_همین؟! اشتباه کردی و تمام؟!… چطور اشتباهات من برام گرون تموم میشه و بر چسب تو بی فکری، بچه ای و میچسبونی بهم ولی خودت وقتی اشتباه میکنی فقط میگی اشتباه کردم و تموم؟!مثل همون موقعی که تو پاساژ قضاوت اشتباه کردی و پشت تلفن اون طوری باهام حرف زدی ولی من هیچی نبیان کردم یا همین الان که میگی اشتباه کردم و بازم هیچی به هیچی…
_از من توقع عذر خواهی داری الان؟
یک باره و ناخواسته با لحن تندی رو بهش بیان کردم:
_نه من دیگه هیچ توقعی از تــــو ندارم جاوید
سری به تاسف تکون داد که نگاهم و ازش گرفتم… تو سکوت سنگینی به طرفی رفتیم و واقعا دیگه سردم شده بود!
نگاه جاویدم که یه لحظه از روم کنار نمیحرکت کرد و همین طور که خودم و بغل کرده بودم شونه هام و از سرما ماساژ میدادم اضافه کردم:
_جلوه بچرو آورده بودی تو این هوای سرد بخوابونی؟!… مریض نشه بسیاره
یک دفعه بدون این که بفهمم چی شد من و کشید تو بغل داغش و در گوشم زمزمه کنان پچ زد
_جِلورو این جوری تو بغلم گرفته بودم!
یکم بیشتر من و به تن داغش چسبوند، طوری که دیگه تک تک اعضای بدنمون بهم چسبید، با لحن خماری ادامه داد
_تو الان احساس سرما میکنی؟
نفس عمیقی از این همه نزدیکی که بینمون پیش اومده بود کشیدم و بوی عطر تلخ و سردش و همجاده عطر تنش و تو ریه هام دادم و بازدمم و تو سینه پهنش رها کردم، برای یک لحظه حسادت تو کل وجودم قرار گرفت بابت این که جلوه اون همه مدت تو آغوش گرم و خوشبو این مرد بوده و سرش رو روی شونه های جاوید گذاشته و به خواب راهی شده… تو آغوشش کم کم داشتم سِر میشدم مخصوصا که موهامم داشت نوازش میکرد ولی بر خلاف میل داشته جسمم خودم و از بغلش کشیدم بیرون تو صورتش اضافه کردم:
_یه کار کن همواره قلبمم گرم بمونه وگرنه گرم کردن جسم و که همه قد بلندن … به قول خودت میدونی که چی میگم؟!
خط اخم روی پیشونیش نمایان شد و این بار اون با طعنه و نیشخند ناظهار کرد:
_گرم کردن جسم!… همه؟! والا اونم تو بلد نیستی هر چند توقعی ندارم ازت تو این موقعیت ولی بهتره اینم درک کنی که منم یه مردم با نیازای خودم…
نفسش و حرص دار فرستاد بیرون و ادامه داد
_بهتره تموم کنیم این بچه بازیارو و تیکه و طعنه زدنارو قرار به تیکه پرونی باشه نه منکم میارم نه تو ازین به بعد حرفی داریم باید تو روی هم بگیم نه که این طوری عقده شه
سری تکون دادم به معنی تایید
_اره اره راست میگی اما میدونی چیه این تو بودی که شروع کردی نه من… این تو بودی که گند زدی به حال خوبم نه من… الانم که زیبا تیکت و منظورت و رسوندی به من میگی بیا تموم کن این بچه بازیارو؟
دستی لای موهاش کشید و با صوتیی که سعی میکرد کنترلش کنه بیان کرد:
_من و تو شد یه شب یه روز باهم بحث نکنیم؟ من تیکه ای ننداختم واقعیت و گفتم به علاوه این که قبول کردم اشتباه کردم، دیگه چی میخوای!؟
متنفر بودم از وقتایی که جلو جملاتش حرف کم میاوردم؛ خاموشیم و که مشاهده کرد ادامه داد
_کفشت و پات کن بیا بریم داخل هوا سرده به علاوه این که تمیس و کیارش الان فکر نمیکنن من و تو این جا داریم سر و کله هم و میشکونیم و بحث میکنیم… خوب نیست تو برخورد دوممون باهاشون فکر چرت به سرشون بزنه
سری تکون دادم و کفشای پاشنه بلندم و از کنار پام برداشتم و اضافه کردم:
_پام و بد میزنه نمیتونم تو سنگ ریزه ها درست باهاشون مسیر برم
بدون اطلاع بازم دست انداخت زیر پام و بلندم کرد
_بهتر
خیره صورتش لب زدم
_میزاشتی کفشم و پام کنم زشته تو سالن کفش پام نباشه
سری انداخت بالا به معنی نه
_زشت اینه که کفشت پاهات و بزنه و اذیتت کنه اما تو به خاطر نگاه و حرف مردم باز پاشون کنی… نمیخواد
×
روی پله های ویلا گذاشتتم زمین و خواستم کفشام و پام کنم میریم داخل بد نباشه ولی با یاد آوری جمله جاوید درباره ی حرف و نگاه مردم شونه ای انداختم بالا و زیر لب اظهار کردم:
_راست میگه، گور بابای حرف مردم
_چیزی اضافه کردی؟!
نگاهی به جاوید کردم و نه ای گفتم… دستم و دور بازوش حلقه کردم و تو یه کف دستمم کفشای پاشنه کشیدهم و گرفتم… شونه به شونه ی هم وارد سالن شدیم و هوای گرم و قلبچسب داخل که بهم خورد تازه متوجه شدم بیرون چقدر سرد بوده… سمت تمیس و کیارش رفتیم و نگاهم به میز بلندی خورد که داشتن روش غذا میچیدن و قلبم پیچ خورد از گرسنگی هممدت صدای جاویدم کشیده شد
_اگه تو خونه چهار تا لقمه میزاشتی تو دهنت الان این قدر گرسنت نمیبود
با پایان جملش نگاه چپی بهم کرد و ادامه داد
_تو خونه بهت میگم بیا یه لقمه بزن، میگی آرایشم خراب میشه
با تعجب نگاهش میکردم واقعا این آدم تا کجا حواسش به من بود و تا کجا دقت داشت که بدون این که بیان کنم چی میخوام چی نمیخوام خودش همه چیز و میفهمید… به کیارش تمیس رسیدیم که نگاهشون و به ما دادن و کیارش صداش درومد
_بَه دو تا قناری عاشق بابا قلب بکنیت از هم… به خدا که یه بچه بیارین دنبال یه راه میگردین صورت هم و نبینین
جاوید کنار لبش نیمچه تبسمی اومد و تمیس که کنار کیارش بود به بازوی کیارش محکم ضربه ای زد و گفت:
_همه مگه مثل توان
تبسمی زدم که جاوید صنقلبی کنار تمیس و برام عقب کشید تا بشینم، واقعا میتوستم بگم کلمه ی جنتلمن واژه مناسبی براش بود… نیم نگاهی بهش انداختم و نشستم و کفشام و انداختم زیر میز که جاوید ببشخشیدی بیان کرد ازمون دور شد.
متعجب نگاهش میکردم،کجا داشت میراهی شد باز؟!
همین طور خیره به جاوید بودم که صوتی تمیس باعث شد نگاهم و بهش بدم
_مثل اینکه بیرون خوش گذشته ها
کیارش زد زیر خنده و من متعجب شونه ای انداختم بالا
_نه بابا داشتیم حرف میزدیم
کیارش نیم نگاهی به من کرد و معنی دار بیان کرد:
_اره یادش بخیر من و تمیسم ته باغ زیاد حرف میزدیم!
تمیس باز ضربه ای بازو کیارش زد
_حیا خوب چیزیه کیارش
خنده ای کردم، خبر نداشتین من و جاوید سایه هم و داشتیم با تیر میزدیم … همین طوری خیره بودم بهشون که جلوم روی میز لیوان شربتی قرار گحرکت کرد.
نگاهم و با تعجب آوردم بالا تا ببینم کیه که نگاهم تو نگاه مشکیش جذب شد با ابروهاش اشاره ای به لیوان شربت کرد
_بخور ضعف نری بچه
لبخندی از توجهش رو لبم اومد که خودش صنقلبی کنارم و کشید بیرون و میل داشت بشینه که صوتی کیارش اومد
_ایناهاش اینم مدرکش
جاوید با تعجب به کیارش نگاه کرد
_مدرکش؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن