این روزها چقدر حس غریبی دارم!
آرنجش را به چهارچوب در تکیه داده است و با نگاه های ریز شده، به من و مادرش نگاه میکند:
– نه قربونتون برم من.. همه چی خوبه..
تبسم کج امید آزارم میدهد و هیچوقت تا حد قلبم نتمایل داشته است فریاد بکشم..
– مولین خانوم، مارو نمیخوای تحویل بگیری؟
برای مادرش زبان می ریزد و چشم های فهیمه خانوم برق میزند، به سمت شازده اش می چرخد و کف دست های باز شدهی امید برای به آغوش کشیدن مادرش، غم دلم را بیشتر میکند..
قلبم برای مادرم تنگ میشود و حتی این هم تقصیر امید است!
امید همیشگی مقابل این زن نحیف و دلبسته شدنی به یک پسر بچهی تخس و لوس تبدیل میشد.
– مگه میشه تورو تحویل نگحرکت کرد عمر من؟
انگار که من آنجا نباشم، قربان صدقهی یکدیگر میروند و بغض من سنگین تر می شود..
– آلاله جان نمیای پیش ما؟
فهیمه خانوم با مهربانی می پرسد و با سر به داخل واحد امید اشاره میکند..
بر خلاف انتظار و تصورم، امید هم اشتیاق نشان میدهد و نمی دانم چرا اما با این کار، لبخند فهیمه خانوم، بزرگتر می شود:
– بیا اینجا پیش ما باش، غریبی نکن!
فهیمه خانوم هم پشت حرف امید را می گیرد و بیشتر اصرار می کند:
– بیا قربونت برم بیا دختر دلنشینم..
با اکمسیر و ترس از مهربانی بهیکبارهی امید، قدم برمیدارم و پشت سر فهیمه خانوم، داخل می شوم.
پارت هفتصد و سی و نه
#p739
بوی بد چیزی که فقط من و امید میدانیم علتش چیست، در خانه پیچیده..
تبسم شیطنت آمیز امید، خبر از به یاد داشتنش می دهد و خدا به من رحم کند..
این مردک عقدهای قرار است هر بار حماقت دیشبم را بر سرم بکوبد و مسخرهام کند.
من و فهیمه خانم کنار همدیگر می نشینیم و امید به سمت آشپزمنزل میرود
– امید مادر این بوی چیه؟
از همان آشپزمنزل، با آوای کشیده و بشاش، جواب مادرش را میدهد:
– اه نمی دونم از دیشامگاه مسیر افتاده تو خونه.. فکر کنم از لوله ها باشه..
حرفش کاملا بی منطق است اما اینکه رسما مرا به فاضلاب تشامگاهیه کرده، عصبانی ام میکند
با خنده و شوخی میگویم:
– آقا امید چقدر فعالین که لوله ها پر شدن..
از من بعید است جلوی فهیمه خانوم از این حرف ها بزنم ولی اگر امید را اذیت می کند، خجالتم را پس میزنم!
با سینی فلزی و سه عدد آب میوه به هال برمیگردد و لنگ زدنش را سعی دارد به حداقل برساند.
سینی را مقابلمان میگذارد:
– احتمالا کس دیگه ای جز من راهی شد و آمد داره تو خونه، وگرنه من توانایی ساخت این بوهارو ندارم..
– ایشالا که اون یه نفر آقا باشن!
منظورم را می فهمد و در ثانیه، تبسمش به اخم تبدیل می شود، میخواهد چیزی بگوید که فهیمه خانم پیش کف دستی میکند:
پارت هفتصد و چهل
#p740
– شما دوتا چی میگین بهم؟ من که هیچی نمتوجه شدم والا.
– هیچی مولین جان، آلا شوخی میکنه!
دندان قرچه میکند و با ایما و اشاره میفهماند که عاقبت خوبی در انتظارم نیست..
نگاهم را بیتفاوت به اخم و تخمش میگیرم و خودش هم میداند که حداقل تا زمانی که فهیمه خانم اینجاست، نمیتواند آسیبی به من برساند!
– مولین، این همسر شما نمیخواد بیاد به سر به تک پسرش بزنه؟
خودش را سمت دیگر فهیمه خانوم پرت میکند و کف دست دور شانه های مادرش می اندازد، فهیمه خانم ضربهی آرامی روی ران پایش میزند:
– این تک پسر نمیخواد بیاد یه سر به پدرش بزنه؟! خدا رو شکر خوب هم که هستی!
مادرش، با همان لحن امید، حرفش را به پسرش برمیگرداند و امید دیدههایش را در حدقه می چرخاند:
– منظورم اینه شما زحمت می کشی این همه راهو میای شوهرتم بردار بیار دیگه، تنها میذاری پیرمرد بدبختو..
فهیمه خانم هین قد بلندی میکشد و لبش را گاز می گیرد:
– بابات پیرمرد بدبخته؟ جرئت داری جلوی خودش اینو بگو! اصلان خان اصلانه!
امید به جملهی مادرش میخندد و روی سرش بوسه میزند
– من غلط بکنم جلوی اصلان خان حرفی برنم!
پارت هفتصد و چهل و یک
#p741
ادا درمیآورد و هر تبسمی که روی صورت مادرش مینشاند، دو به شک ترم میکند.
کدام امید واقعی ست؟
امیدی که جوری حرکت کردار میکند که انگار قلبش میخواهد سر به تن من نباشد، یا امیدی که اینطور عاشقانه برای متوجه شدن خنده های مادرش تلاش می کند؟
– آلاله جان بخور قربونت برم..
فهیمه خانم لیوان آبمیوه را به زور به کف دستم میدهد و دخالت بهیکبارهی امید، هردویمان را از جا میپراند:
– نه نه اون نه..
خم میشود و لیوان دیگری را برمیدارد، لبخند مستطیلیای میزند و با لیوان در دستم، جایگزینش میکند:
– اون شیرینیش کمتره واسه مولینه!
با دست های لرزان و نگاهی مشکوک، لیوان ها را جا به جا میکنم، چه نقشه ای دارد؟
– کارا میکنیا امید، حالا من یکم شیرین تر می خوردم، لیوان بچه رو گرفتی از کف دستش..
حسادت در دیده های امید شعله میکشد، از رابطهی بین من و مادرش و محبت بی کران مادرش، اصلا رضایت ندارد:
– خیر مادر من، واسه سلامتی شما صد بار دیگه هم که لازم باشه لیوان بچه رو می گیرم از کف دستش!
حین گفتن آخر جمله، گردنش را کج میکند تا راحت تر نگاهم کند، انگار منتظر تایید من است..
– آقا امید راست میگن فهیمه جون، سلامتی شما مهم تره.. اتفاقی نیفتاد که!
ابمیوه ام را سر می کشم و هیچ چیز مشکوکی در مزه اش احساس نمیکنم، ولی قیافهی خندان و مسروراب امید، می ترساندم…
چیزی توی آبمیوه ریخته بود مردک شیاد؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن