رمان آووکادو پارت ۱۳۶

– امید سرتو ول کن.. چت شد یهو؟ چرا حرف نمی‌زنی خب؟

با هق هق می‌گویم و بالاخره نگاهش از زمین کنده می‌شود و بالا می‌آید:

-برو… بیرون!

به سختی زمزمه می‌‌کند، چطور بروم؟ کجا بروم؟ او را با این حال خرابش چگونه رها کرده و بروم؟!

باریکه‌ی خون که از بینی‌اش بیرون می‌‌آید، گریه‌ام شمشاهده کرد تر می‌شود:

– امید.. حالت خوب نیست.. امید دماغت داره خون میاد.

فریاد می‌کشد:

– برو بیرون!

حتی ترسناک‌تر از چند دقیقه‌ پیش شده‌است، از جایم کشیده می‌شوم:

– آخه… آخه..

روی پاهایش می‌ایستد، نفس نفس می‌زند و جریان خون بینی‌‌اش شدت می‌گیرد:
با انگشت شصت خونش را پاک می‌کند

– گورتو.. گم کن!

جلوتر می‌آید و مچ کف دستم را می‌گیرد، به سمت در می‌رود و این بار، در مسیررو پرتم می‌کند:

– جلوی دیدهم آفتابی نشو آلا!

با شدت روی زمین می‌افتم و درد بدی در لگنم می‌پیچد

– آخ..

ناله‌ام در صدای بسته شدن در، گم می‌شود و من می‌مانم و کلید و تلفن همراهی که در منزل‌اش جا مانده.

دوباره در باز می‌شود و کلید و تلفنم را به سمتم پرتاب می‌کند و این بار حتی محکم تر در را می‌کوبد.

درد لگنم انقدر زیاد است که حتی یک میلی متر هم نمی توانم تکان بخورم، اشک‌هایم بند نمی‌آیند و درد پایین تنه‌ام هر لحظه بیشتر می‌شود

تصویر بینی خونین امید از مقابل نگاهانم کنار نمی‌رود، بالاخره به خودم‌ تکانی می‌دهم و تلفن هممسیرم را از روی زمین برمی‌دارم و شماره‌ی رهام را می‌گیرم.

صدایش خواب آلود نیست و خدا را شکر که بیدارش نکردم:

-بله؟

– آقا رهام؟ آقا رهام توروخدا میای اینجا؟ از دماغ امید خون میاد حالش خوب نیست منو انداخت بیرون توروخدا میای ببینی چش شده؟

– الان میام…

فقط همین را می‌گوید و احتمال زیاد اوست که تماس را قطع می‌کند.

با کمک دیوار روی پاهایم می‌ایستم، صوتی شکستن چیزی از واحد امید گوش داده می‌شود و همین زانوهایم را شل می‌کند.

با هر سختی‌ای که هست، به طرف واحدش قدم برمی‌دارم، مشت‌ هایم را بر روی در می‌کوبم:

– امید؟ امید داری‌ چیکار می‌کنی؟ امید خوبی؟

چند بار صوتیش می‌زنم اما هیچ جوابی نمی‌گیرم، چانه‌ام می‌لرزد و همانجا، مقابل درب واحدش می‌نشینم و منتظر رهام می‌مانم.

آوای شکستن اشیای خونه قطع نمی‌شود و نمی‌دانم آن خونه با دیزاین ساده، چقدر وسیله دارد که امید اینطور کمر به شکستن تک تکشان گراهی شده!

دوباره مشت‌های کم جانم را روی در فرود می‌آورم ولی بعید می‌دانم صدای کوبش در، میان داد و فریاد‌های نامفهوم امید، متوجه شده شود:

– امید؟ امید توروخدا جواب بده.. امید خوبی؟

به‌یک‌باره صدای همه چیز قطع می‌شود، نه چیزی را می‌شکند، نه آوای فریاد خودش به گوش می‌‌رسد و همه‌جا در سکوت فرو می‌رود..

بیشتر می‌ترسم، خونی که از بینی‌اش بیرون می‌ریخت را به یاد می‌آورم و کنترل تنم را از کف دست می‌دهم..

اگر بیهوش شده باشد چه؟ اگر به خودش آسیب زده باشد؟!
او هنوز هم به خاطر تصادف حال چندان مساعدی نداشت و…

روی پاهایم می‌ایستم و با قدرت بیشتری کف کف دستانم را روی در لعنتی می‌کوبم:

– امید.. امید.. امید توروخدا جواب بده.. امید من غلط کردم اونجوری کردم اصلا.. امید چت شد؟ خوبی؟ توروخدا یه چیزی بگو.. امید!

جیغ می‌کشم و از درد دستم ناله می‌کنم و نمی‌دانم اشک‌هایم از سر دلواپسی‌ست، یا از سر درد:

– آلاله خانوم؟

سرم را به سمت منبع آوا می‌چرخانم، با دیدن رهام به طرفش هجوم می‌برم و از کف دست راستش آویزان می‌شوم:

– آقا رهام.. باز نمی‌کنه درو.. حرف نمی‌زنه آواش داشت میومد داشت چیز میز می شکوند الان صداش نمیاد دماغش داشت خون میومد اگر چیزیش شده باشه چی؟ حرف نمی‌زنه..‌ چرا حرف نمی‌زنه؟

بدون نفس گراهی شدن می‌گویم و رهام با ملایمش صوتیم را دنبال می‌کند، با قدم‌های بلند خودش را به در می‌رساند:

– امید؟ امید حالت خوبه؟

طاقت نمی‌آورم و گریه‌هایم را از سر می‌گیرم:

– امید توروخدا یه چیزی بگو.. چرا هیچی نمیگی؟

به سمت رهام می‌چرخم:

– چرا هیچی نمی‌گه؟

– خانوم محض رضای خدا آروم باش!

رهام تشر می‌زند، شاید هم حق با اوست..

لحظه‌ی ورودش را تصور می‌کنم، دختری که دیوانه بار با ظاهری شلخته و نگاهانی گریان، که به محض ورودش از دست‌هایش آویزان شده و جیغ می‌کشد!

– امید؟ امید باز می‌کنی درو؟ لطفا؟!

بر خلاف انتظارم، در باز و امید با سر و وضعی دور از تصور، نمایان می‌شود..

علاوه بر بینی‌اش، از ابرویش هم خون می‌آید و انگار روی گونه‌ی سمت چپش، چنگ انداخته و تازه متوجه می‌شوم، بالا تنه‌اش عریان است:

– تو زنگ زدی بیاد؟

بدنم به لرزه می‌‌افتد و لکنت زبان می‌گیرم:

– ص.. صدات می‌کردم ج..جوابمو نمی‌دادی.. من.. من‌.‌.

فریاد می‌کشد و دیگر نمی‌توانم ادامه دهم:

– ناظهار کردم گمشو؟

عقب می‌کشم و پشت رهام پناه می‌گیرم..
رهام کف دستش را برای محافظت از من دراز می‌کند:

– امید برو داخل..

امید یک قدم به طرفم برمی‌دارد و رهام با کف دست دیگرش، مانع می‌شود:

– بیان کردم برو داخل!

زورش به زور امید می‌چربد و امید را عقب می‌زند…
او هنوز هم لنگ می‌زند و به خاطر داد و فریادهایش، خسته است. رو به من می‌گوید:

– شماهم برین.. می‌بینین که از من سالم تره..

رهام می‌گوید سالم است ولی تصویر ابرو و بینی خونینش از مقابل دیدهانم کنار نمی‌رود، زمزمه‌ام در بسته شدن در گم می‌شود:

-ابروش..

برای چند ثانیه همانجایی که هستم، خشکم می‌زند، سعی در پردازش اتفاقاتی که افتاده دارم ولی به نتیجه‌ای نمی‌رسم..

نمی‌دانم امید می‌تمایل داشت دوباره چه بلایی سرم بیاورد و نمی‌دانم چرا یکهو از این رو به آن رو شد

اصلا چرا یکهو زد به سرش و دیوانه شد..

خم که می‌شوم تا تلفن همجاده و کف دسته کلیدم را از روی زمین بردارم، تازه درد لگنم را به خاطر میاورم.. مردک وحشی!

حالا که دوباره متوجه درد نفس‌گیر پایین تنه‌ام شده‌ام، لنگان لنگان قدم برمی‌دارم و وارد منزل می‌شوم..

با وجود گرفتگی شدید زیر دلم، روی مبل دراز می‌کشم و زانوهایم را در شکمم جمع می‌کنم:

– کثافت نفهم..

قطره اشکی که گوشه‌ی‌ چشمم جمع می‌شود را با نوک انگشت می‌گیرم:

– کثافت نفهم روانی آشغال خر..

همینطور ناسزا می‌گویم و به خودم تذکر‌ می‌دهم که نباید گریه کنم ولی طاقت نمی‌آورم..

هنوز می‌لرزم و با هر تکان ریزی که می‌خورم، احساس می‌کنم استخوان لگنم بیشتر ترک برمی‌دارد و مانند احمق‌ها، بیشتر دلواپس خونریزی ناگهانی امیدم..

گوشی‌ام را برمی‌دارم و برای جلوگیری از هر نوع پشیمانی‌ای، برای رهام می‌نویسم:

“- حالش خوبه؟”

و بی درنگ ارسال می‌کنم، جواب دادنش خیلی طول نمی‌کشد:

“- خوبه دلواپس نباشین”

همین یک‌ جمله انگار آب روی آتش می‌شود، حتی تصور اینکه یک حرف من امید را به این حال روز انداخته باشد، عذابم می‌دهد..

چند ثانیه‌ی دیگر، پیام جدیدی از رهام دریافت می‌کنم:

“- شما حالتون خوبه؟ اگر نیازه، بریم بیمارستان.”

بی‌هوا سرجایم می نشینم و لحظه‌ای از درد نفسم بند می‌آید.
انگار جواب دادنم طولانی می‌شود که بار دیگر پیام جمتوجه شدی می‌فرستد:

“- امید بیان کرد پرتتون کرده تو مسیررو، اگر درد دارین، بریم بیمارستان”

و چند لحظه بعد، یک‌ پیام دیگر:

“- من از طرف امید واقعا معذرت می‌خوام”

خنده‌ام می‌گیرد ولی با درد بدی که در بدنم می‌پیچد، نمی‌توانم زیاد ابرازش کنم..

برایش می‌نویسم:

“- اون باید معذرت خواهی کنه نه شما، درد دارم اما فکر نکنم نیاز باشه بریم بیمارستان، ممنون.”

پیام را ارسال می‌کنم و امیدوارم دیگر بحث را ادامه ندهد و همینطور هم می‌شود.

ربع ساعتی می‌گذرد و جواب ندادنش را پای تمام شدن گفتگویمان می‌گذارم و همین که از جایم کشیده می‌شوم تا به سمت اتاقم بروم، زنگ در به صدا در می‌آید..

احتمال اینکه رهام باشد زیاد است، کاش امید در این همه سال رفاقت‌شان، کمی از این مرد، انسانیت یاد می‌گرفت!

چگونه می‌توانست بیست و چهار ساعتی امید را با تمام خلق و خوی کودکانه‌اش تحمل کند؟

کمی طول می‌کشد تا در را باز می‌کنم، که کاش نمی‌کردم!

با متوجه شدن امید پشت در، جا می‌خورم..
انگار که واکنش طبیعی و ااماه‌ی بدنم به حضور امید، فرار کردن باشد، قدمی به عقب برمی‌دارم: