لباسمم زیاد مناسب نبود ولی اصلا دوست نداشتم در حال حاضر بار دیگر با جاوید روبه رو بشم و باهاش سر و کله بزنم قلبم خاموشی میخواست… کنار ایوون قرار گرفتم و از سرما خودم و بغل کردم. این قدر فضا تاریک بود فضا واضح متوجه شده نمیشد ولی بازم نور ماه به فضای اطراف مقداری روشنایی داده بود تا مشاهده کرد کافی داشته باشی…تو افکار خودم بودم جوری که ندرک کردم کی در ویلا باز و بسته شد و جاوید اومد تو حیاط ولی وقتی پتویی رو شونه هام قرار گحرکت کرد سرم و برگردوندم و با جاویدی رو به رو شدم که بالا سرم با از حرکت ایستاده بود
_نمیگی سرما میخوری؟
بی رو در واسی جوابش و دادم
_حوصلت و نداشتم… سرما بخورم بهتره نصف شامگاهی با تو کلنجار برم و بحث کنم
فقط با اخم نگاهم کرد که سرم و برگردوندم و نگاهم و ازش گرفتم که بعد مکث کوتاهی صوتی باز و بسته شدن در ویلا اومد… سرم و باز برگردوندم و متوجه شدم حرکت کرده داخل خونه… پتو بیشتر دور خودمپ یچیدم و زیر لب پچ زدم
_بهتر اصلا به جهنم برو و من و نادیده بگیر
با این که اظهار کرده بودم بهش حوصلت و ندارم ولی دوست داشتم مثل همیشگی که غد و یه دندست این دفعم یه دنده باشه و از پیشم نره و بگه حرف حرف خودمه
سرم و به چپ و راست تکون دادم و سعی کردم با مشاهده کردن شامگاهنما و قطرات ریز آب که از برگ درختای کاج قطره قطره روی زمین میفتادن حواسم و پرت کنم و نمیدونم چقدر نگاهم بهشون بود که صدای باز و بسته شدن در اوم… سریع نگاهم و دادم به پشت سرم و دیدم جاوید با دو تا لیوان بزرگ کف دستش و داره میاد سمتم … نگاه من و که دید اضافه کرد:
_برات شیر عسل آوردم ضعف نری
از متوجه شدن کلمه ی شیر چهرم در هم شد ولی از ته قلب شاد بودم از این که نراهی شد و تنهام نزاشت
قیافه درهم من و که دید ریشخندی زد و کنارم نشست و لیوانی سمتم گراهی شد
_بگیر بابا قهوست!
با گفتن قهوه تبسمی زدم و از کف دستش گحرکت کردم. ماگما و سمت دهنم بردم و خیره به بخارای شدم! جرعه ای ازش خوردم و به جرعت میتونستم بگم که هر چقدر اخلاقش خوب نبود و عصبی بود قهوه درست کردنش عالی بود علاوه بر این که یادش مونده بود من قهوه شیرین دوست دارم و برام شیرینش کرده بود!
جرعه دیگه از قهوه داغم خوردم که نگاه سنگینش و رو خودم حس کردم برای همین نگاهم بهش دادم که لب زد
_خوابم و که پروندی خودتم که خواب نداری حداقل حرفی چیزی؟
ابروهام و مثل خودش دادم بالا
_الان داری منت کشی میکنی؟
نگاهش و ازم گرفت
_برای چی باید منت بکشم؟
تبسم محوی رو لبام اومد، پس خودشم درک کرده بود کار چند دقیقه پیشش تو اتاق حالم و ناخوش کرده بود و الان غیر مستقیم داشت میگفت ببخشید… هنوز نگاهم بهش بود که بار دیگر و بدون هیچ مقدمه ای گفت:
_میتمایل داشتم همه چی و برات کم کم توضیخ بدم و بعد تصمیم و بهت بگم تا شاید بیشتر من و درک کنی و با شرایط کنار بیای اما خب نشد و از فضولی یا کنج کاویت همه چی و فهیمدی حالام اگه حرفی داری یا سوالی یا ناراحتی اصلا هر حرفی تو قلبت بدون هیچ جفتک پرونی بگو چراکه میدونم حرفات و تو دلت نگه میداری و یه جا تلافی میکنی! وَ این طوری باعث میشی از کوره در برم و عصبی شم
یکم نگاهش کردم و بی رو در واسی و روک اولین سوالی که تو ذهنم بود و ذهنم و درگیر کرده بود و بیان کردم
_مادرت و برادرت کجان؟!
متوجه شدم یکم اخماش تو هم راهی شد و یکم خیره خیره نگاهم کرد، حتما الان انتظار داشت درباره ی تصمیمش و خودمون باهاش صحبت کنم اما به قول خودش باید از اول از همه چی سر در میاوردم…نفس عمیقی کشید
_مادرم و میتونم بگم از هشت نُه سالگی دیگه نمتوجه شدمش و تا الان در به در دنبالشم!
چشمام گرد شد و با تعجب نگاهش کردم… توقع داشتم بگه مادرش فُت شده اما نه این که دنبالش باشه و پیداشم نکرده باشه، همینطوری با نگاهای گرد نگاهش میکردم و سوالای ذهنم بیشتر و بیشتر میشد که جرعه ای از قهوش نوشید و ادامه داد
_برادرمم نه من دیده دیدنش و دارم نه اون
_یَع…یعنی چی؟!
به رو به روش نگاه کرد و لیوان قهوش و گذاشت کنارش
_پدرم از بی پاما یا از هر چیز دیگه ای خودش و کشته بود و جنازه ی سوخته شدش زیر خروار خروار خاک رفت و دفن شد؛ خوب یادمه وقتی خاک سپاری پدرم بود آدمای جمشاهده کردی و میدیدیم. آدمایی به اسم فامیل فامیلایی که تا حالا نمتوجه شده بودمشون و از طرفی نوع تیپ و ماشیناشونم به ما نمیخورد و تو اون جمعیت فقط یه پیر مرد بود که اخماش از هم باز نمیشد و کل مدت به من و جابان خیره بود و آخر سر که مراسم تموم شد اومد سمت مادرم و فقط یه جمله بهش بیان کرد:
(آخرش میدونستم چی میشه… میفرستم دنبال بچه ها)
مادرم در جوابش فقط سکوت کرد، مادری که از موقعی که جنازه ی پدرم رفته بود زیر خاک با احدی حرف نزده بود، حتی من هشت نه سالرم که بهشدت بی قراری میکردم جیغ و اشکم بند نمییومد و به آغوش نمیکشید!
ولی در کمال تعجب فقط و فقط کل توجهاتش به به برادرم جابان بود! سر اون قضیه هممون آسیب مشاهده کردیم و تصویر جنازه ی سوخته پدرم هنوزم تو سرم هک شده ولی شاید از همه بیشتر برادرم بود که آسیب متوجه شده بود؛ زیرا اون مثل من گریه و بیقراری نمیکرد… فقط یه گوشه میشست و خیره میشد به یه نقطه و شامگاها به صورت مادرم که یه طرفش سوخته بود خیره میشد تا خود صبح و نمیخوابید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن