– پس تو به زاییدنت ادامه بده من و برگردون خونه…
کف دست دراز کرده و شالم را ناگهانی از روی سرم میکشد که جیغ میکشم
– عمراً….
– لاقل بگو کدوم گوری داریم میریم.
جوابم را کی نمیدهد، اینبار به خودم قول میدهم دیگر با او حرف نزنم و سمت شیشه میچرخم…
از شهر خارج میشود و تکانهای ماشین باعث میشوند نگاهان من گرم شود و بدون اینکه بخواهم، به خواب عمیقی فرو بروم.
– آلا؟!
با خیس شدن لبهایم ناخودآگاه با هین بلندی پلک باز میکنم و او را مقابل خودم میبینم…
پشت کف دستم را محکم روی لب میکشم و عصبی و وحشت زده میگویم
– چیکار میکنی؟ برو عقب….
بستنی شاهتوتی را بار دیگر به لبهایم نزدیک میکند و نیشخند میزند
– خوابت چه عمیقه! یه فرنچ کیس آبدار گرفتم نفهمیدی؟
بغض کرده، پشت کف دستم را روی لب میکشم و محتویات معدهام میجوشد
میدانم دروغ میگوید و به خاطر در آوردن حرص من چنین حرفی زده ولی به هم خوردن حالم، کف دست خودم نیست.
– برو عقب…
خودش را عقب میکشد، ولی بستنی را همان جا مقابل صورتم نگه میدارد
– باور نمیکنی؟! بگم چه طعمی بود؟!
– میشه خفه شی امید؟
– بهم اعتماد داری؟!
گیج سر بالا میگیرم و او با آن نگاه آبی رنگ که میدرخشد ، نگاهک میزند
– اینکه باور نمیکنی بوسیدمت یه جور اعتماده…
– توهم زدی؟!
پوزخند میزند و انگار بدون اینکه حرفی بزند، مسخرهام میکند مردک روانی…..
بستنی را از کف دستش میکشم و پشت چشمی برایش نازک میکنم
– دیگه هیچ وقت بهم نزدیک نشو….
باز هم حرفی نمیزند و درب ماشین را به هم میکوبد…. به ماشین تکیه میدهد و من زیر دیدهی همان طور که بستنی را میخورم، نگاهش میکنم.
کمرش را به ماشین تکیه داده و با کلاهی که تا پیشانی پایینش کشیده، بیرون ماشین بستنی میخورد….
ایران چقدر بدبخت بود که سوپر استار سینمایش چنین مرد لاابایی بود…
انگار مردک پشت سرش هم دیده دارد که بهیکبارهی خم میشود و نگاه زیر نگاهی و دزدکیام را شکار میکند.
ابرو بالا میاندازد و دوباره در ماشین را باز میکند
– میخوای بیای بیرون بخوری؟!
با این که دوست دارم کمی پیاده شوم تا حال و هوایم عوض شود، ولی شانه بالا میاندازم و مخالفت میکنم.
میخندد و سرش را خم میکند تا راحت تر مرا ببیند
– بیا پایین خوشگلم… ببین، خودت دوست داری همهش خوشگلم صوتت کنم!
دستم را به کف دستگیرهی در میرسانم
– امید در و ببند حوصله ندارم.
بی توجه به جملهی حرصی من، کف دست بند بازویم کرده و از توی ماشین بیرونم میکشد
– ادا نیا قشنگم…
دیگر مخالفتی نمیکنم، کنارش به ماشین تکیه داده و خیره به جاده و ماشین هایی که با سرعت از کنارمان عبور میکنند، میگویم
– بستنیا رو از کجا آوردی تو جاده؟!
خونسردانه جوابم را میدهد
– از یخچال…
نگاهم را در اطراف میچرخانم و وقتی یخچالی نمیبینم، میپرسم
– کدوم یخچال؟
با نیشخند چشمک دیگری میزند و جواب میدهد
– توی صندوق عقبه…
با تعجب سرکی به انتهای ماشین کشیده و سمت او میچرخم
– توی صندوق عقب ماشینت یخچال هست؟!
تنها سر تکان میدهد و من، با تعجب و حیرت میپرسم
– مال خود ماشینه یا تو گذاشتیش؟
– نگاهانش را به خاطر تابش مستقیم نور آفتاب باریک کرده و جوابم را میدهد
– به خاطر اینکه ممکنه تشنهمون بشه، من گذاشتمش….
شوکهتر از قبل نگاهش میکنم و او اینبار به جای نیشخند و پوزخند، تبسم تحویل نگاه گرد شدهام میدهد…
– مگه قراره بریم بیابون که نتونیم تشنگی رو تا یه غرفه طاقت بیاریم؟!
– نه! این دفعه شانسی شد…
بالاخره موفق می شوم کف دستم را از میان مشتش بیرون بکشم و حین عقب بردن کف دستانم برای درولین ماندن از اسارت انگشتان او، پشت کمرم بردن می گویم
– سوار شو برگردیم…
– ما برنمی گردیم دلبرم.
– من نمی خوام بیام امید… مگه زوره؟
– آره خوشگلم، زوره…
دستم بار دیگر مشت می شود و با خشمگینت اینبار مشت گره خورده ام را توی شکم تخت و عضلانی اش می کوبم که انگشتانم از فشار سخت و محکم بودن ضربه درد می کنند
– به من نگو زیبام… من و برگردون خونه، عصبیم نکن امید…
در ماشین را باز کرده و با ابرو به داخل ماشین اشاره می کند
– سوار شو دلبرم.
می دانم اگر سوار نشوم، به زور متوسل می شود و عمرا اگگر زور من به اوی هرکول برسد…
روی صنقلبی شاگرد می نشینم و انگشتانم را بین موهایم فرستاده و پوست سرم را می خارانم…
– لعنت بهت… مردک روانی.
مجدداً سوار شده و این بار شنگول تر می زند….
مردک لاشی با استفادده از نقطه ی ضعفم، طوری مرا تویی مشتش گرفته بود که هیچ مسیر خلاصی نداشتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن