این مرد نمی تواند به این سادگیها از اتفاق دیشامگاه بگذرد! امکان ندارد!
– ناهار چی بخوریم فهیم جون؟
– فهیم جون و نقل و نبات، مثلا من مهمون توام، از من میپرسی؟
امید می خندد و سر مادرش را محکم میبوسد:
– دورت بگردم که قلبت نمیاد بگی زهرمار و کوفت!
مکث کوتاهی میکند و مجدداً میگوید:
– میتمایل داشتم بگم اگه موافقین، بریم بیرون؟
– بیرون؟ کجا بریم؟ تو که نمی تونی به این سادگیا بری تو اجتماع!
حق با فهیمه خانم است، از خودش که قطعا خوشم نمیآید اما حضورش در مکان های عمومی خطرناک است..
– میدونم قربونت برم، یه جا هس مشتری وی ای پیشم، مشکلی پیش نمیاد..
خدا را شکر که اصلا به من توجه و دقت نمیکنند و قرار است تا آخر روز، تنها بمانم و از نبود امید، لذت ببرم!
– قشنگم توئم میای؟
ولی واقعا نمی شود مقابل این لحن مهربان مقاومت کرد، اصلا چطور میتوانم درمیل داشت تنها کسی را که باعث می شود کمی تنهایی ام را فراموش کنم، رد کنم؟
– معلومه که میاد! مهمون ماست نباید بذاریم تنها بمونه.. یه دختر تنها تو برج، اونم تهران! امکان نداره!
امید طوری حرف میزند که حتی مادرش هم درکش نمیکند، انگار در حال خودش نیست!
او را چه شده؟!
نکند حافظهاش واقعا برگشته است؟!
پارت هفتصد و چهل و سه
#p743
– میام فهیمه جون، شما بخوای و من نگم نگاه؟
با کسب اجازه از منزل خارج میشوم تا آماده شوم و بعد از پوشیدن لباس مناسب با برداشتن کلید و تلفن همجادهم از واحدم بیرون میزنم.
هممدت با من، امید و مادرش هم از منزل بیرون میآیند.
با اینکه زیبایی نگاه نوازی ندارم، اما فهیمه خانم با نگاه درخشانش، قربان صدقه ام می رود:
– قربون دختر زیبام برم من!
می گوید و من شرمندهی محبتش میشوم و از همه بدتر، دوباره قلبم برای مادر خودم تنگ میشود.
– خیلی قربون صدقهی این و اون میریا مامان خانوم!
امید مانند پسربچه های تخس، غر میزند و حتی من هم به خنده میافتم.
– آلاله این و اون نیست آقا امید.. دختر منه!
– عه!! از کی تا حالا؟!
فهیمه خانم با دهان نیمه باز نگاهش میکند و بعد سرش را به نشانهی تاسف، تکان میدهد. کف دستش را پشت کمرم میگذارد و هممسیر هم قدم برمیداریم:
– بریم آلا جان این پسره دیوونه شده..
هر سه سوار آسانسور میشویم و من سنگینی نگاهی را روی خودم احساس میکنم. انتظار ندارم وقتی سرم را بالا میآورم، با امید نگاه در چشم شوم.
با نگاه خشمگین لب میزنم:
– چیه؟!
پوزخندی می زند و حس خوبی از این لبخند لعنتی اش نمی گیرم.
کف دستانش را داخل جیبش فرو میبرد و شانههایش را بهشدت نامحسوس، بالا میاندازد.
پارت هفتصد و چهل و چهار
#p744
سعی میکنم تا وقت رسیدن به مقصد، دیگر با او نگاه در دیده نشوم، مردک نفرت انگیز دغل باز!
فهیمه خانم کنار امید مینشیند و متاسفانه باید اعتراف کنم، امید به عنوان راننده، دلپذیریت دیگری دارد..
– امید مادر ماشین جدید گحرکت کردی نگفتی؟ هراسیدی شیرینی بخوام ازت پسر؟
می خندد و با آن چشم های پر از محبت، مادرش را نظاره میکند:
– دورت بگردم من.. شیرینی چیه فهیمه خانوم جون؟ شما جون بخواه.
– خدا نکنه..
مردک بی شعور، مرا مسخره میکند!
اصلا دوست دارم بگویم فهیمه خانوم جون! قلبم میخواهد!
میخواهم چیزی بگویم که با انقباض و غرش شمتوجه شد شکم و زیرقلبم، ساکت میشوم و سرجایم مینشینم..
تلفن همراهم را روشن میکنم و با دیدن تاریخ، به امید مشکوک تر میشوم.
هنوز تا وقت پریودم ماندهاست! نمیدانم چرا احساس خوبی به آبمیوهای که او اصرار به خوردنش داشت، ندارم.
– آلا اذیت نمیشی آهنگ بذارم؟
با تعجب نگاهم را از صفحهی گوشی میگیرم، الآن امید شایگان به نظر من اهمیت داد؟
– نه بذار راحت باش..
با تعجب و شوک، زمزمه میکنم و تبسم عجیب فهیمه خانم، از نگاهم دور نمیماند..
برخلاف انتظارم، موزیک سنتی و گوش نوازی پخش می شود.
– از اینام گوش میدی جناب شایگان؟
پارت هفتصد و چهل و پنج
#p745
تیکه ام را می اندازم و فهیمه خانم با اینکه انگار در جهانی دیگری سِیر میکند، به حرفم میخندد:
– راست میگه ها، قبلا از اینا گوش نمیکردی..
امید کف دستانش را از فرمان فاصله میدهد و بالا میبرد:
– میدونم میدونم.. رهامم همینو اظهار کرد!
بلافاصله پس از آوردن نام رهام، از آینهی جلو، واکنش مرا انتظار میکشد.. تا چه حد می تواند احمق و بی چشم و رو باشد؟
از حرصش، تبسم بزرگی رو صورتم مینشانم، بگذار از حرص بترکد!
– آقا رهام دقتشون بسیار بالاست..
و درست همانطور که انتظارش را میکشم، اخم کوچکی میان ابروهایش شکل میگیرد..
– اونم اضافه کرد سلیقه موسیقیت عوض شده؟
– آره، انگار تو دوران قبل از تصادف آهنگای دیگه گوش میکردم..
بحث همینجا پایان می یابد و تا زمانی که به رستوران مورد نظر او نرسیدهایم، حرف دیگری بینمان رد و بقلب نمیشود..
تمام مسیر به موزیک های سنتی امید گوش میدهیم و مجدداً متاسفم اما باید بگویم سلیقهی موسیقی های جمتوجه شدش هم زیباست!
امید ماشین را مقابل رستوران باصفایی پارک میکند، از همین فاصله، حوض داخل رستوران دیده میشود.
نمیتوانم جلوی لبخندم را بگیرم و زودتر از بقیه، پیاده میشوم و به محض رسیدن پایم به زمین، مجدداً شکمم غرش میکند و مطمئن میشوم که در آن آبمیوه، چیزی ریخته شده بود..
پارت هفتصد و چهل و شش
#p746
– بهشدت گرسنته دختر خانوم؟ زود پیاده شدی..
امید چشمکی میزند و در را برای فهیمه خانم باز میکند.
نگاه غضبناکی به صورت خوشحالش میاندازم، دهانم را باز میکنم تا چیزی بگویم ولی دیدهم به مادرش می افتد و بار دیگر مجبور به خاموشی میشوم:
– رستورانش بسیار قشنگه، زود پیاده شدم زودتر ببینم!
– آره، آب و هواشم خیلی خوبه..
فهیمه خانم نیشگون آهستهی از بازوی امید می گیرد:
– شیطون نبیان کردی بودی از این جور جاهام بلدی! مشتری وی آی پی هم هستن آقا!
امید، خداوندگار تمارض، به خاطر آن نیشگون کوچک، خودش را به سلیطگی و لوس بازی میزند:
– فهیمه خانوم جون خوشحالی چرا کتک می زنی؟
دوباره ادایم را در میآورد و همینکه موقع ادای کلمات، نگاهم میکند، مهر تاییدی بر مسخره کردنش است..
– امید نبیننت..
مضطربی به جای فهیمه خانم، به من هم سرایت کرده است؛ اصلا نمیخواهم مسائل بیمارستان دوباره تکرار شود و مردم شایعهی جمشاهده کرد بسازند.
– نه مسیری که ما میریم فرق میکنه، کسی نمیبینه..
طبق گفتهی امید، از راه متفاوتی نسبت به مسیر اصلی می رویم، پشت رستوران، مرد کوتاه قدی به استقبالمان میآید و با لهجهی شیرینی که نمیدانم متعلق به کجاست، امید را خطاب قرار میدهد:
– به به آقای شایگان، صفا آوردین..
پارت هفتصد و چهل و هفت
#p747
امید با مرد کف دست میدهد و مشغول صحبت میشوند.
بار دیگر شکمم آوا میدهد و این بار انقدر آوایش بلند است که حتی فهیمه خانم هم متوجه می شود:
– آلا مادر خوبی؟
سعی میکنم نگاه خشمگینم را از امید دریغ کنم و خجالت هم میکشم
– آره.. یکم قلبدرد دارم…
و متوجه تبسمی که کنج لبان امید نشستهاست میشوم، مردک احمق! مردک نجس!
حالا مطمئن شدم کاملا منتظر این اتفاق بوده، لعنت به منی که آن آبمیوه را قبول کردم..
سه نفری، به سمت تختی که توسط آن مرد کوتاه قد به سمتش هدایت میشویم، مسیر میافتیم.
پشت رستوران از نمای ااما که متوجه شدیم بهتر نیست ولی دلربایی های خودش را دارد.
تخت های چوبی بزرگی دور تا دور محوطه چیده شده اند و هوا به شدت قلبپذیر است.
وقتی به تخت موردنظر میرسیم، امید صبر میکند تا اول مادرش بنشیند و سپس من و در آخر خودش..
درست مقابل من، چهارزانو مینشیند و به سرعت یکی از منوهای روی تخت را برمیدارد:
– خب چی بخوریم؟
امید با خودش زمزمه میکند و من در این لحظه فقط قلبم می خواهد گلویش را میان انگشتانم بگیرم و به زیستن نکبت بارش پایان ببخشم!
– خب وایسین وایسین..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
