رمان آووکادو پارت ۱۳۵

توبیخم می‌کند و بچه بودنم را بیشتر توی سرم می‌کوبد..

– بیا حرف نزنیم من خسته‌ام تازه از مدرسه اومدم.. شما کِی می‌ری؟

رسما دارم از منزل بیرون می‌اندازمش، حق هم دارم، نمی‌خواهم او اینجا باشد.

– هر وقت مادر امید بره! راننده‌ش پایینه امید نمی‌خواد منو ببینه..

دستانش را لبه‌ی پشتی مبل می‌گذارد و راحت‌تر می‌نشیند، رسیده‌است منزل‌ی خاله!

– چرا امید از مامانش مخفیت می‌کنه؟

– نمی‌میل داشتی بدونی که!

نمی‌خواهم اعتراف کنم که فوضولی‌ام گل کرده..

– حالا هر چی.. نگو اصن به من چه؟

شانه‌هایم را بالا می‌‌اندازم و به مقصد آشپزمنزل از جایم کشیده می‌شوم:

– چیزی می‌خوری واست بیارم؟

– یه لیوان آب.. ممنون..

هومی می‌گویم و لیوان را پس از پر کردن، داخل پیش‌کف دستی سفید رنگ می‌گذارم و به هال برمی‌گردم..

– بفرمایید…

پیش‌دستی را مقابلش روی میز می‌گذارم..

– توش تف که نکردی؟

همانطور نیم خیز می‌مانم و چهره‌ام توی هم می‌رود…

– انقدر بچه بنظر می‌رسم؟

چیزی نمی‌گوید و همان ابرویش که بالا انداخته، خودش گویای همه چیز است.
احساس حقارت می‌کنم، امید نمی‌خواهد بیاید دنبال این آینه‌ی دق؟

دست به سینه می‌نشینم و پا روی پا می‌اندازم، صورتم را کج می‌کنم تا او را نبینم!

اگر به نظر او بچه‌ام، پس باید همانطور حرکت کردار کنم..

– من می‌خوام از ایران برم.. یعنی دارم می‌رم..

صورتم را به سمتش می‌چرخانم، نمی‌توانم لبخند درخشان و بزرگم را مخفی کنم:

– عااا به سلامتی، کِی؟

– به‌شدت طول نمی‌کشه.. نهایت دو هفته‌ی دیگه!

“هر چی زودتر بهتر، برو دیگه برنگردی”

در ذهنم می‌گویم و چقدر خوب که او قدرت ذهن خوانی ندارد.

– امید می‌دونه؟

با اینکه احتمال می‌دهم خبر داشته باشد، باز هم می‌پرسم..

– نه!

پا از روی پا برمی‌دارم و خودم را با تعجب جلو می‌کشم:

– واقعا؟

مقداری از آبش را می‌نوشد و سرش را تکان می‌دهد:

– آره واقعا..

– چطور شد که بهش ناظهار کردین؟

دلم می‌خواست بپرسم این هم جزو مسائلی‌ست که ترجیح می‌داد از امید پنهان کند؟

– وقت نشد، سر جفتمون خیلی شلوغ بود!

پوزخندی می‌زنم، موهای خیسش کاملا شلوغ بودن سرشان را توجیح می‌کند:

– بله متوجهم‌..

– حسودی می‌‌کنی؟

سریعا در برابرش گارد می‌گیرم:

– به چی باید حسودی کنم؟

شانه های ظریفش را بالا می اندازد و با آن نگاه های اقیانوسی‌اش مستقیم تمرکزم را نشانه می‌گیرد:

– به چیزی که بین من و امیده!

این زن واقعا اندیشیده است زیرخوابه‌ی امید شایگان بودن چیزی‌ست که باعث حسادت من شود؟

نمی‌توانم از موضوع را به رویش نیاورم:

– مگه جز نشون دادن توانایی های جنسیتون بهم دیگه کار دیگه ای هم می‌کنین که حسودیم بشه؟

انگار چیزی در نگاهش می‌شکند، می‌خواهد در جواب چیزی بگوید که آوای در، متوقفش می‌کند..

هر دو به در نگاه می‌کنیم، احساس می‌کنم هر دو امیدواریم امید پشت در باشد!
به سمت در پرواز می‌کنم..

“لطفا امید باش و منو از این جو معذب نجات بده، لطفا برای یک بار هم که شده مسرورم کن!”

در قلب می‌گویم و در را بدون چک کردن چشمی باز می‌کنم.
این بار لباس پوشیده و کاملا شیک و مرتب، در منزل‌ام را زده!

– مامانت رفت؟

می‌پرسم و او با کنار زدنم، وارد منزل می‌شود:

– نخیر، اومدم تورو ببرم پیشش

– منو؟

سوالم را بی جواب می گذارد و به سمت نفس می‌رود.

صورت‌هایشان که به یکدیگر نزدیک می‌شود، پشت بهشان می‌ایستم، احمق‌‌های چندش!

– همینجوری میای یا حاضر می‌شی؟

مخاطبش منم ولی هنوز پشتم به آنهاست

– کجا بیام؟

– مولین دعوتت کرده..

به سمتشان برمی‌گردم، نفس در حال مرتب کردن موهایش است و امید به طور واضح از نگاه کردن به من طفره می‌رود

– نه اینجوری که نمی‌شه.. عوض می‌کنم!

– اوکی تو لباس عوض کن برو پیش مولین حواسش پرت شه من نفسو بفرستم بره.

می‌گوید و خودش را روی مبل رها می‌کند،
چشم غره‌ای به او می‌روم و مسیر اتاقم را در پیش می‌گیرم

وارد اتاق می‌شوم و در را می‌بندم، با این حال صدای حرف زدنشان متوجه شده می‌شود،

به‌شدت دوست دارم بدانم چه می‌گویند..

چند ثانیه تمرکز می‌کنم تا شاید چیزی متوجه بشوم اما بعد به خودم تشر می‌زنم، فوضاما ام امروز زیادی گل کرده!

لباس‌هایم را با یک شومیز یاسی رنگ و شلوار جین عوض می‌کنم و از اتاق خارج می‌شوم

– بریم؟

از امید می‌پرسم و بالاخره نگاهش روی من قفل می‌شود

چشمانش از فرق سر تا نوک پایم را می‌کاوند و جواب دادنش آنقدر طولانی می‌شود که حتی صدای نفس هم در می‌آید:

– امید؟ کجایی؟ بریم؟

مقابل صورتش بشکن می‌زند و انگار کسی یقه‌ی امید را می‌گیرد و از عالم هپروت بیرون می‌کشدش

از جای می‌پرد:

– بریم بریم.. آلا تو زودتر برو.

– باشه..

زمزمه می‌کنم و با برداشتن کلید و تلفن همجادهم، زودتر از آنها از خونه خارج می‌شوم..
امید در را برایم باز می‌کند:

– اگه اظهار کرد امید کجاست بگو الان می‌اد

و با گذاشتن کف دستش روی کمرم، مرا به داخل واحدش هدایت می‌کند

– فهمیه خانوم جونم؟
امید هربار مرا با تمام مخالفت‌هایم وارد بازی کثیف پنهان کاری‌هایش می‌کند و من وقتی به خود می‌آیم توی دروغ غرق شده‌ام…

مردک چلاق لعنتی!

– جون قلبم؟ تو آشپزخونه ام فرشته‌ی من

لبخندی رو لبهایم می‌نشانم و خودم را به آشپزخانه می‌رسانم.

پشت کانتر ایستاده است و احتمال زیاد، برای دردانه‌اش میوه پوست می‌گیرد!

– خانوم صفا آوردین قدم رنجه فرمودین اومدین تا اینجا منت گذاشتین سر ما!

کنارش می ایستم و بوسه‌ی محکمی رو صورتش می‌کارم:

– زود زود بیاین دیگه.‌.‌ قلبم براتون خیلی تنگ می‌شه

– با مولین من لاس نزن!

در چهارچوب در از حرکت ایستاده و اخم مسخره‌ای روی صورتش است، باز چه مرگش شده؟
فهمیه خانوم خودش جوابش را می‌دهد:

– چه حرفایی می‌زنی امید!

میوه‌های پوست گراهی شده شده را در بشقاب می‌چیند و از کنار امید می‌شود
می‌خواهم دنبالش بروم که امید بازویم را می‌گیرد:

– چی اضافه کردی به نفس؟

دلم هری می‌‌ریزد، انگار که امید وحشی قبل برگشته باشد، لرز می‌کنم..

-چی.. چی گفتم؟

– توانایی جنسی فلان بهمان.. چی زر زر کردی؟

با حرص می‌گوید، بازویم را دستش بیرون می‌کشم:

– صوتتو بیار پایین.. چته؟ می‌خوای مامانت بشنوه؟

نیشگونی از همان بازویم می‌گیرد که باعث می‌شود اشک در دیدهانم حلقه بزند:

– پس مثل بچه‌ی آدم بگو چه گوهی خوردی!

– از خودش می‌جویا شدی چه چرت و پرتی از من سؤال کرده که اون جوابو شنیده! باز همه شدن آدم خوبه آلای بدبخت بی نوا شد آدم بده آره؟

تنه‌ای که حین رد شدن می‌زنم یک‌ سانتی‌ متر هم جا به جایش نمی‌کند
کنار فهیمه خانوم می‌نشینم و یک تکه سیب از داخل بشقاب برمی‌دارم، از امید اخمالوی عصبانی که رو به رویمان می‌نشیند، می‌پرسم:

– ایشالا اینو که می‌تونم بخورم؟

یکی از ابروهایش را بالا می‌اندازد و به نگاهش به لای پاهایش اشاره می‌کند

احساس می‌کنم درست نمشاهده کرده‌ام، حتی شک دارم فهمیه خانوم هم متوجه شده باشد
چند بار پلک می‌زنم و با متوجه شدن پوزخند عصبی‌اش، می‌فهمم که درست متوجه می‌شوم..

آب دهانم را قورت می‌دهم و خدا لعنتش کنه، نمی‌توانم نگاهم را کنترل کنم که سمت میان پاهایش نرود

– بخور عزیزم اجازه نمی‌خواد که..

فهمیه خانوم می‌گوید و امید عصبی‌تر از قبل، کف دست به سینه می‌نشیند..

خدا را شکر می‌کنم که فهمیه خانوم هست، از بلایی که امید می‌تواند سرم بیاورد هول می‌کنم..

هر چیزی از او انتظار می‌رود، تجربه‌اش را داشته ام!

اما ترسم وقتی از پای درم می‌آورد که فهمیه خانوم با راننده‌‌اش تماس می‌گیرد

رسما روی ویبره‌ام و لرزش بدنم را با سرما توجیه می‌کنم.

فهمیه خانوم اجازه نمی‌دهد تا لابی همراهی‌اش کنم، کاش می‌متوجه شد حتی اگر دو ثانیه بیشتر هم از امید دور باشم، غنیمت است:

– برو خونه عزیزم برو استراحت کن خسته هم بودی آوات زدم..

می‌گوید و می‌گوید و می‌گوید و من جز آوای نفس‌های سنگین امید زیر گوشم چیزی نمی‌شنوم….

من ماه‌ها با او زیستن کردم…
توی همین خونه، تنهایی…
اما آن روز‌ها، امید، امید دیگری بود…

فهمیه خانوم می‌رود و من می‌مانم و مرد خشمگینی که انگار به خونم تشنه است

فرصت نمی‌دهد حتی یک قدم به سمت واحد خودم قدم بردارم و به‌سرعت بازویم را می‌گیرد…

– کجا زیبام؟ بودی حالا!

باز هم می‌گوید خوشگلم و دلم در دهانم می‌زند. هممسیر خودش داخل منزل کشیده می‌شوم و رسما وسط هال، پرتم می‌کند:

– خب حالا بگو چه زری زدی؟

تلاش می‌کنم روحیه‌ی نداشته‌ام را حفظ کنم:

– تو از اون جویا شدی به من چی اضافه کرد؟

– تو به من بگو اون بهت چی گفت؟

آستین‌ های پیجادهنش را بالا می‌زند و به سمتم می‌آید:
هنوز هم توی مسیر راهی شدن لنگ می‌زند…
هنوز هم آثار تصادف سنگینش روی تنش هست اما همچنان قدرتش بیشتر از من است.

– لال شدی! بگو دیگه، چی گفت بهت که گوه خوری رابطه مارو کردی؟

– درست حرف بزن با من امید!

چیزی تا شکستن بغضم نمانده و امید هر لحظه، بیشتر از قبل ترسناک تر می‌شود:

– درست حرف نزنم چی می‌شه؟

احساس خطر می‌کنم، عقب می‌روم و پشت یکی از مبل‌ها پناه می‌گیرم:

– می‌گم.. می‌‌گم.. نزدیک نشو فقط…

پوزخندش روی قلبم را می‌خراشد:

– شرطم می‌ذاره واسه من!

چند قدم جلو می‌آید، مقابل همان کاناپه‌ی ای که پناهگاه من شده می‌ایستد:

– بیا اینور بچه بازی درنیار…

– نمیام امید… به خودت بیا…

اشک‌هایم بی مهابا روی گونه‌هایم می‌ریزند، کف دست خودم نیست، من هنوز هم از این مرد می‌ترسم..

– بیا اینور آلا سگ ترم نکن..

– بذار برم.. بخدا دیگه باهاش حرف نمی‌زنم.. بذار برم خونه..

تحملش تمام می‌شود، کاناپه را دور‌ می‌زند و چرا جان در پاهایم نیست که از کف دستش فرار کنم؟

بازویم بار دیگر اسیر انگشتانش می‌شود، تن لرزانم را سمت خودش می‌کشد:

– زیرا مامانم‌ دوستت داره هوا برت داشته؟ پررو شدی! به تو چه که من و نفس چیکار می‌ کنیم؟ ها؟

بازویم را تکان می‌دهد:

– حرف بزن دیگه! چرا به من می‌رسی لال می‌شی واسه بقیه شیش متر زبون داری؟

نمی‌توانم‌ بگویم چراکه بقیه به اندازه‌ی تو نمی‌توانند به من آسیب بزنند، نمی‌توانم‌ بگویم همین عصبانیتش ما را به اینجای قصه رسانده‌ است..

– توروخدا بذار برم امید.. دیگه باهاش حرف نمی‌زنم بخدا..

تمام تلاشم را می‌کنم که از کف دستش فرار کنم، زورم به او نمی‌رسد، به سمت اتاقش کشیده می‌شوم و زورم به خاطرات هم نمی‌رسد..

– امید ولم کن… توروخدا ولم کن..

التماس می‌کنم و زجه می‌زنم و دیگر کنترل رفتارهایم را ندارم، جیغ می‌کشم:

– امید جون مولینت ولم کن.. غلط کردم ولم کن بذار برم لعنتی.

خاطرات یکی پس از دیگری مقابل نگاهانم جان می‌گیرند، درد در پایین تنه‌ام می‌پیچد و تقریبا روی زانوهایم خم می‌شوم:

– امید.. امید درد دارم ولم کن..

دستش شل می‌شود، فرصت را غنیمت می‌شمارم و به سمت دورترین نقطه از او می‌‌دوم و اگر صدای افتادن چیزی نبود، قطعا به دویدن ادامه می‌دادم..

می‌ترسم پشت سرم را نگاه کنم، حتی نمی‌توانم حدس بزنم صوتی چه چیزی بود..

– ا.‌. امید؟

به عقب برمی‌گردم و آوایش می‌زنم، روی زانوهایش افتاده و سرش را چنان محکم گراهی شده است که نوک انگشتانش به سفیدی می‌زنند:

– امید.. امید چت شد؟

فراموش می‌کنم تا همین چند لحظه‌ی پیش در چه شرایطی قرار داشتیم، کنارش روی زانوهایم می‌نشینم:

– امید؟ امید چی شد یهو؟

نمی‌دانم توهم زده‌ام یا واقعی‌ست اما صورتش خیس و کاسه‌ی دیدهانش خون شده:

– امید چی شد؟ سرت درد می‌کنه؟

کف دستانم را روی دستانش می‌گذارم، احساس می‌کنم اگر به جمجمه‌‌اش کمی بیشتر فشار بیاورد، شاهد ترکیدن سرش خواهم بود…