روی صنقلبی شاگرد مینشینم و او هم پشت فرمان جای میگیرد، با مهارت ماشین را به حرکت در میآورد و من میگویم
– ازتون ممنونم، لطفا اگه براتون زحمتی نیست توی پارکینگ پارک کنید.
سرش را تکان میدهد و نگاه من به مسیر دوخته میشود
– اهل جنوبی؟!
بار دیگر سمتش میچرخم.
آرایش ملایمی روی چهرهی قشنگیش قرار دارد که زیبایی چشمانش را دو چندان کرده است.
با متوجه شدن نگاه متعجبم کوتاه میخندد
– یکم لهجه داری…
– بله، جنوبیم.
ابرویش را بالا داده و سمتم میچرخد
– پس اینجا مهمونی!
تنها سرم را تکان میدهم و او با لبخند و مهارت، ماشین را بین دو ماشین پارک میکند و سمتم میچرخد
– عجب مهمون خوشگل و شیرین زبونی!
تنها با تعجب نگاهش میکنم و او کف دستش را سمتم میگیرد
– من نفسم.
ابتدا نگاهی کوتاه به کف دستش کرده و سپس دستم را توی دستش میگذارم.
– آلاله… ممنونم که کمکم کرمتوجه شد.
تبسم دیگری میزند و پیاده میشود
– خواهش میکنم، روز خوش.
او که با قدمهایی ساکت دور میشود، من هم پیاده میشوم و بعد از قفل کردن درهای ماشین توسط ریموت، سمت ساختمان بیمارستان میروم.
از پذیرش سراغ پناه آراسته را میگیرم و وقتی میگویند توی اتاق عمل است، قلبم فرو میریزد…
با ضربان دلی تند شده، خودم را به طبقهی دوم میرسانم و دنبال آراسته میگردم.
حال خوبی نداشت و دخترش توی اتاق عمل بود.
چه اتفاقی برایش افتاده بود؟
با دیدنش مقابل درهای برقی اتاق عمل سمتش قدم تند میکنم.
کف دستش را روی قفسهی سینهاش فشرده و با اخم و درد، با یک زن صحبت میکند.
– سلام…
صدایم نگاه هر دو را سمتم میچرخاند و چشمان اشکی و رنگ پریدهی زن، مضطرب ترم میکند.
– چی شده؟!
زن هق زنان دور میشود و من نگاهم را سمت آراسته میچرخانم که چهرهاش بیشتر توی هم میرود و دستش روی قفسهی سینهاش فشرده تر میشود.
– حالتون خوبه آقای آراسته؟!
نالهی کوتاهی از بین لبایش بیرون میآید و با دندانهایی چفت شده نگاهش را سمت من میچرخاند
– دخترم…
دستم را میان حرفش سمت صنقلبیها نشانه میگیرم و میگویم
– بیاید بشینید، حالتون خوب نیست.
پلکهایش را محکم روی هم میفشارد و از توی جیب شلوارش بستهای قرص بیرون میآورد.
یکی را از ورق جدا کرده و بدون آب توی دهانش میگذارد
– میرم براتون آب بیارم.
وقتی برمیگردم، مچ کف دستم را محکم چنگ میزند
– لزومی نداره، خوبم.
کف دستم را نامحسوس از میان انگشتانش بیرون کشیده و پشت کمرم میبرم…
او هم به خوبی متوجه کنارهگیریام میشود و نگاهش چند لحظه کف دستم را دنبال میکند
– رنگتون پریده، دارید میلرزید.
– خوبم میگم.
لبهایم را روی هم میفشارم و بزاق دهانم را قورت میدهم.
مردک روانی….
دلم برای دخترش میسوخت وگرنه چند دقیقه هم اینجا نمیماندم.
دیگر اصراری برای قرار گرفتنش نمیکنم و خودم روی صنقلبیهای انتظار مینشینم.
او هم توی سالن قدم رو می.رود و هر از چند گاهی دستش چپش را ماساژ میدهد.
بیماری قلبی داشت؟!
رقیه چیزی از بیماریاش ناظهار کرده بود و تنها از حال بدش موقع از کف دست دادن همسرش اضافه کرده بود.
از گوشهی نگاه نگاهش میکنم.
ترسیده است و ترسش کاملا طبیعی است.
دخترش تنها دارایی او توی جهانست.
هر چند دقیقه یکبار مقابل درهای مات اتاق عمل میایستد و تلاش میکند از شیشههای مات چیزی ببیند و اما موفق نمیشود.
با نشستن کسی کنارم، نگاهم را از آراسته میگیرم و سمت زنی که دقایقی پیش متوجه شده بودمش، برمیگردم.
سمتش میچرخم و با اینکه کمی معذبم، میپرسم
– چی شده؟!
با کف دستمال کاغذی، اشک گوشهی چشمش را میگیرد و میگوید
– پناهم از پلهها افتاد پایین…
بی صدا گریه میکند و من کف دستم را روی زانویش میگذارم.
با اینکه نمی دانم چه نسبتی با آراسته و پناه دارد، میگویم
– مضطرب نباشید خوب میشه…
سرش را بالا و پایین کیکند و من از روی صنقلبیها بلند میشوم.
آراسته، اصلا حال نرمالی ندارد…
ترسیده است و ترسش را میشود از حرکات و چهرهی رنگ پریده اش متوجه شد.
– آقای آراسته؟!
آوایم را انگار نمیشنود…
آب گلویم را بلعیده و با آوای بلندتری صدایش میکنم که اینبار نگاه آشفته اش را سمتم میچرخاند
– یکم بشینید برم براتون یکم آب بیارم.
توجهی نمیکند…
نگاه میگیرد و بار دیگر به قدم رو رفتنش توی مسیررو ادامه می دهد…
نفس عمیقی میکشم و از آنها دور میشوم تا از بوفه چیزی برای خوردنش بگیرم.
سه آب معدنی و چند کیک، با کارتی که امید در اختیارم گذاشته میخرم و از بوفهی بزرگ بیمارستان خارج میشوم.
طول میکشد تا دوباره خودم را به طبقهی بالا برسانم و وقتی به آنجا میرسم، آراسته را قرار گرفته روی صنقلبی میبینم که سرش را میان کف دستانش گحرکت کرده و با پا روی زمین ضربههای عصبی میزند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن