رمان آوای نیاز تو پارت ۹

×××

جاوید*
از دفتر کارم بیرون زدم و نگاهم رو به سالن ساکت و خلوت دادم‌…‌ فقط منشیم هنوز نحرکت کرده بود و سرش تو لپتاپ رو به روش بود که تا من رو متوجه شد کشیده شد و گفت:
_جناب آریانمهر میشه منم برم؟

بدون در نظر گرفتن سوالش رو بهش بیان کردم:
_پس این تایپا که قرار بود دستم برسن چی شدن خانم؟ آقای وقتی کو چرا از گالری هنوز برنگشتن؟
کارای امروزگار هنوز مونده انجام نشن همه چی بهم میریزه!

کلافه و خسته گفت:
_والا تایپ رو که ژیلا خانم بهم گفتن مسئولش تا آخر وقت کاری میاد تحویل میده یا میاد پیش شما…‌ آقای زمانیم بهشون زنگ زدم اظهار کردن اصلا امشب رو ایشون بابت کارا حساب باز نکنین زیرا خودشون کار دارن!

آیدین گور به گور شی که یه دو روز شرکت رو نمیتونم دستت بسپرم، همه چی به هم میخوره… دستی بین موهام کشیدم رو به منشی گفتم:
_باشه شما برو فردام اول وقت کاری دفترم باش تا کارایی که عقب مونده رو دوباره بهم یادآوری کنی هر چند سعی میکنم وایسم انجام بدم امشامگاه همرو… گوشیتم در دسترس باشه چون ممکنه کار داشته باشم!
_چشم… خسته نباشید

سری تکون دادم که از جاش کشیده شد و راهی شد خودمم برگشتم تو دفتر کاریم!
همش چند دقیقه بود که منشیم حرکت کرده بود و مجدداً پشت لپتاپم بودم اما نمیدونم‌ از خستگی بود یا از سر درد که نمی‌تونستم کاری رو از پیش ببرم… هر چی بود داشتم کلافه می‌شدم از این که بین این همه کاری که ریخته بود سرم کاری رو نمیتونستم از پیش ببرم!… نفس عمیقی کشیدم و از میز فاصله گحرکت کردم و قد بلند شدم… سمت در دفتر حرکت کردم و در رو با ضرب باز کردم که دو تا چشم رنگی درشت جلوم سبز شد که دورش رو مثل سری پیش هاله قرمزی پر کرده بود!
از مشاهده کردن یهوییش متعجب بودم‌ و حرفی نمیزدم‌!
اونم با مشاهده کردن من کف دستش رو که برای در زدن آورده بود بالا رو انداخت پایین و با آوای ضعیفی گفت:
_سلام!

سری تکون دادم و نگاهم رو ازش نگراهی شدم که با کف دست اشاره ای کرد به داخل دفتر و اظهار کرد”
_آقای آریانمهر هستن؟… یا ایشونم رفتن؟!

نگاهم رو ازش گراهی شدم و سرم و برگردوندم و به دفتر خالی خودم دادم‌، بعد مکثی رو بهش اظهار کردم:
_همین الان رفتن… تو این جا چیکار میکنی؟! ساعت کاری که تموم شده!

دیدهاش پر اشک شد و سرش رو انداخت پایین… همینجوری با تعجب بهش نگاه می کردم که ذهنم جرقه ای زد نکنه!… این دفعه اخمام رفت تو هم
سرکار با هیچکسی شوخی نداشتم برای همین با تشر اضافه کردم:
_نکنه تو همونی هستی که تایپا رو آماده نکرده؟

سرش رو قد بلند کرد و با بغضی که معلوم بود داره به زور جلوش رو می گیره اظهار کرد:
_نه… نه به خدا یعنی… آره، یعنی بخدا نه اما الان آره!

اخمام از هم باز شد و با تعجب به قیافه ای که معلوم نبود چی داشت میگفت زل زده بودم که یهو آوای گریش من رو از حال و هوام درآورد!
زده بود زیر گریه و سرشم انداخته بود پایین، کف دستی لای موهام کشیدم به اطراف نگاهی کردم! خوب بود که کسی نبود وگرنه الان تو شرکت سوژه پشت سوژه جاده می‌یوفتاد!
سریع سر آستین لباسش رو گراهی شدم و کشیدمش تو دفتر و در رو بستم‌…‌ ولی هیچ عکس العملی نشون نداد و به گریش ادامه داد!… دستمال کاغدی از جیبم درآوردم و رو بهش اظهار کردم:
_گریه نکن… بیا این و بگیر‌!

سرش رو آورد بالا و دستمال رو ازم گحرکت کرد که ابروهام خود به خود راهی شد بالا… قیافش بامزه بود بامزه ترم شده بود!
جای گرفتم رو یکی از چسترا و رو بهش بیان کردم:
_بیا بشین ببینم باز چه کف دسته گلی به آب دادی تو!

نگاهی به اطراف کرد و اشکاش‌ رو پاک کرد و بیان کرد:
_این جا دفتر آقای آریانمهره یهو میاد مثل اون دختر عموی عفریتش هر چی خوشیه از گلومون میکشه بیرونا!

چشمام گرد شد و چند بار دست کشیدم رو لبم که نخندم از جملش.
زل زدم بهش که انگار خودش متوجه شد چی گفته که تند سریع ادامه داد
_خب یعنی یه وقت غمگین میشن!
_به ژیلا میگی عفریته؟

مجدداً بغض کرد و گفت:
_خب عفریتس دیگه اگه نبود که کارای خودش رو گردن من بدبخت نمی‌نداخت!

از راحتی که بدون هیچ منظوری بین‌ من و خودش میدید خوشم‌ می‌یومد برای همین تبسمی زدم و گفتم:
_بشین ببینم چی میگی!

جلو اومد و رو چستر رو به روم جای گرفت و شروع به حرف زدن کرد… با هر کلمه ای که ازش می‌متوجه شدم از کف دست خودم عصبی میشدم که چرا اجازه دادم ژیلا تو شرکت مسئامات داشته باشه و سهل انگاری خودش رو گردن این و اون بندازه!
به چشمای خوش رنگش که فکر کنم سبز بود و ازش صداقت بیداد می کرد چشم دوختم و اظهار کردم:
_حالا چرا اینجوری گریه میکنی این گریه داره؟!
خب می‌یومدی موضوع رو به من یا به آیدین میگفتی آیدینم که حسابی هواتو داره یا حتی به جناب آریانمهرم می‌تونستی بگی!
_روم نشد به آقا ایدین بگم… انقدر برام کار انجام داده که تا همین الانشم کلی بهش مدیونم… اونم پسر عمه ی ژیلا خانمه… برم چی بگم؟! آقای آریانمهرم که تا حالا ندیدم ولی اخلاقای تندش و این که رو کار خیلی حساسن کم و بیش از همکارا به گوشم رسیده… صد درصدم آقای آریانمهر طرف زنش رو میگیره نه طرف من رو!

کل صورتم از شنیدن این که ژیلا خودش رو زن من معرفی کرده درهم رفت
رو بهش اضافه کردم:
_زن؟!… آقای آریانمهر تا اون جایی که من میدونم مجردن!

شونه ای بالا انداخت و بیان کرد:
_به من چه اصلا هر دوتاشون گور به گور بشن خدا در و تخته رو خوب جور‌ میکنه!

ابروهام خود به خود بالا راهی شد و گفتم:
_به آریانمهر چی کار داری حالا!؟
_الان میاد من و سر هیچی میندازه بیرون!
_تو چرا اشکت دم مشکته این قضیه گریه نداشت!

سرش رو با ضرب آورد بالا و با حالت تهاجمی اظهار کرد:
_چراکه نیاز دارم… من به این کار بسیار به‌شدت نیاز دارم… به خاطر داروهای مادرم… حالا من چیکار کنم؟! آخه این انصافه که سر هیچی اخراج شم؟!… به خدا نوک انگشتام رو حس نمیکنم، دارم بیهوش میشم از خستگی ولی تا کمتر از بیست و چهار ساعت آینده اخراجم اونم به ناحق و به خاطر سهل انگاری یکی دیگه!

صورتش دوباره خیس از اشک شد و با کف دستش اشکاش رو کنار زد و من خیره بودم بهش… چی میاضافه کردم؟!
تازه یاد این افتاده بودم که این دختر تا دیر وقت تو اون مهمونیِ کوفتیِ دیشبم کار کرده!
دستی لای موهام کشیدم و از جام بلند شدم! سمتش رفتم و این دفعه بازوش رو گحرکت کردم و سعی کردم کشیدهش کنم و بیان کردم:
_پاشو بسه انقدر آبغوره نگیر اخراج نمیشی!

به خاطر این که زورم زیاد بود تونستم از سر جاش کشیدهش کنم که رو به من با همون نگاهای گریون اضافه کرد:
_نه که تو رییس شرکتی و تو تصمیم میگیری!
_اگه رییس شرکت باشم چی؟!
_اون آریانمهری که ازش حرف میزنن اگه یه صدمِ درصد اخلاقش شامگاهیه تو باشه من الان این جوری عزا نمیگیرم که!
_ولی منــــ…

چشماش که یهو تو دیدهام قفل شد ‌صرف نظر کردم از اضافه کردن واقعیت و ناخودآگاه یه مکث ریز کردم‌ و بیان کردم:
_من با آقای آریانمهر حرف میزنم… اخراج نمیشی!

سری انداخت بالا بیان کرد:
_اونم میگه دیده امر یا چیز دیگه ای نداری؟
_تو چیکار داری من دارم بهت قول میدم… تازه من مشاور آقای آریانمهرم یه جوری ماست مالیش میکنم بره پی کارش!

دستی رو نگاهاش کشید و با تردید اظهار کرد؛
_قول؟

سری تکون دادم‌ و اشاره ای به اون روزی که گلدون عمارت رو شکسته بود و روز استخدامش کردم و اظهار کردم:
_این شد سه بار!

خودش معنی حرفم رو فهمید و یکم خجالت زده گفت:
_واقعا نمی‌دونم‌ چطوری لطفاتون رو جبران کنم، من با اجازه برم‌ بقیه تایپا رو انجام بدم پس!

حرفش رو زد و اومد بره که یک دفعه اضافه کردم:
_نمیخواد ولش کن!

با تعحب سمتم برگشت و اظهار کرد:
_خب الان چیکار کنیم؟

به ساعتم نگاهی انداختم… نه شامگاه شده بود و تایم کاری‌ خیلی وقت بود تموم شده بود… رو بهش اظهار کردم:
_من کار داشتم باید می‌موندم شرکت کارای اضافه رو انجام میدادم ولی تو که کارت نصفست… مال منم که بزار نصفه باشه دیگه چون حوصله کار ندارم تو هم که خسته ای میخوام به مناسبت رفاقتمون ببرمت بیرون… چطوره؟!

خندید و با کمی خجالت گفت:
_رفاقتمون؟!
_چند باره که هی دارم کمکت میکنم… خودمونی هم که شدیم پس رفاقتم دیگه!
سری تکون داد و بیان کرد:
_رفاقتم
چشمکی بهش زدم و گفتم:
_دوستیم!
×

در حال مرتب کردن خودش تو آینه آسانسور بود و من خیره بودم به تک تک حرکاتش… خودم رو که نمی‌تونستم گول بزنم ازش خوشم می‌یومد مخصوصا از حرکت کرداراش… یهو سرش رو برگردوند طرفم اما نگاهم رو ازش نگراهی شدم که گفت:
_چیه؟!… دیدهای باد کرده و قرمز متوجه شدن داره؟
_نه… یه دختر بچه با این شکل و شمایل دیدن داره!
_من دختر بچم؟!

سکوت کردم و هیچی ناظهار کردم که آوای لابی اضافه کردن آسانسور باعث شد نگاهم رو ازش بگیرم.‌‌.. همزمان خارج شدیم و سمت خروجی حرکت کردیم که نگهبانی تا منو مشاهده کرد از جاش بلند شد!… با متوجه شدنش اخمی کردم
هیچی دیگه همین رو کم داشتم… الان با سلام و احوالپرسی گرمش همه چی و رو میکرد… پشت آوا حرکت کردم تا ازش عقب تر باشم اما نگهبانه تند سریع سرش رو تکون داد و بیان کرد:
_سلام حال شما خوبین اقای آریا…

تا اومد جملش رو ادامه بده با دست اشاره کردم ساکت شه ولی نمتوجه شد و اظهار کرد:
_جان؟!…چیزی شده؟

آوا با تعجب سمتم برگشت که تند رو به نگهبانی گفتم:
_ممنون ما دیگه بریم!

آوا رو هل دادم سمت خروجی و بیرون حرکت کردیم و پوفی کشیدم که آوا رو به من اظهار کرد:
_خب با چی بریم؟

اومدم بگم معلومه با ماشین اما حرفم تو دهنم موند… دیگه خیلی ضایع بود با ماشین خودم که یه بارم اضافه کردم مال خودم نیست و آریانمهر لطف کرده بهم داده بریم!… دنبال یه بهونه بودم که بگم آریانمهر باز ماشینش رو بهم داده که آواش اومد
_اتوبوس گزینه ی خوبیه اما باید تا ایستگاه بدوییم زیرا دارم یخ میزنم پـس… بدو!

بعد از حرفش سریع سریع به سمتی رفت و من همین جوری سرجام خشک شدم؛ چی؟!… اتوبوس!؟
همین جوری سر جام مونده بودم که برگشت سمتم و کشیده گفت:
_بیا دیگه!

به خودم اومدم و مسیر رو با قدمای کشیده راهی شدم و وقتی بهش رسیدم بیان کردم :
_آژانسم گزینه ی خوبیه ها؟

سرش رو آورد بالا گفت:
_مگه اتوبوس چشه؟

اومدم چیزی بگم که باز شروع کرد حرف زدن
_اصلا نمیاما… لوس بازی در نیار!

نفس عمیقی کشیدم و به ناچار دنبالش جاده افتادم که ادامه داد
_میشه بدویی؟!… هوا سرده!

بهش چپ چپ نگاهی کردم ولی اصلا حواسش به من‌ نبود که متوجه شه و با قدمای تند به سمت جلو حرکت میکرد!… هیچی دیگه کافی بود بدوئم بشم مضحکه مردم!
اومدم بگم نه نمی‌تونم بدوئَم که شروع کرد دویدن… باز سر جام میخکوب شدم… کلافه نگاهم بهش بود و برای این که بهش برسم مجبور شدم یکم تند تر جاده برم‌، که کم از دویدن نداشت!
بالاخره رسیدیم به ایستگاه اتوبوس… نفس نفس میزدم آوا هم توقف کرده بود و می‌لبخند زد… رسیدم بهش و اظهار کردم:
_ این کارا چیه؟
_قیافت بامزه شده!

صاف از حرکت ایستادم و کف دستی لای موهام کشیدم و ناخودآگاه تبسمی روی لبام شکل گراهی شد
_میگم آقا حامد حالا جایی که میخوایم بریم اتوبوس خور هست؟!
_نمی‌دونم

یکم نگاهم کرد و بعد گفت:
_یعنی چی نمیدونی؟!

دوباره دستی لای موهام کشیدم… آخه من‌ کی سوار اتوبوس شدم که بدونم چی به چیه… رو بهش بیان کردم:
_بیا تو هر جا میخوای ما رو ببر؟

شونه ای بالا انداخت و اضافه کرد:
_باشه!

×

تو قسمت آقایون قرار گرفته بودم… به آوا نگاهی انداختم که کف دستی تکون داد!
تبسمی زدم که گوشیم زنگ خورد… با مشاهده کردن صفحه گوشیم و اسم آیدین جواب دادم
_بله؟
_جاوید معلوم هست تو کجایی؟! ماشینت تو پارگینگ شرکته خودت چرا نیستی؟!
_حوصله کار نداشتم اومدم بیرون!
_برادر من تو که حوصله کار نداری مرض داری از صبح یه شهر رو خبر کردی که من رو خبر کنن؟!… دهن گوشی من سرویس شد انقدر زنگ‌ خورد که پاشو بیا شرکت حالا اومدم آقا نیست… پاشو بیا هر جا هستی!
_تایم کاری که باید باشی نیستی الان‌ اومدی؟!.. منم الان نمیتونم‌ بیام!
_اون موقع هم داشتم کار شرکتت‌ رو انجام‌ میدادم خیر سرم! بعدشم یعنی چی نمی‌تونم بیام اصلا کجایی بدون ماشین تو؟
_با اتوبوس دارم میرم
_اوتــــوبــــوس!؟ کجا!؟
_دیگه فضاماش به تو نیومده!

تماس رو قطع کردم و به آوا نگاهی کردم که با کف دست اشاره می کرد این ایستگاه پیاده شم!
از جام بلند شدم دستی به پشت گردنم کشیدم و تازه یاد سردردی افتادم که اصلا دیگه حسش نمیکردم!

×

آوا*
از اتوبوس پیاده شدیم، کنار هم جاده می‌راهی شدیم و یه جورایی خیلی مسرور بودم از صمیمیت پیش اومده بینمون ولی هنوز استرس شرکت و تایپ هایی که انجام نشده بود رو داشتم
_آقا حامد

سرش رو سمتم برگردوند و با ابرو های بالا حرکت کرده گفت:
_بگو حامد!
_باشه… آقا حامد یعنی چیز همون حامد اگه آقای آریانمهر اخراجم کنه چی؟!
_من میدونم نمیکنه
_از کجا میدونی؟!
_میدونم دیگه حالا اینا رو ولش کن من رو کجا داری میبری تو؟!
_طباخی!

یهو شروع کرد سرفه کردن رو به من اضافه کرد:
_اینوقت شــب؟!
_هیچی نمیشه بابا تهش یه لیمو ترش میخوری هر چی چربی بود رو میشوره میبره دیگه!

×

نگاهم به طباخی همیشه شلوغ بود که حامد رو به روم جای گرفت و بعد مکثی بیان کرد:
_بیشتر دخترا بدشون میاد از کله پاچه… تو چه علاقه ای داری!؟

کف دستم رو گذاشتم زیر چونم و رو بهش اظهار کردم:
_منم اولاش بدم می‌یومد انقدر بابام من رو آورد این جا که دیگه کم کم خوشم اومد راستی یادم نبود… تو کله پاچه دوست داری؟!
_آره خیــــلــــی!
_جدی؟

سری تکون داد که ادامه دادم
_آخه یه جوری بیان کردی!
_نه میخورم اما خب خیلی وقته نخوردم مخصوصا این وقت شب… اضافه کردی با بابات میومدی! مگه دیگه نمیای؟

سرم رو انداختم پایین و اضافه کردم:
_ عمرشون رو دادن به شما!
_خدا رحمت کنه
_حرکت کردگان شمارم بیامرزه!
_مادرتونم یادمه اضافه کرده بودین که با مریضی کف دست و پنجه نرم میکنه!

سری به تایید تکون دادم و در برابر این کنجکاویش بیان کردم:
_بله… بالاخره هر کسی یه مشکلی داره!… مادر پدر شما چی؟!

احساس کردم صورتش راهی شد تو هم ولی با مکثی گفت:
_پدر منم فوت شده!
_خدا بیامرزتش…‌ مادرتونمــــ…

هنوز جملم تموم نشده بود که با لحن سریعی گفت:
_نمیخوام دربارش حرف بزنم!

از جواب صریح و لحن شتاب‌زدهش جا خوردم و آروم اظهار کردم:
_باشه

دیگه فرصت حرفی نشد و سفارشامون رو آوردن… هر چند حامد فقط زبون سفارش داده بود برای خودش و برای من مغز!
شروع کردیم خوردن که یهو صداش بدون مقدمه ای کشیده شد
_دنبال مادرم میگردم تا شاید پیداش کنم هر چند فکر نکنم بتونم!

از حرف ناگهانیش با تعجب سرم رو آوردم بالا که ادامه داد!
_جواب اون سوالت که نصفه موند رو دادم!

کلی سوال تو ذهنم شکل گرفت اما چون اظهار کرده بود نمیخواد حرف بزنه در این مورد چیزی نسؤال کردم و فقط بیان کردم:
_امیدوارم که بتونی پیداش کنی مادر نعمتیه برای خودش… حالا اینا رو ول کن بیا مغز بخور!

یه لقمه گراهی شدم بردم سمت دهنش که دیدهاش باز و باز تر شد و چند لحظه مکث کرد و آخر سر دهنش رو باز کرد… لقمه رو گذاشتم دهنش که سریع نوشابه روی میز و برداشت و سر کشید و دیدهاش رو بست… علامت سوالی نگاهش کردم که با مکث نگاهاش رو باز کرد و رو به من گفت:
_من سیر شدم تو هم بخور بریم دیگه!

سری تکون دادم و به زور جلو خندم از اوضاع پیش رو اومده گراهی شدم و مشغول شدم… ذوق این رو داشتم سریع تر برسم‌ خونه تا همه چی رو به مولین بگم… بعد دو سه لقمه اظهار کردم:
_ منم سیر شدم بریم که اتوبوســــ

سریع پرید وسط حرفم و گفت:
_آژانس… این دفعه حرف دیگه حرف من میشه و یه آژانس برات میگیرم!
_آخه نمیشه که خودتون چی؟
_تو چی کار داری به من؟… هوا سرده نصف شامگاهم هست تو برو خونه من مَردم با یه چیزی میرم!
_نه خب من خودم با…

یهو اخماش رفت توهم و باعث شد ساکت شم و با مکث بگم
_بسیار خب بابا چرا اون جوری نگاه میکنی!

تبسم کمرنگی زد و رو به من بیان کرد:
_بشین من برم حساب کنم!

×××

از تاکسی پیاده شدم و همین طور که تو ذهنم امروزگار رو مرور میکردم وارد کوچه شدم… اگه قسمت تایپ و ژیلا رو حذف می‌کردیم روز نسبتا خوبی بود…
شتاب‌زده سریع جاده می رفتم چون کوچمون شدیداً تاریک بود؛ در آخر به در خونه رسیدم ولی قبل این که کلید رو بندازم در باز شد و یه خانوم با آرایش فوق العاده زیاد اومد بیرون… بهش سی و چهار پنچ میخورد. پشت سرشم آتنا که کم از اون نداشت از نظر آرایش خارج شد!
داشتم‌ خیره نگاهشون می کردم و تو سرم هی می‌چرخید با این سر و وضع این وقت شامگاه کجا دارن میرن که صدای آتنا در اومد
_عه سلام‌ آوا
_سَ…سلام!

خانمه نگاهی به من‌ کرد و رو به آتنا گفت:
_دختر دلبریه ها! جون میده واسه کار ما بیشتر آشنا شو!

بعد حرفش آتنا محکم زد تو پهلوی اون خانم و رو به من اضافه کرد:
_این همخونمه