امید سخت نفسش را بیرون پرت میکند و نفس سرش را جلوتر میبرد و کف دستش را پشت گردن امید پرده و موهای پشت سرش را با انگشت به بازی میگیرد
– امید شایگانه و چه به کمک یکی مثل نفس؟!
نگاهش را روی جناق سینهی نفس میدوزد و استخوان ترقوهاش و سیبک کوچک گلویش که شتابزده تند تکان میخورد را از نظر میگذرد.
– نفس…
دخترک خم میشود… لبهای مرطوب و قرمز رنگش را گوشهی لب امید میرساند و بعد از بوسیدنش، پچ میزند
– جان نفس…
کف دستش روی کمر دخترک چنگ میشود و خشونتش باعث نالهی ضعیف دخترک میشود
– من برای سکس نیومدم.
نفس سرش را عقب میکشد و با اینکه جملهی صریح امید اذیتش میکند، اما لبخندش را حفظ میکند
– برای چی اومدی؟!
میل عجیبش برای گاز گرفتن برجستگی بالای سینهی دخترک را پس میزند و نگاهش را به دیدهان نفس میدوزد
– اضافه کردم که… به کمکت نیاز دارم.
نفس، نفسی عمیق میکشد و به جای قبلی اش برمیگردد و درب بطری را با آوا باز میکند
– خب، میشنوم…
اخمی میان ابروهایش مینشاند و پا روی پایش میاندازد.
– یه دختری هست که اوضاع روحی خوبی نداره…
– دختر؟!
سرش را مصمم تکان میدهد و خیره در نگاه نفس، میگوید
– آره… دختری که برای من مهمه.
نفس ابتدا برای خودش، از نوشیدنی سرخ رنگ میریزد و جرعهای لب میزند
– برات مهمه! برای امید شایگان!
خم میشود، گیلاس را از کف دست نفس میگیرد و با اینکه اضافه کرده بود الکل مصرف نمیکند، جرعهای مینوشد.
شراب نابی بود!
نفس همیشگی بهترین ها را برایش محیا میکرد
– آره…
نفس با جدیت گیلاس دیگری را هم برای خودش پر میکند و با صدایی لرزان میپرسد
– میخوایش؟!
امید با اخم میگوید
– اضافه کردم برام مهمه، از میل داشتن حرف نزدم!
– ولی این اامان باره که یه دختر برات مهمه امید.
کلافه گیلاس را روی میز میگذارد و با جدیت میگوید
– کمکم میکنی یا نه؟! این رو بگو حاشیهها رو بعدا میشه در موردش حرف زد.
نفس، نفس عمیقی میکشد و یقهی افتاده روی بازویش را تا روی شانهاش بالا میکشد…
اینکه برای چندمین بار امید پسش زده، اذیتش میکند اما او تقریبا اولین دختری است که چندین بار به خلوت امید حرکت کرده و امید از او خسته نشده.
این امر برایش یک پوئن مثبت محسوب میشود.
– چیکار کنم؟!
پوزخندی روی لب امید مینشیند و خم میشود… نوشیدنی را برمیدارد و میگوید
– باهاش دوست شو… حالش رو خوب کن.
نفس متعجب میخندد
– داری شوخی میکنی؟!
جرعهای از شراب را مزه مزه میکند و سرش را به چپ و راست تکان میدهد
– نه! چه شوخی؟! مگه تو روان پزشک نیستی؟! این دختر هم روحش مریضه… میخوام باهاش دوست بشی و درمانش کنی…
نفس با اخم پایش را روی پا میاندازد و یک کف دستش را به پشتی مبل تکیه میدهد
– ازم میخوای یکی رو، بدون اینکه خودش بخواد درمان کنم؟ این غیر قانونیه!
– بهش تجاوز شده…
نفس خشک میشود…
امید نگاهش را روی دستان کشیده و انگشتان تزئین شده با انگشترهای سفید و مشکی میدوزد و کف دست کوچکش که مشت میشود، نگاهش را بالا میکشد.
نقطه ضعف نفس همین بود…
تجاوز…
خیره به چهرهی رنگ پریدهی دخترک میگوید
– حال روحی خوبی نداره.
کف دست لرزان نفس برای برداشتن نوشیدنی دراز میشود و اما انگار هیچ نیرویی توی انگشتانش ندارد تا از روی میز برشدارد.
– نفس…
دخترک که نگاهش میکند، نگاهانش پر از اشکهاییست که حبسشان کرده…
– تو…
نمیتواند حرفش را بزند، دستانش را به صورتش میگذارد و تنش را هیستریک تکان میدهد
– نفس… او به کمکت نیاز داره. فکر کن خواهرته.
– نکن امید…
مکث میکند و نگاه اشکی و دلربایش را به نگاهان امید دوخته و اضافه میکند
– میدونی خواهرم نقطهی ضعفمه و داری برای پیش بردن کارت از نقطه ضعف من استفاده میکنی… نکن.
امید اما برایش مهم نیست نفس چه فکری میکند.
بیشتر تلاش میکند برای قانع کردنش.
– تو مگه برای همین روان پزشک نشدی نفس؟
مکث کوتاهی میکند و بعد، خودش را روی لبهی مبل کشیده و اضافه میکند
– که آدمهایی مثل نیلا قربانی نشن؟! که بتونی روح زخمیشون رو درمون کنی تا مثل خواهرت…
– بس کن امید…
آوای دخترک میلرزد وقتی فریاد میکشد و از روی مبل کشیده میشود.
– میتونی بری.
میگوید و مقابل پنجره میایستد و منتظر رفتن امید میماند، امید ولی از روی مبل کشیده شده و آوایش میکند
– نفس…
دخترک سمتش برنمیگردد
منتظر میماند حرفش را بزند و امید بعد از، از بین بردن فاصلهی بینشان میگوید
– من باهاش به زور رابطه داشتم.
تکان شمشاهده کرد که نفس میخورد را از پشت میبیند و کنارش میایستد…
نفس اما با احساساتی عجیب و غریب عقب میکشد
– چی؟!
– نگاهش را به بیرون میدوزد و سنگینی نگاه حیرت زده و اشکی نفس را حس میکند
– مست بودم… توی حال خودم نبودم.
دخترک نفس هم نمیکشد…
نمیتواند باور کند امید و حرفهایش را…
او مرد روبرویش را ازبر بود…
مردی که او میشناختش، اهل لاشیگری نبود. پست و حرامزاده نبود.
بیشرف نبود.
ولی کسی تجاوز میکرد که بویی از شرف و مردانگی نبرده بود، امید ولی مرد بود.
– اینا رو به من نگو امید، من بیشتر از خودت میشناسمت.
امید نگاه از بیرون میگیرد و سمت نفس میچرخد
– گند خورده بود تو نقشههایی که چند ماه روشون کار کرده بودم، از رهام تمایل داشتم برام دختر بفرسته که فرستاد، اما نمیدونم این دختر چطور از خونهام پیداش شد. یادم نیست چه اتفاقی افتاد.
اخمی یزرگ میان ابروهایش مینشیند و مقابل نگاه حیرت زدهی نفس اضافه میکند
– صبح که بیدار شدم، تو آشپزخونه بودم، زمین خونی بود.
پلکهایش را محکم میبندد و با صوتی ضعیفی اضافه میکند
– باکره بود. از دست نامزدش به خونهی من پناه آورده بود. یادم نیست، اما بهش… بهش…
لبهایش را روی هم میفشارد و تعللش در حرف زدن، نفس را مجبور میکند با آوایی لرزان و خفه بگوید
– بهش تجاوز کردی!
عکسالعملی که از طرف امید نمیبیند، میگوید
– شاید دختره داره دروغ میگه، تو که یادت نیست شاید…
– دروغ نمیگه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن