یهو چشمام گرد شد از حرفی که از دهنم پریده بود و خجالت زده شده بودم مخصوصا که جاوید سمت من برگشته بود و با تبسمی گوشه لبش به من نگاه میکرد… انگار تازه نگاهش به آرایش و لباسم خورده بود که دیگه نگاهشم ازم نمیگرفت! همین طور به من خیره بود که صوتی آیدین باعث شد نگاهش و ازم بگیره و بده به آیدینی که با چشمای شیطون سرش و تکون میداد و میگفت:
_بعله بعله… اصلا علف باید به دهن بزی شیرین بیاد دیگه
نگاهی به جاوید انداخت و ادامه داد
_مثل این که خیلیم شیرین اومده… به منم یاد بده این قدر باشگاه نرم خب
دیگه واقعا لپام گل انداخته بود که جاوید پشت گردنی محکمی به ایدین زد و با تشر اظهار کرد:
_اظهار کردم نوشابت و بخور
آیدین کف دستی به پشت گردنش کشید و تک خنده ای کرد و لیوان نوشابه جلوش و برداشت و سمت دهنش برد… جاویدم بهم نگاهی کرد و اشاره ای به میز کرد که روش غذای آماده بود و کرد و اضافه کرد:
_بیا یه لقمه بزن بعد میریم
×
دستی به شالم کشیدم قبل این که کامل خارج بشم رو به آیدین که ولو بود رو مبل جلو تلویزیون گفتم:
_خدافظ آیدین
نگاهش و بهم داد و فقط سری تکون داد و باز غرق شد تو تلویزیونی که فیلم جنگی نشون میداد…
با اون کفشای پاشنه کشیده که احساس میکردم پام و دارن اذیت میکنن سمت ماشین جاوید حرکت کردم که پشت ۲۰۶ آیدین بود… در ماشین و باز کردم و جای گرفتم که همون لحظم جاویدمتماسش و قطع کرد و نگاهش و بهم داد و اضافه کرد:
_چه عجب!
نگاهم بین گوشیش و خودش جابه جا شد!
باز ژیلا زنگ زده بود بهش؟
بدون حرف ماشین و حرکت داد و خودش ادامه داد
_ کیارش بود… زنگ زده بود آدرس و دقیق بده گم نکنیم
پس متوجه نگاه حساسم شده بود، تبسمی زدم و سؤال کردم
_کی برمیگردیم تهران؟!
با مکث نگاهش و بهم داد و یکم بین ابروهاش چین افتاد
_چطور؟!
_چطور نداره همین طوری
_بهت داره بد میگذره یا آزار و شکنجت دارم میکنم که دوست داری برگردی تهران و یه سره میپرسی کی برمیگردیم؟!
_جاوید بابا چرا آمپر میچسبونی یهو عصبی میشی؟ منظور خواصی نداشتم سوال پرسیدم فقط
نفسش و سنگین فرستاد بیرون، انگار فهمید زیاد رَوی کرده اما از چین بین ابروهاش چیزی کم نشد و گفت:
_آوا قرار شد تکلیف من و تو مشخص بشه بعد بریم تهران… قرار شد هر دومون سعی کنیم طرف مقابل و راضی کنیم… شده یک ماهم میمونیم این جا… حل!؟
سری تکون دادم که دست دراز کرد و ظبط و روشن کرد صدای مسرورمهر تو ماشین پیچید.
کاملا متوجه شدم برای این که بحث و ادامه ندم یا حرف دیگه ای در این مورد نزنم این کار و کرد و آهنگ گذاشت.
منمکه آب از سرم گذشته بود پس فقط میتونستم منتظر بمونم ببینم سرنوشت چه قصه ای و برام نوشته…
×××
شونه به شونه جاوید وارد شدیم و نگاهم به سالن تقریبا پر جمعیتی خورد… بر خلاف بیرون ویلا که ظاهر معمولی و قدیمی داشت داخل ویلا به شدت دلنشین بود و درختای قدیمی توی باغشونم که موقع ورود نگاهم بهشون بود نشون دهنده ی قدیمی بودن این ویلا بزرگ بود…
همین طور که اطراف و مشاهده کرد میزدم نگاهم به کیارش افتاد، با دیدن ما تبسم زنان از جمعی فاصله گراهی شد و سمتمون اومد و همین که به ما رسید شروع به سلام و احوال پرسی گرمی کرد
_به به قدم رنجه فرمومتوجه شد… راستی از عملکرد همکاری ما راضی بودید شما؟!
مخاطبش جاوید بود و جاوید جواب داد
کیارش خواست حرفی بزنه اما با نزدیک شدن تمیس و ملحق شدن خانمش به جمعمون تو اون لباس شامگاه قرمز کشیدهش که واقعا هم بهش مییومد ساکت شد.
بار دیگر سلام و احوال پرسیا شروع شد و این بار من رو به تمیس گفتم:
_کوچولوت کو؟ مثلا تولد اون نمیبینمش؟
تمیس نگاه کش داری به کیارش کرد
_نه بابا باباش بیشتر مهمونی کاری گرفته… تولد بهونست قلبت خوشه… جِلوم اذیت میکرد و بهونه گیری میکرد، خوابوندمش اون بچه چه میفهمه تولد چیه… بیا بریم لباست و عوض کن عزیزم
نگاهی به جاوید کردم و گفتم:
_میام الان
سری به معنی باشه تکون داد و با کیارش سمتی رفت.
منم به همجاده تمیس رفتم و از هم جدا شدیم… با تمیس سمتی رفتیم و تمایل داشتم سمت اتاقی برم که اکثر خانما و دخترا توش راهی شد و آمد داشتن و معلوم بود رختکن ولی تمیس کف دستم و کشید
_نمیخواد بری اون جا بیا بریم بالا لباست و عوض کن منم یه سر به جِلوه بزنم!
سری تکون دادم و همجادهش رفتم به انتهای سالن که پله میخورد میراهی شد قسمت بالا و من با کفشای پاشنه قد بلندی که همین طوری اذیتم میکردن با دیدن پله های چوبی عزا گحرکت کردم، زیرا واقعا سختم بود این همه پلرو با اون کفشا برم بالا و با تمیسم رو در واسی داشتم و روم نمیشد کفشام و در بیارم
ناچار با همون کفشا بالا حرکت کردم و مطمعن شدم آخر شب پشت پاهام تاول میزنه… بالاخره پله های عذاب تموم شد و به سالن گرد کوچیکی رسیدیم که دورش اتاق اتاق بود تمیس سمت اتاقی حرکت کرد و درش و باز کرد منم باهاش داخل شدم… اتاق بزرگی بود که تمام وسایلش سفید بودن و یه تخت دو نفره هم وسط اتاق بود که روش جلوه خواب خواب بود و انگار نه انگار تولدش… تمیس سمتش حرکت کردم پتوی کوچیکی که از روش کنار حرکت کرده بود و روش کشید و منم مشغول دراوردن پالتوم شدم و اضافه کردم:
_تمیس جان کیارش ناراحت نشه لباسام و میزارم این جا؟!
نیمنگاهی بهم کرد
_اوهو تمیس جان… خوبه ازت کوچیک ترم
نه بابا ازین اخلاقا نداره راحت باش منم تمیس آوا کن
لبخندی از راحتیش باهام رو لبم اومد و لباسام و کیفم و آویز کردم به چوب رختی
کف دستی تو موهام که هی تو صورتم میریخت کشیدم، تقریبا موهام کلافمکرده بود و رو به تمیس اظهار کردم:
_بریم؟!
نگاهش به من بود و گفت:
_یه دقیقه واستا
از جاش پاشد و سمت میز توالت راهی شد.
صندوقچه چوبی کوچیکی که روش بود و باز کرد و بعد این که توش و یکم گشت و چیزی ازش برداشت سمتم اومد، تل آویز نگین داری و سمتم گرفت و گفت:
_اگه موهات اذیتت میکنه این و بزن جمع شه البته اگه بدت نمیاد
از خدا تمایل داشته تشکری کردم و از دستش گرفتم، به موهام زدم و روبه تمیس اضافه کردم:
_چطوره؟
_خوب شد البته خوب بودیا خوب نبودی همچین شوهری تور نمیکردی که
خنده ای کردم و مثل خودش که تقریبا باهام راحت بود گفتم:
_هنوز که رسمی نشده
_بابا شیطونا دوست دختر پسری پاشدین اومدین شمال چیکار پس اونم تو این هوا
_چی؟! نه بابا یعنی خب نامزدیم
_خب دیگه آخرش ریش خودت شوهرت میشه… یکم بشینیم این جا بعد بریم؟!… من واقعا حوصله آدمای پایین و ندارم
_مگه خودت دعوتشون نکردی؟
تبسمی از جمله آخرش رو لبم اومد ولی با متوجه شدن اسم مهمونی کاری پکر شدم، من و بگو فکر میکردم جاوید واسه حال و هوای من اوردتم مهمونی ولی در اصل اومده بود فرصتای کاریش خدشه دار نشه!
پوفی کشیدم که همون لحظه آوای گریه جلوه بلند شد و باعث شد نگاهمون و بدیم به جلوه ای که بیدار شده بود… تمیس کلافه بیان کرد:
_وای باز این سرتق بیدار شد!
سمت جلوه که گریش تبدیل به جیغ شده بود حرکت کرد. بغلش کرد و تو صورت خوشگلش گفت:
_جانم مولینی اومدم دیگه
جلوه با حرکت کردن تو آغوش مادرش آروم شد و خودمم سمتشون حرکت کردم
با متوجه شدن جلوه که یه لباس سفید قرمز تنش بود، به همجاده کفشای کوچولو قرمز که به پاش بود و حسابیم توی اون پاهای تپلیش که آدم دوست داشت گازشون بگیره خود نمایی میکرد تبسمی زدم و بیان کردم:
_مادر شدن حس خوبیه؟!
نگاهش و بهم داد
_عالی آوا عالی هر چند دردسر همشا ولی خیلی خوبه بدونی یکی و اندازه جونت دوست داری و اونم تو رو دوست دار و بهت نیاز داره… البته تا کوچیکن بعدش و دیگه نمیدونم… من که طعم مادر داشتن و نکشیدم ولی الان که مادرم میتونم بگم حاضری دونه به دونه استخونات بشکنه اما خار تو چشم بچت نره!
یهو یاد مولیم افتادم؛ بغض به گلوم چنگ زد که تمیس نگاهش و بهم داد
_چی شدی یهو؟
_هیچ یاد مادرم افتادم قلبم تنگ شد!
_بچه ننه میری تهران میبینیش دیگه
سری به تایید تکون دادم و یه لحظه در ذهنش گذراندم تمیس دوست چندین و چند سالم و از وضع حیات من خبر داره و بیان کردم:
_اره برسم تهران حتما میرم بهشت زهرا
با ناباوری نگاهش داد به من و تازه یادم افتاد کلا دو تا برخورد باهم داشتیم و نمیدونه مادرم فت شده
_ببیخشید نمیدونستم غم آخرت باشه
_نه اشکالی نداره… تو هم از حرفات درک کردم مادرت فت شده خدا رحمتش کنه
_نه من از تو بدترم من هیچ وقت مادرم و ندیدم به من و زیستن الانم اینجوری نگاه نکن زیستنم داستانی داره… من مادر بالا سرم نبوده وقتی به جهان میام از جهان میره
لبخند تلخی زدم و تو قلبم اضافه کردم من چی بگم که قصه زیستنم معلوم نیست میخواد چی جوری تموم شه… باز اون زن یک خانواده بود و کیارش و جِلورو داشت ولی من تنها کسی و که دارم تو حیاتم معلوم نیست موندنی باشه یا نه!
با این حال تنها کلمه ای که از دهنم دراومد جا این همه حرف یه متاسفم بود
_متاسفم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن