به بخش مراقتهای ویژه که منتقل میشود، با اجازهی دکتر، یک به یک از پشت شیشه ملاقاتش میکنیم…
ابتدا اصلان خان میرود و سپس رهام… من هم بغض کرده میمانم تا آخر سر بروم و از بیتابیام خجالت میکشم…
گان میپوشم و با جادهنمایی پرستار پشت شیشهای میایستم که او داخل اتاق روی تخت خوابیده…
مانیتوری که کنارش قرار دارد و علائم حیاتیاش را نشان میدهد گویای این است که دلش منظم و دقیق میزند.
کف دستم را روی شیشه میگذارم و چهرهاش پر از زخم و کبودی است…
یک دست و پایش را گچ سبز رنگ گراهی شده اند و لولهای توی دهانش گذاشتهاند…
با چشمان بسته آن قدر آرام به نظر میرسد که چیزی درون سینهام برایش مچاله میشود…
با امیدی که با او آشنا شده و خبر دارم از شیطنتهایش، زمین تا آسمان فرق دارد و کاش هر چه زودتر پلکهای بستهاش را باز کند.
– چرا اینقدر اذیتم میکنی امید؟!
آب بینیام را بالا میکشم
– همه چی تقصیر من بود، اگه من بچه بازی نمیکردم، اگه بیخودی از ماشین پیاده نمیشدم، اگه نمیخواستم برم اون طرف خیابون تو الآن اینجا نبودی…
از پشت پردهی اشک تار میبینمش
– کاش به من میخورد اون ماشین… کاش من سرم آسیب میمتوجه شد، کاش من کف دست و پام میشکست و صورتم اینطوری زخم میشد…
با شانه، چانهی خیسم را پاک میکنم
– تو این حال بودن تو انقدر اذیتم میکنه که حس میکنم هر لحظه میمیرم و زنده میشم.
پیشانیام را به شیشه میچسبانم و ملتمس پچ میزنم
– تو رو خدا زودتر به هوش بیا امید…
کف دستی روی شانهام مینشیند
– خانومم تمومه وقت ملاقات… بیا برو بیرون.
با دیدهان اشکی سمتش میچرخم
– نمیشه چند لحظه دیگه بمونم؟!
ماسک روی صورتش را جابه جا میکند
– نه گلم، اینجا بخش آی سی یوعه، ممنوعه…
نگاهم دوباره سمت امید کشیده میشود
– نمیشه بریم تو؟!
بازویم را آهسته میکشد
– میگم از پشت شیشه نمیشه میگی برم تو؟! من دارم عربی حرف میزنم خانوم؟!
با گریه دستش را چنگ میزنم
– تو رو خدا… اگه کنارش باشیم و یکم باهاش حرف بزنیم آوامون رو میشنوه، دکتر گفت…
– الآن نمیشه گلم، بفرما…
با گریه از سالن بیرونم میکند و اصلان خان با دیدنم کف دستی به صورتش میکشد…
– رهام هتل رزرو کرده، چهار روزگاره اینجا سرگردونی تو هم، میرسونتت یکم استراحت کنی…
با اینکه اصلا دلم نمیخواهد بیمارستان را حتی برای چند دقیقه ترک کنم، حرفی نمیزنم…
میترسم برگردد و بگوید تو چه نسبتی با امید داری و من…
با یادآوری اینکه به پرستار گفته بودم زن امید شایگان هستم، مغزم گر میگیرد و چرا یادم نبود امید یک آدم معماما نیست؟!
بدون اینکه چیزی بگویم با رهام همجاده میشوم و او بدون اینکه حرفی بزند تا خود هتل ساکت میماند…
خاموشی توی تاکسی را تنها آوای رادیو میشکند و راننده هر از گاهی نگاهمان میکند.
درب اتاق را با کلید باز میکند و کلید را به کف دستم میدهد
– کاری پیش اومد یا چیزی میل داشتی بهم زنگ بزن، میرم آگاهی ماشین رو از پارکینگ دربیارم.
آب دهانم را قورت داده و سرم را تکان میدهم و او بی هیچ حرف دیگری دور میشود….
لباسهایم را درآورده و داخل سرویس بهداشتی اتاق میشوم و بغض توی گلویم مینشیند…
صوتیش هنوز هم توی گوشم است…
آوای خندهاش، صوتی شیطنتهایش….
تصویر چال روی گونهاش، تصویر نگاه آبی رنگش….
همه چیز انگار درست مقابل من است و نمی توانم پسشان بزنم.
«اون سه روزگاری نبودی جهنم بود همه جا… جهنم… میفهمی؟»
این بار نبودن امید برایش جهنم شده بود….
میتوانست آن جملهی امید را بهتر درک کند…
لباسهایش را درمیآورد و زیر دوش آب می ایستد…
صوتی خندهی امید توی گوشش میپیچد و درست چند دقیق قبل از تصادف، قد بلند لبخند زده بود!
کاش میتوانست به عقب برگردد…
آن وقت دیگر نه حرفهای امید برایش آزاردهنده میشد، نه از ماشین پیاده میشد…
اگر میتوانست به عقب برگردد، همراه امید کشیده میخندید.
〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
صوتی آلارم گوشی را میشنوم، توی خوابم یا واقعیت نمیدانم.
آلارم قطع میشود و دوباره به آوا درمیآید، با همان پلکهای بسته کف دستم را به جستجوی صدا میگردانم و ولی ویدا نشدن گوشی مجبورم میکند پلک باز کنم…
پلکهایی که سنگین هسسریع و چشمانی که از شدت بیخوابی، یا پر خوابی میسوزند.
بالاخره گوشی را پیدا میکنم و ولی با متوجه شدن شمارهی رهام صاف روی تخت مینشینم و کم کم مغزم شروع به پردازش میکند
– علو؟!
– سلام، معذرت میخوام از خواب بیدارتون کردم، میشه در رو باز کنید؟!
میخواهم از تخت پایین بروم که نمیدانم چه میشود، پایم پیچ میخورد یا کف دستم که کله پا کنار تخت روی زمین میافتم و گوشی روی زمین میافتد…
دیدهانم را از شدت درد میبندم و قوزک پای راستم و مچ کف دستم تیر میکشند.
– آخ….
صدای رهام را میشنوم ولی آنقدر درد دارم که نمیتوانم تکان بخورم و گوشی را بردارم…
با درد سعی میکنم صوتیم را به گوشش برسانم
– الآن میام آقا رهام…
کشان کشان خودم را به لباسهایم میرسانم و با درد سعی میکنم بپوشم و سپس لنگ لنگان خودم را به در میرسانم.
در را که باز میکنم، سینه به سینهی رهام میشوم و خجالت زده با کف دست سالمم، شالم را مرتب میکنم.
– حالتون خوبه؟!
سرم را تکان میدهم
– چی شده؟! امید…
میان کلامم میپرد
– خوبه، داریم منتقلش میکنیم تهران…
آب دهانم را قورت میدهم و با هیجان میپرسم
– به هوش اومده؟
سرش را به نشانهی منفی تکان میدهد و با جدیت میگوید
– نه هنوز، ولی با دکترها صحبت کردیم، مشکلی نداره انتقالش…
داخل اتاق میشوم، لنگ لنگان خودم را به وسایل خودم و کوله پشتی امید میرسانم
– ماشین امید چی میشه؟!
– من میارمش…
کولهام را با کف دست سالمم جمع میکنم و برای جا نگذاشتن چیزی توی اتاق، نگاهم را در اطراف میچرخانم
– پاتون پیچ خورده؟!
سرم را تکان میدهم و بعد از برداشتن گوشی، سمت در قدم برمیدارم
– آره، افتادم….
سرش را تکان میدهد
– بیمارستان به دکتر نشون بدین اگه دردش زیاده…
– نه خوبه، بریم.
کارهای ترخیص و آماده شدن آمبولانس کمی طول میکشد و مسئامان اجازهی قرار گرفتن کسی کنار امید را نمیدهند.
سوار ماشین که میشوم عطر او زیر بینیام میپیچد و بغض میکنم
– شما یکم استراحت کنید آقا…
اصلان خان کمی شیشه را پایین میدهد و من بغض کرده به در ماشین میچسبم
– چه استراحتی پسر؟! تا امید دیده باز نکنه نفس کشیدنم حرومه…
آب دهانم را به زور قورت میدهم و کی قرار بود چشمانش را باز کند؟!
حتی جرأت نداشتم حالش را بپرسم….
میهراسیدم حرفی بزنم و بگویند به خاطر تو این اتفاق افتاده….
کف دستانم را به هم میپیچم و سر انگشتانم را به بازی میگیرم…
نفسم از شدت اندوه به زور بالا میآید….
– باز میکنه آقام… اینطوری شما از پا میوفتین…
– من سر پام، مضطرب نباش پسر.
نفس عمیق کشیده و به زور جسارت جمع کرده و خودم را کمی جلو میکشم
– دکتر چیزی نبیان کرد؟
اصلانخان سمتم نمیچرخد اما رهام از توی آینه کوتاه نگاهم میکند
– انشالله زودتر به هوش میان….
با این که جملهاش اصلا شامگاهیه جواب سؤال من نیست، سکوت میکنم و نگاهم را به ماشین آمبولانس که جلوتر از ما حرکت میکند، میدوزم….
چقدر دردناک بود صحنهی مقابلم!
– تو پات چیزی شده دختر؟!
تکان خفیفی میخورم و نگاهم را سمت اصلان خان میچرخانم، روی صندلی جابجا شده و میگویم
– پیچ خورده یکم….
اخم میکند
– پیچ خوردن مگه کم و زیاد داره؟! به دکتر نشون ندادی؟!
سرم را تکان میدهم
– نه، دردش زیاد نیست.
او هم مانند من سرش را تکان میدهد
– چی بگم… باز حواست باشه.
اطاعت میکنم و در تمام طول جاده درازی که پیش داریم، سعی میکنم ساکت باشم.
اصلام خان و رهام حرف میزنند و من به چند روز پیش فکر میکنم.
روز تولدش را خواسته بود با من بگذراند و من به همه چیز گند زده بودم.
با اینکه او هم میخبر داشت با خودم نیست پرخاشگریهایم، اما باز هم نمیتوانستم قلبم را راضی کنم.
من باعث این اتفاق بودم…
ناتمایل داشته بودنش، پشیمانی من، گریههایم، هیچ کدام دردی را دوا نمیکرد.
اتفاقی بود که اتفاده بود و من مقصرش بودم.
نصف شب به تهران می رسیم و امید را توی یک اتاق خصوصی بستری میکنند.
اینجا ولی میتوانیم بعد از پوشیدن گان، تا نزدیکی تختش برویم و دستش را بگیریم.
برای اامان بار، با میل داشت خودم کف دستش را میان کف دستم میگیرم و بغض کرده به چهرهی زخمیاش نگاه میکنم…
طوری خوابیده که انگار اگر یک بار صدایش کنم، قد بلند میشود.
– امید؟!
نه پلک باز میکند، نه جوابم را میدهد، نه حتی عکسالعمل کوچکی نشان میدهد….
تنها صوتی ترسناک توی اتاق صوتی بوق بوق دستگاههاست….
دیدن کسی مثل امید روی تخت بیمارستان انگار غیر طبیعیترین چیز ممکن است…
قطرهای از اشکم روی دست بزرگ و مردانهاش میچکد و بار دیگر صوتیش میکنم
– امید پاشو تو رو خدا…
با صدای باز شدن در بسیار بهیکبارهی دستش را رها میکنم و از روی تخت بلند میشوم…
دکتر یک پرستار داخل اتاق میشود و درهای برقی بسته میشوند
– سلام…
جواب سلامم را با تبسم میدهد و من بعد از پاک کردن گونههایم میپرسم
– امید راهی شده تو….. کما؟!
کما را که میگویم خودم هق میزنم و دکتر نگاهی به پرستار میکند
– نه…
با چانهای که میلرزد، قدمی سمت دکتر برمیدارم
– پس چرا به هوش نیومده هنوز؟!
دکتر عینکش را از روی نگاهش برمیدارد و لبخند دیگری برایم میزند…
تبسمش را به خاطر بسته بودن ماسک نمیتوانم ببینم اما چین خوردن کنار دیدههایش نوید تبسم زدنش را میدهند.
– دلواپس نباشید، تا چند ساعت دیگه به هوش میان…
بغض کرده عقب میکشم و پرستار میگوید
– بفرمایید بیرون تا دکتر معاینهشون کنن.
سری تکان داده و از اتاق خارج میشوم…
رهام را که بیرون اتاق میبینم در را میبندم و خیلی زود خودم را به او میرسانم
– اومدن فهیمه خانم؟!
سری تکان میدهد و دیدهان او هم به خاطر بیخوابی این چند روزگار سرخ و متورم است…
– بله…
نگاهم را که در اطراف میچرخانم، اضافه میکند
– از هوش حرکت کردن، تو اورژانسن…
بغضم شدیدتر میشود و آب دهانم را سخت قورت میدهم
– اصلان خان پیششونه؟!
دوباره سر تکان میدهد و کف دستانش را توی جیب شلوارش فرو میکند و من نفس عمیقی میکشم
– میرم پیش فهیمه خانم، چیزی شد خبرم کنید گوشیم پیشمه.
– نگاه، بفرمایید.
با قدمهایی سست و لنگ زنان خودم را به آسانسور میرسانم و بالاخره بعد از یک پرس و جوی ساده، به اورژانس میرسم.
فهیمه خانم را بی هوش روی تخت میبینم و اصلان خانی که بالای سرش از حرکت ایستاده و نگاهش میکند.
مشکل قلبی داشتن فهیمه خانم را از قرصهای قلبی که مصرف میکرد، درک کرده بودم.
– سلام…
نگاه از همسرش میگیرد و با متوجه شدن من، نفس عمیقی میکشد
– سلام… از پیش امید میای؟!
سرم را تکان میدهم
– بله وضعیتش تغییری نکرده دکتر میگه تا چند ساعت دیگه به هوش میاد، فهیمه خانم چطوره؟!
نگاهش بار دیگر سمت همسرش کشیده میشود و نفس عمیقی میکشد
– خداروشکر بیمارستان بودیم و مشکل جدی نبود، یه حملهی دلی کوچیک بود که دکترها بسیار زود مداخله کردن و به خیر گذشت.
خودم را سمت تخت میکشم…
آن طرفتر زنی از شدت درد ناله میکند و اورژانس شلوغ است…
– خداروشکر…
فیمهخانم را اگر هر کسی میدید فکر میکرد مادر واقعی امید است…
زن پر محبتی که جانش برای پسرش میراهی شد و از هر نگاه و حرفش محبت و علاقه میبارید…
مادر ناتنی امید مانند یک مادر تنی مهربان بود.
در واقع در موردشان کنجکاو بودم اما جرأت سؤال جویا شدن نداشتم.
در مورد اینکه کی با اصلان ازدواج کرده، مادر واقعی امید چرا ترکشان کرده و هزاران سؤال دیگر…
با یا آن زنی که مرا دزدیده بود برای باج گرفتن از پسرش چهرهام جمع میشود و او چگونه مادری بود؟!
با صدای نالهی فهیمه خانم، خودم را جلوتر میکشم و سعی میکنم خاطرات وحشتناکی که پشت سرشان گذشتهام را مرور نکنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن