هیچی نگفت وَ باز هم حتی نیم نگاهی بهم ننداخت؛ خیره به صفحه تلویزیون بود که کلافه ادامه دادم
_با توام
_مــــهــــم نیست
سری تکون دادم و لیوان قهوم و سر جاش کوبوندم و از جام کشیده شدم که این دفعه نگاهش و بهم داد
_بعد به من میگی رفتارات بچه گانست
وارد اتاقم شدم و درش و بهم کوبیدم و روی تخت جای گرفتم.
×××
هر چی منتظر بودم بیاد در اتاق و باز کنه چیزی بهم بگه نیومد… پوفی کشیدم و رو تخت غلت زدم و از پنجره بیرون و خیره شدم.
مگه چیشده بود که این جوری میکرد؟… یه دو ساعتی بود خودم و حبس کرده بودم و خبری از جاوید نبود حالام که نیومده بود دلبسته شدم منم لج کنم و نرم بیرون اما از طرفی گرسنه شده بودم و از طرفیم بی تفاوتیای جاوید رو مخم راهی شده بود و دوستم نداشتم مسافرتمون و خراب کنم… این قدر غلت زدم و از این پهلو به اون پهلو شدم که آخر سر طاقتم طاق شد و از رو تخت پایین اومدم و سمت در اتاق رفتم.
در و باز کردم و در کمال تعجب جاوید دیدم که خیره به تلویزیون بود و کف دست به قهوه و کیکیم که آورده بودم براش نزده بود؛ خونسرد به تلویزیون خیره بود و انگار نه انگار منی وجود داره که دو سه ساعت تو اتاق خودش و حبس کرده… عصبی چشم گردوندم و دیدهم رو کنترل تلویزوون روی میز میخکوب شد و حرصی سمتش رفتم، کنترل و برداشتم و تلویزیون و خاموش کردم که نگاهش کشیده شد رو من اخماش حرکت کرد توهم
کنترل و برداشتم و تلویزیون و خاموش کردم که نگاهش کشیده شد رو من اخماش راهی شد توهم، بدون حرف از سر جاش قد بلند شد و بدون این که حرفی بزنه خواست سمت در خروجی بره که حرکت کردم جلوش و سینه تو سینش طلبکار توقف کردم
_کجا؟!
کف دستی رو صورتش کشید و نگاهش بهم داد
_آوا نرو رو اعصابم بزار برای خودم باشم یه چند ساعتی
از کنارم میل داشت رد بشه که اجازه ندادم
_نمیخوام مگه چیکار کردم که این قدر
داری بهم بی توجه ای میکنی؟
روش و ازم برگردوند و پوف کلافه ای کشید که طلب کار تر ادامه دادم
_قرار بود مسافرتی باشه که میونمون و درست کنه و همه چیو روشن کنه اما تو…؟
یهو سمتم برگشت و حرصی اضافه کرد:
_مــــن چــــــــی؟! هان من چــــی؟
از تُن قد بلند صوتش پریدم و چند قدم حرکت کردم عقب که سمتم اومد
_حتما من بهت اضافه کردم از زیستنت میرم بیرون تا جا برای چیزای دیگه باز بشه سر شامگاهم لباس سک.سی پوشیدم اومدم جلوت رژه رفتم…حتما منم که با دست پس میزنم با پا پیش میکشم آره؟!
به نگاهای عصبیش خیره بودم و همینوطور که عقب عقب میراهی شدم بیان کردم:
_دیش… دیشامگاه عمد…
پرید وسط حرفم و با هر قدمی که عقب میرفتم جلو میاومد، درست مثل فیلمای عاشقانه ی هالیوودی که داشت به جاهای باریکش میرسید!
_عمدی نبود؟! پس چی بود؟ آوا داری باهام بازی میکنی خستم کردی نمیدونم با خودم چند چندم با تو چند چندم
با پایان جملش دستم و به دیوار پشتم زدم و متوجه شدم دیگه جایی نیست که عقب برم؛ خیره تو صورت عصبیش بودم که ادامه داد
_تکلیفتو تکلیفمو تکلیف این حیات و مشخص کن! تو زندگی من میمونی یا میری آوا؟!
_مِ..من نباید مشخص کنم که…
اجازه حرف بهم نداد و دستش و گذاشت کنار سرم و کشیده تر گفت
_مــــــــــــیــــمــــــــونــــی یا مـیری؟!
کامل چسبیدم به دیوار و خیره تو دیدهاش بیان کردم:ت
_جاوی..جاوید م..من
_مــــــیــــمــــــــونــــی یــــا مــــیــــری؟!
نگاهام و باز و بسته کردم و حرصی تر از خودش و با صوتی قد بلند تری اضافه کردم:
_مــــیمــــــــونــــــــم
با این حرفم به ثانیه نکشید که لباش رو لبام نشست و حرصی شروع به بوسیدنم کرد!
بوسه هاش دیگه بوسه نبود در اصل داشت لبم و گاز میگرفت؛ مثلی یک آدم قحطی زده لبم و گاز میگراهی شد و انگار حرصش و داشت سرم خالی میکرد!
حسابی نفس کم آورده بودم که بعد مدتی ازم جدا شد و پیشونیش و چسبوند به پیشونیم. با استرس فقط نفس میگرفتم و تو شُک بودم از حرکتش که بار دیگر لباش رو لبم نشست ولی این دفعه نرم و آروم شروع به بوسیدنم کرد طوری که خودمم بعد مدتی کف دست انداختم پشت گردنش و ناخودآگاه و باهاش همکاری کردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن