آوای نیاز تو.. :
#پارت_439
شونه ای انداختم بالا نگاهم و ازش گحرکت کردم؛ دروغ بود اگه میاضافه کردم از این حرکتش تو قلبم قند آب نشده بود؛ هر چند که کارای ضد و نقیصش به درد خودش میخورد
بعد مدتی ظرف غذای گرم و گذاشت جلوم و من ناچاراً یا شایدم دیگه از روی گرسنگی خودم قاشق قاشق ازش میخوردم و تمام مدت جاوید مثل یه مراقب بالا سرم ایستاده بود.
دیگه چیزی از زیادی از غذام باقی نمونده بود و واقعا دیگه میل نداشتم برای همین ظرف و عقب کشیدم و بدون تشکر گفتم:
_سیر شدم
_اون یه ذر رو برای رضای خدا نگه داشتی ته بشقابت یا جا واسه من گذاشتی من و بخوری؟
چشمام گرد شد از صراحت کلامش و حرف و لحن معنی دارش… گاهی علاوه بر این که بی اعصاب و وحشی میشد خیلیم بی ادب میشد نگاه خیره من و که دید پوفی کشید
_پاشو یه چیز گرم بپوش بریم یکم راه بریم باهم مثل دو تا آدم بالغ حرف بزنیم
با پایان جملش منتظر جوابی از طرف من نموند و از جلو نگاهای من کنار رفت.
×××
رو همون تیشرت عروسکیم کاپشن مشکیم و تنم کردم و بدون این که شالی یا روسری سرم کنم بیحوصله کلاه کاپشن و انداختم رو سرم… تا جایی که می شد موهای وز شدم و چپوندم تو کلاهش و از اتاق زدم بیرون.
از ویلا بیرون زدم و خارج شدم ولی با سوز بدی که بهم خورد تو خودم جمع شدم و دیده چرخوندم و با مشاهده کردن جاوید که جلو در از حرکت ایستاده بود و کف دستش یه نخ سیگار بود اخمام رفت توهم… سمتش رفتم و کنارش از حرکت ایستادم؛ بی هوا دست بردم سمت سیگارش و ازش گرفتم و انداختم زیر پام و لگدش کردم
#پارت_440
نگاهش و به من داده بود و من مثل خودش که اظهار کرد حوصله ی ضعف و غشت و ندارم تیکه وار اضافه کردم:
_حوصله میگرنت و گند اخلاقیات و ندارم!
تیکم و زود گرفت و در جوابم اظهار کرد:
_لجبازیا و جفتک پرونیای تو اندازه صد تا نخ سیگار باعث بُروزگار میگرن من میشه نمیخواد نگران تعداد نخ سیگارای من باشی!
فقط نیم نگاهی بهش کردم که اشاره ای به سرم کرد
_این چه وضعیه اومدی برو یه شال بنداز سرت جزایر قناری که نیومدیم
روم و ازش برگردوندم
_حوصله ندارم کسیم نیست… نمیخوایم که بهتر من برمیگردم داخل
خواستم برم داخل اما با کف دستش کتفم گرفت
_درستت نکنم جاوید نیستم… بیا بریم نمیخواد چیزی بندازی سرت راه بیفت!
تبسم محوی رو لبم نشست و برگشتم سمتش که جاده افتاد و منم کنارش آروم قدم برداشتم.
سوز سردی میاومد و تو کوچه تاریکی که کسی توش متوجه شده نمیشد مسیر میحرکت کردیم و به ویلاهای اطراف و کاجای کوتاه تپل که دو طرف کوچه بود نگاه میکردیم؛ برعکس این که قرار بود باهم حرف بزنیم کسی چیزی نمیبیان کرد و هر دو ساکت بودیم
#پارت_441
به سر کوچه نزدیک بودیم اما هنوز ازش خارج نشده بودیم و به خیابون اصلی نرسیده بودیم که مُچ کف دستم و گرفت و اظهار کرد:
_نمیخواد از کوچه بریم بیرون برگردیم ویلا
اخمام حرکت کرد توهم
_چیه بدت میاد کنار من متوجه شده شی یا لباسام در شانت نیست؟
یکم نگاهم کرد و بعد سری به چپ و راست تکون داد
_دوست دارم از کف دستت سرم و بکوبم تو دیوار آوا وقتی میری رو دور لجبازی بسیار شخصیت گوهی میشی!
چپ چپ نگاهش کردم که با کف دست اشاره ای به خیابون سر کوچه کرد
_یه مشت آدم علاف عقده ای تو هر مدتی تو این خیابون ماشین بازی میکنن برای همین دوست ندارم از کوچه بیرون بریم
یکم کوتاه اومدم
_خب چرا گفتی بیا بریم راه بریم ما که تا سر کوچه میمیل داشتیم بریم بیایم بیرون اومدنمون چی بود؟… چه کاری بود!؟
اشاره ای به کلاه کاپشنم کرد
_نمیدونستم خانوم با این سر و شکل میاد بیرون
حرفی نزدم و شونه ای انداختم بالا
عقب گرد کردیم و سمت ویلا قدم برداشتیم ولی بازم حرفی نمیزد و منم زیاد کنجکاوی نکردم که چی میخواست بگه… همون طور که مسیر میراهی شدیم و قدم برمیداشتیم نیم نگاهی بهش انداختم و با قیافه جدی و غرق فکرش رو به رو شدم.
انگار سنگینی نگاهم و حس کرد و با همون اخمای درهمش نگاهش و بهم داد.
نگاهم و ازش گحرکت کردم و به روبه روم خیره شدم اونم هیچی نبیان کرد تا بالاخره به در ویلا رسیدیم و خواستم برم داخل که از پشت کتفم و گراهی شد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن