〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
*چند ساعت قبل*
تنش توسط رهام به عقب هل داده میشود
– امید؟ چته؟ چی شده؟
رهام بازوهایش را می گیرد و کمی تکانش می دهد:
– با توام! خوبی؟ چی شده؟
نگاهش را سرتاسر منزل میچرخاند، این چه اوضاعیست؟
تقریبا تمام چیزهای شکستنی خونه بر روی زمین به هزار تکه تبدیل شده بودند… چه بر سر امید آمده بود؟
– امید؟ می شه حرف بزنی؟
– خوبم.. خوبم..
خوب نبود!
مغزش داشت سوراخ میشد…
کف دست رهام را پس میزند و به سمت کاناپه میرود..
– سرم درد میکنه..
کف دستش را که روی پیشانی اش میگذارد، تازه متوجه خیس بودن ابروهایش میشود، کف دستش را مقابل صورتش می گیرد و با مشاهده کردن خون، آه کوتاهی می کشد
– لعنت بهت آلا…
– چرا لعنت به اون؟
رهام کنارش مینمتوجه شد، جعبهی کمک های اولیه را روی پاهایش میگذارد و یک تکه پنبه بیرون میکشد، اول خون خشک شدهی روی بینی اش را پاک می کند و با تهیهی تکهی جدید پنبهای، در کمال ارامش مشغول تمیز کردن زخم ابرویش می شود
– ناظهار کردی.. چرا لعنت به اون؟
چرا نداشت…
دخترک ریزه میزهی دبیرستانی تمام نظم امید شایگان بودنش را برهم زده بود.
ناگهانی به طرف رهام می چرخد و باعث می شود پنبهی خونی روی پیشانی اش کشیده شود
– اه چخبرته مرد حسابی؟
رهام با پنبهی دیگری رد کمرنگ خون روی پیشانی امید را پاک می کند
– من واسه چی این دختر رو آوردم تهران رهام؟
کف دست رهام در هوا خشک می شود، نمی خبر داشت دقیقا چه باید بگوید.. باید همان حرف های قبلی را تکرار می کرد؟
– خوشت میومد دیگه ازش..
– رهام! راستشو بگو…
اخم کرده جوابش را کوتاه و مختصر میدهد
– راستشو گفتم!
قبل از اینکه بتواند دهان باز کند، رهام مجدداً میگوید:
– خیلی خب، زخمت بخیه ای نیست، وحشت کرده بودم نکنه بخیه بخواد..
– رهام با تو بودما!
جعبه را از روی پاهای رهام برمیدارد و بر روی زمین میگذارد، چند ثانیه نگاهش قفل کف زمین می شود.
شیشههای شکسته، گلدان شکسته و خاک تازهاش روی زمین، کوسن هایی که بی هدف اینور و آنور پرت شدهاند..
چه بلایی سر خونه آورده بود؟
– تو نمی خوای بگی چت شده یهو؟
نگاه از رهام می دزدد، چه می اضافه کرد؟ می اظهار کرد داشتم دخترک را بدون اینکه بدانم می خواهم چه کار کنم، به سمت اتاق می کشیدم و در همان لحظه انگار بمبی در سرم منفجر شد؟
– امید؟ چیزی یادت اومده؟
رهام توجهش را که به سرعت جلب کرد، فهمید درست حدس زده است
– چی یادت اومده؟
حین باز کردن کاغذ چسب زخم می پرسد و کمی به امید نزدیک می شود، چسب را روی زخم ابرویش می زند و عقب می کشد
– باید بگی چی یادت اومده که من بگم توهم زدی یا واقعیه!
امید کف دستانش را روی صورتش میگذارد و چشم هایش را می بندد..
اینکه قرار است یکی دیگر برای بازگو کردن گذشتهاش شرط میگذارد عصبی کننده است
– دختره داشت گریه می کرد..
انگشتانش را روی لب هایش می کشد و از گوشهی چشم به رهام نگاه میکند
– بخاطر من! انگار داشتم اذیتش میکرد.. بهشدت واضح نیست اما داشت گریه می کرد جیغ می زد..
دستانش را بند شقیقههایش کرده و اضافه میکند
– سرم داشت منفجر می شد رهام… دلم می خواست اونو خفهش کنم بعد سر خودمم بکوبم تو دیوار.. چه بلایی سرش آوردم؟ اون چه بلایی سر من آورده؟ دیوونه شدم من؟
نفس رهام سنگین شد، تمام این مدت از اینکه امید این بخش از خاطراتش را به یاد بیاورد میترسید..
– دیوونه نشدی داداش.. تو اون دختر رو زیاد به گریه انداختی!
امید بدون توجه به محتوای کلام رهام، با گیجی زمزمه می کند:
– انداختمش..
– چی؟
– می گم انداختمش.. قبل اینکه تو بیای پرتش کردم وسط راهرو…
– وای امید وای!
رهام با حرص می گوید و تنها واکنش امید، کف دست کشیدن پشت گردنش است.
چند ثانیه ای را در خاموشی سپری می کنند تا اینکه با صدای اعلان تلفن همراه رهام، حواسشان جمع می شود.
– کیه؟
رهام با دیدن نام آلاله روی صفحه، با تعجب جواب سوال امید را می دهد:
– آلاله خانومه..
حسی مضخرف زیر پوست امید دَوید اما آن را پس زد، کف دست به سینه به عقب تکیه داد:
– چتم می کنین با هم؟
رهام نگاه عاقل اندر سفیهانه ای به دوستش میاندازد، همیشگی انقدر احمق بود یا آن تصادف تا این حد رویش تاثیر گذاشته است؟
– من چرا باید با دختر مردم چت کنم امید؟
– نمی دونم.. به هر حال بد نیست قیافه ش!
– نه بابا؟ بد نیست؟ قبلا دلبرم خوشگلم از دهنت نمیفتاد آقا امید!
نگاه از امیدِ حسودِ بی منطق می گیرد و پیام را باز میکند و با خواندن محتوایش، با صوتی بلند می خندد:
– تو میگی چت می کنین با هم، اینم حال تورو می پرسه!
چانهی امید را می گیرد و صورتش را وارسی می کند:
– خوبی؟ مثل اینکه خوبی.
امید با اینکه نمی خواهد اعتراف کند، اما احساس عجیبی داشت
– چی سؤال کرده؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن