لباسمم زیاد مناسب نبود ولی اصلا دوست نداشتم در حال حاضر بار دیگر با جاوید روبه رو بشم و باهاش سر و کله بزنم دلم سکوت میمیل داشت… کنار ایوون جای گرفتم و از سرما خودم و بغل کردم. این قدر فضا تاریک بود فضا واضح متوجه شده نمیشد ولی بازم نور ماه به فضای اطراف مقداری روشنایی داده بود تا متوجه شد کافی داشته باشی…تو افکار خودم بودم جوری که نفهمیدم کی در ویلا باز و بسته شد و جاوید اومد تو حیاط اما وقتی پتویی رو شونه هام قرار گرفت سرم و برگردوندم و با جاویدی رو به رو شدم که بالا سرم با ایستاده بود
_نمیگی سرما میخوری؟
بی رو در واسی جوابش و دادم
_حوصلت و نداشتم… سرما بخورم بهتره نصف شامگاهی با تو کلنجار برم و بحث کنم
فقط با اخم نگاهم کرد که سرم و برگردوندم و نگاهم و ازش گحرکت کردم که بعد مکث کوتاهی آوای باز و بسته شدن در ویلا اومد… سرم و باز برگردوندم و متوجه شدم رفته داخل خونه… پتو بیشتر دور خودمپ یچیدم و زیر لب پچ زدم
_بهتر اصلا به جهنم برو و من و نادیده بگیر
با این که اضافه کرده بودم بهش حوصلت و ندارم اما دوست داشتم مثل همیشگی که غد و یه دنکف دست این دفعم یه دنده باشه و از پیشم نره و بگه حرف حرف خودمه
سرم و به چپ و راست تکون دادم و سعی کردم با دیدن شامگاهنما و قطرات ریز آب که از برگ درختای کاج قطره قطره روی زمین میفتادن حواسم و پرت کنم و نمیدونم چقدر نگاهم بهشون بود که صدای باز و بسته شدن در اوم… سریع نگاهم و دادم به پشت سرم و دیدم جاوید با دو تا لیوان بزرگ کف دستش و داره میاد سمتم … نگاه من و که مشاهده کرد گفت:
_برات شیر عسل آوردم ضعف نری
از گوش دادن کلمه ی شیر چهرم در هم شد اما از ته قلب خرسند بودم از این که نحرکت کرد و تنهام نزاشت
قیافه درهم من و که متوجه شد ریشخندی زد و کنارم قرار گرفت و لیوانی سمتم گرفت
_بگیر بابا قهوست!
با بیان کردن قهوه تبسمی زدم و از کف دستش گحرکت کردم. ماگما و سمت دهنم بردم و خیره به بخارای شدم! جرعه ای ازش خوردم و به جرعت میتونستم بگم که هر چقدر اخلاقش خوب نبود و عصبی بود قهوه درست کردنش عالی بود علاوه بر این که یادش مونده بود من قهوه شیرین دوست دارم و برام شیرینش کرده بود!
جرعه دیگه از قهوه داغم خوردم که نگاه سنگینش و رو خودم حس کردم برای همین نگاهم بهش دادم که لب زد
_خوابم و که پروندی خودتم که خواب نداری حداقل حرفی چیزی؟
ابروهام و مثل خودش دادم بالا
_الان داری منت کشی میکنی؟
نگاهش و ازم گرفت
_برای چی باید منت بکشم؟
تبسم محوی رو لبام اومد، پس خودشم فهمیده بود کار چند دقیقه پیشش تو اتاق حالم و ناخوش کرده بود و الان غیر مستقیم داشت میبیان کرد ببخشید… هنوز نگاهم بهش بود که دوباره و بدون هیچ مقدمه ای اظهار کرد:
_میتمایل داشتم همه چی و برات کم کم توضیخ بدم و بعد تصمیم و بهت بگم تا شاید بیشتر من و درک کنی و با شرایط کنار بیای اما خب نشد و از فضاما یا کنج کاویت همه چی و فهیمدی حالام اگه حرفی داری یا سوالی یا ناراحتی اصلا هر حرفی تو دلت بدون هیچ جفتک پرونی بگو زیرا میدونم حرفات و تو قلبت نگه میداری و یه جا تلافی میکنی! وَ این طوری باعث میشی از کوره در برم و عصبی شم
یکم نگاهش کردم و بی رو در واسی و روک اامان سوالی که تو ذهنم بود و ذهنم و درگیر کرده بود و بیان کردم
_مادرت و برادرت کجان؟!
متوجه شدم یکم اخماش تو هم رفت و یکم خیره خیره نگاهم کرد، حتما الان انتظار داشت درباره ی تصمیمش و خودمون باهاش صحبت کنم اما به قول خودش باید از اول از همه چی سر در میاوردم…نفس عمیقی کشید
_مادرم و میتونم بگم از هشت نُه سالگی دیگه ندیدمش و تا الان در به در دنبالشم!
نگاهام گرد شد و با تعجب نگاهش کردم… توقع داشتم بگه مادرش فُت شده ولی نه این که دنبالش باشه و پیداشم نکرده باشه، همینطوری با دیدهای گرد نگاهش میکردم و سوالای ذهنم بیشتر و بیشتر میشد که جرعه ای از قهوش نوشید و ادامه داد
_برادرمم نه من چشم دیدنش و دارم نه اون
_یَع…یعنی چی؟!
به رو به روش نگاه کرد و لیوان قهوش و گذاشت کنارش
_پدرم از بی پاما یا از هر چیز دیگه ای خودش و کشته بود و جنازه ی سوخته شدش زیر خروار خروار خاک راهی شد و دفن شد؛ خوب یادمه وقتی خاک سپاری پدرم بود آدمای جمشاهده کردی و میمتوجه شدیم. آدمایی به اسم فامیل فامیلایی که تا حالا نمتوجه شده بودمشون و از طرفی نوع تیپ و ماشیناشونم به ما نمیخورد و تو اون جمعیت فقط یه پیر مرد بود که اخماش از هم باز نمیشد و کل مدت به من و جابان خیره بود و آخر سر که مراسم تموم شد اومد سمت مادرم و فقط یه جمله بهش بیان کرد:
(آخرش میدونستم چی میشه… میفرستم دنبال بچه ها)
مادرم در جوابش فقط سکوت کرد، مادری که از موقعی که جنازه ی پدرم راهی شده بود زیر خاک با احدی حرف نزده بود، حتی من هشت نه سالرم که خیلی بی قراری میکردم جیغ و اشکم بند نمییومد و به آغوش نمیکشید!
ولی در کمال تعجب فقط و فقط کل توجهاتش به به برادرم جابان بود! سر اون قضیه هممون آسیب دیدیم و تصویر جنازه ی سوخته پدرم هنوزم تو سرم هک شده ولی شاید از همه بیشتر برادرم بود که آسیب دیده بود؛ چون اون مثل من گریه و بیقراری نمیکرد… فقط یه گوشه میشست و خیره میشد به یه نقطه و شامگاها به صورت مادرم که یه طرفش سوخته بود خیره میشد تا خود صبح و نمیخوابید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن