بین ابروهایش اخم می نشیند و او هم همانند من ساکت پچ می زد
– مهم نیست… بهش فکر نکن.
این بار اصراری برای فهمیدن زیستن پیچیده اش نمی کنم…
همین که درک کرده ام او به خاطر نجات دادن من، مادرش را به پلیس لو داده است، شوک بزرگی محسوب می شود.
– کی مرخص می شم.
– نمی دونم، نپرسیدم.
– تو خوابت میاد؟
نگاهانش را با دو انگشت می فشارد و سرش را به چپ و راست تکان می دهد
انکار می کند ولی نیاز عجیب نگاهانش ره خواب را می شود از سرخی سفیدی چشمانش فهمید.
– نه.
دوباره نگاهم می کند و آرام می گوید
– چیزی می خوری بگم برات بیارن؟!
حین تکان دادن سرم به چپ و راست جوابش را می دهم
– نه!
سرش را تکان می دهدو می خواهد بایستد که صوتیش می کنم
– امید؟!
برمی گردد و با همان دیدهان خسته وسرخ نگاهم می کند و من آهسته نجوا می کنم
– ممنون که اومدی.
〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️
فهیمه خانم که از ماشین پیاده می شود، خودم را روی صنقلبی جلو می کشم و از توی آینه به رهام نگاه می کنم
– امید کجاست؟
او هم کوتاه نگاهش را از آینه سمت من می کشد؛ اما نگاهش به نگاهانم حتی به دو ثانیه هم می رسد
– نمی دونم.
– داری دروغ می گی…
حرفی نمی زند و وقتی فهیمه خانم در سمت مرا بازز می کند، ناچار عقب کشیده و با تشکر آرامی از ماشین پیاده می شوم.
با مهربانی دستم را می گیرد و برای بار چندم حالم را می پرسد که با تبسم، آرام خوبمی می گویم و او وارد لابی لوکس برج می شود.
– می دونی چقدر وحشت کردم؟! بچه م امید هم ترسیده بود… مثل مرغ پر کنده داشت بالا و پایین می پرید.
لب هایم را توی دهانم فرو می برم و نمی دانم در جوابش چه بگویم.
وارد آسانسور که می شویم، کف دستم را رها می کند و مقابلم می ایستد
– درد داری؟
– نه فهیمه خانم..خوبم.
– مگه می شه درد نداشته باشی؟ پهلوت سیاه و کبوده، چشمات گود افتاده و رنگ به رو نداری… الهی بمیرم برات عزیزم.
– عه! خدا نکنه… من خوبم به خدا… یکم پهلوم درد می کنه اما باور کنید اونقدری نیست که طاقت نیارم.
چیزی نمی گوید و تنها با تأسف نگاهم می کند
خودشان را مقصر می داند و این از تک تک حرکات و حرف هایش پیداست.
در آسانسور که کنار می رود، هر دو پیاده می شویم و او در واحد مرا باز می کند.
نگاهم ناخودآگاه سمت در واحد امید کشیده می شود و کجا بود؟
– بیان کرد یه کاری براش پیش اومده، حل که شد میاد.
لبم را تر کرده و سمتش میچرخم….
متوجه شده بود که از در و پنجره ی واحدش، سراغ پسرش را میگحرکت کردم و من به خاطر این موضوع خجالت زده سرم را پایین میاندازم.
کف دستش را روی کمرم می گذارد و با تبسم به داخل واحد همراهی ام می کند
قلبم میخواهد در مورد آن زن که تازه متوجه شده بودم مادر امید بوده، از فهیمه خانم سؤال بپرسم و اما جرأت نمیکنم.
– حالت چطوره آلاله جان؟!
تکان سختی میخورم و سمت اصلان خان که پشت سر ما قرار دارد و قبل از بسته شدن در، خودش را رسانده، برمیگردم و تبسم کف دستپاچه ای میزنم.
– سلام… خوب ه… هستین؟
با تبسم او هم داخل میشود و در را می بندد
– من خوبم… تو حالت خوبه؟
سرم را خجل بالا و پایین می کنم و او اینبار سمت همسرش میچرخد.
امید و فهیمه طوری با هم صمیمی و مهربان بودند که اصلا به اینکه ممکن است مادرش نباشد، فکر هم نمیشد کرد.
– شما چطوری فهیمه خانم؟ کم پیدا شدین!
لبم را میگزم و فهیمه خانم هم نگاه کوتاهی به من میاندازد و میشود از گونههای سرخش پی به شرمش برد.
– این حرفا چیه اصلان؟! عه!
اصلان خان در جوابش چیزی نمیگوید و فهیمه خانم بازویم را میگیرد و با صدایی که از شدت هیجان می لرزد، میگوید.
– بیا دخترم… بیا بشین.
به کمک فهیمه خانم، روی مبل می نشینم و کف دستم ناخودآگاه روی پهلوی دردناکم می نشیند و چهره ام از درد جمع می شود.
– خوبی گلم؟ درد داری؟
سرم را به چپ و راست تکان می دهم و بعد از بازدم بلندی که بیرون می فرستم، میگویم
– یکم…
– میرم برات آب بیارم داروهات رو بخوری.
او که به آشپزخانه می رود، اصلان خان هم روبروی من روی مبل تکنفره ی راحتی می نشیند و با اخم می پرسد.
– زیاد اذیتت کرد؟
لب هایم را روی هم می فشارم و آرام می گویم
– تموم شد دیگه…
او هم مثل من نفسش را بیرون می فرستد و سرش را به چپ و راست تکان می دهد
– به خاطر ما…
میان کلامش با تبسم معذبی میگویم
– گذشت دیگه اصلان خان… بهش فکر نکنید.
میخواهد چیزی بگوید که با ورود فهیمه خانم به سالن منصرف می شود.
– امید گفت پهلوت آسیب جدی متوجه شده، باید بسیار مراقب باشی.
آب را به کف دستم میدهد و از توی پلاستیک داروها، داروی مسکن را بیرون میآورد.
– خدا به جوونیت رحم کرده آلاله… خدا از اون از خدابیخبرا نگذره…
قرص را به دستم می دهد و من بعد از گذاشتنش توی دهانم، کمی آب میخورم
– ندرک کردی کی بودن و چی میخواستن؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن