمیآید.
– امید، تو این دختر رو دلبسته شدی. فراموشی گرفتی، درسته. یه سری خاطرات از اون مغزت پاک شده، قبوله. ولی احساسات چیزی نیسشتابزده که فراموش بشن! خودت متوجهی حسی که کنارش داری نمیشی؟
متوجهی چه چیزی میشد؟ چه حسی میتوانست به آن دخترک چموش مدرسهای داشته باشد؟
پارت هفتصد و شصت و دو
#p762
– بابا، مسخره بازی نیست که… داری از ازدواج و زیر یه سقف رفتن صحبت میکنی! من نمیدونم توی اون گذشتهی خراب شده چه حسی به این بچه داشتم اما الان مهمه… الان نمیخوام!
– مطمئنی!؟
مطمئن بود؟ چه چیزی باعث میشد تا نسبت به جملهاش اطمینان نداشته باشد؟
اصلانخان خاموشی پسرش را که میبیند، نفس حبس شدهاش را بیرون میفرستد و فکری که برای امید و آلاله داشت را به زبان میآورد:
– تو الان کلهات داغه چیزی حالیت نیست، یکم بگذره یادت میاد چه خبر بوده. فعلا یه محرمیت ساده بینتون خونده میشه، همین.
از گذشتهای که به خاطر نداشت به ستوه آمده بود. هرچقدر هم فکر میکرد، نمیتوانست قلبیل قانع کنندهای برای علاقه به آن دخترک داشته باشد!
در دومسیری خواستهی پدرش مانده بود. هم قلبش میخواست آلاله را بچزاند هم قلبش میتمایل داشت از حیاتش دور باشد. چه میکرد؟ نیاز به فکر داشت؟
– تهش دو سه ماهه امید، اگر هم چیزی یادت نیومد و فرقی نکرد، مشکلی نیست. همه چی رو بهم میزنید، تموم میشه میره پی کارش.
اصلانخان خودش هم به حرفش اطمینان نداشت. صرفا میخواست کاری را که به نظرش درست است را انجام دهد. فکر میکرد اگر امید و آلاله محرمیتی بینشان خوانده شود، بیشتر به یکدیگر نزدیک میشوند و این دوری که فهمیه از آن دَم میزد، به پایان میرسد.
ولی فکر امید مشغول چیز دیگریاست، چرا پدرش باید آنقدر تاکید میکرد؟
اگر قرار بر این بود تهش قضیه را جمع کنند، خب حالا چرا این کار را انجام نمیدادند؟ سر در نمیآورد و بیشتر کلافه میشود.
-با رهام صحبت کردم، همه چیز رو حل میکنه. تمایل داشتی توام باهاش یه حرفی بزن.
پارت هفتصد و شصت و سه
#p763
سر خم میکند. یعنی رهام از این قضیه خبر داشت!؟ باید زودتر به او میاضافه کرد. نبیان کردن رهام روی عصباش میرود:
– رهام مدیر برنامهی منه یا کف دست راستِ شما؟ چرا به من چیزی نبیان کرده پس؟
اصلانخان خندهی مردانهای میکند:
– من ازش خواستم، غر نزن به جونش.
کوتاه نمیآید… اصلاً نمیتواند بپذیرد اصلان خان دوستش را مجبور میکند پنهانی از او کارهایی انجام بدهد.
– جدی میگم! من باید آخرین نفر باشم که بدونم؟
– آخریش تو نیستی، آلاله است!
امید یک تای ابرویش را بالا میدهد. فکر میکرد از این قضیه دخترک خبر دارد. خنده دار بود!
– اون دختر بچه از چیزی خبر نداره؟ شما برا خودتون میبرین و میدوزین میکنید تو تن ما؟ اصلا به این در ذهنش گذراندید شاید خونوادهاش با این قضیه موافق نباشن؟ یا چه میدونم برادرش بیاد یقهی من رو بگیره؟
اصلانخان همهی جوانب را سنجیده بود، وگرنه از هوا حرف نمیزد! رهام اظهار کرده بود خانوادهی آلاله راضی به این قضیه هسشتابزده، از خدایشان است امید شایگان دامادشان بشود.
با خیال آنکه همه چیز درست است، پا پیش گذاشته بود.
– مشکلی ندارن، نگران چیزی نباش. قبوله دیگه؟
وسوسه شده بود، باید با رهام حرف میزد، بعد نظر دخترک را میدانست. قلبش دردسر نمیتمایل داشت! دخترک همینطوری دردسر به همراه داشت!
– خبر میدم بهتون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن