کاملا متوجه لرزش بدنش شدم، نمیدونستم میتمایل داشت چی بگه که این جوری بدنش میلرزید و حال و روزگارش این قدر بد شد… سرم و سمتش برگردوندم و در عین ناباوری با دیدهای قرمزش روبه رو شدم… وقتی نگاهم و متوجه شد سرش و کج کرد تا نتونم دیدهای قرمز و خیسش و ببینم، هیچ وقت گریش و ندیده بودم هیچ وقت؛ میدونستم غرورش خیلی براش مهم برای همین روم و ازش برگردوندم و نگاهم ازش گراهی شدم؛ تنها دستاش و بین دستام گرفتم و آروم نوازش کردم و روشون بوسه ای زدم و به دریا نگاهی کردم که با صوتیی گحرکت کرده ادامه داد
_وقتی کف دستم تو کف دستای جابان بود و وسط کوچه تنگ ترشمون تو مسیر برگشت خونه بودیم، دوده بسیار زیادی میمتوجه شدم کم کم که نزدیک خونمون شدیم فهمیدیم دود مال خونه ی ماست!
دور تا دور خونه پر از جمعیت بود و آوای جیغ و گریه قطع نمیشد و من نمیدرک کردم و درک نمیکردم که چی شده… ولی وقتی به خودم اومدم که جابان کف دستم و وسط کوچه ول کرد و سمت خونه دوید، نمیدونم چی دید که شروع به ضجه زدن کرد و خواست وارد حیاط بشه ولی همسایه ها نزاشتن و گحرکت کردنش و یکی از همسایه هامون دستش و گذاشت رو نگاهای جابان تا چیزی و نبینه ولی اون فقط جیغ میزد و میاضافه کرد بابا… من هنوز داخل حیاط و ندیده بودم ولی وسط کوچه واستاده بودم و گریه میکردم… اخر سر آروم آروم سمت خونه قدم برداشتم و کسی تو اون هیاهو حواسش به من هشت ساله نبود… وقتی به جلو در حیاط رسیدم نگاهم رو جسم سیاهی موند جسمی که بیجون افتاده بود وسط حیاط و از چهره اش به خاطر سوختگی دیگه هیچی باقی نمونده بود! این قدر تو بهت راهی شده بودم هیچی از سر و صوت ها نمیشنیدم و چیزی نمیفهمیدم و فقط برام این سوال پیش اومده بود که این جسم متعلق به کیه؟ اما وقتی چشمم به تیکه پارچه ابیه چهار خونه ای خورد که مال پدرم بود همه چی برام رو شد وقتی نگاهم رو مادرم موند فهمیدم چی شده!
مادری که جیغ میزد و گریه میکرد طرفی از صورتشم سوخته بود… نمیدونستم چیکار کنم جیغ بزنم گریه کنم نمیدونستم چی شده فقط زیر لب با خودم هی تکرار میکردم، داری خواب میبنی جاوید پاشو بیدار شو داری خواب میبینی… ولی وقتی صوتی داد داداش بزرگ ترم و گوش دادم که خطاب به من جیغ میزد و میگفت همش تقصیر تو همش تقصیر تو فهمیدم خواب نیستم و بابام خودکشی کرد و دیگه نیست؛ مادرم دیگه چهره ی قشنگش مثل قبل نمیشه خونه پر عشقمون دیگه شبیه قبل نیست!
آوای نفساش و میگوش دادم و بغض تو گلوی خودمم لونه کرده بود فکرشم نمیکرم زندگیش این شکلی باشه، این قدر تلخ… همیشگی فکر میکردم از بچگی مرفح بود و بی دغدقه ولی الان… دیگه حرف نمیزد خاموشی کرده بود، خودمم ساکت بودم که بعد مدتی نوازش کف دستاش و روی موهام حس کردم
_برای همین که میگم عشق همه چیز نیست گرسنه بمونی عشق بهت کمکی نمیکنه… زخمی بشی عاشقی کمک نمیکنه… حتی وقتی رو به مرگی و به مرگتم راضی عشق هیچ کاری نمیکنه آوا
نمیدونستم چی بگم اما سرم و با ترمتوجه شد سمتش برگردوندم و با صورت درهم و اخمای خیلی توهَمش مواجه شدم.
نگاهاش به قرمزی میزد ولیداین بار این قرمزی به خاطر سر درد و میگرنش نبود!
نفس عمیقی کشیدم و بی اراده و بسیار نرم لبام و رو لباش گذاشتم و بعد از مکث کوتاهی ازش جدا شدم.
دیگه خبری از اخمای توهمش نبود ولی تو عمق نگاهش غم و میشد مشاهده کرد.
تو سرم کلی سوال بود و دلبسته شدم ادامه حیاتش و بشنوم و بفهمم اعضای خانوادش کجان ولی نه حال و روزگار اون خوب بود و تمایل داشت توضیح بده نه من دلبسته شدم با تعریف خاطراتش حالش و بدتر از این کنم… برای همین بی هوا اضافه کردم:
_میخوای بریم خونه؟
سری تکون داد و خیره نگاهم کرد
_بقیش و نمیخوای بشنوی؟
متعجب شدم
_خاطراتت حالت و بد میکنه
نیشخند تلخی زد
_حالم؟! حال من مهم نیست، داستان زیستن گذشته ی من هر چقدرم تلخ باشه من و الان به این جا رسونده… میگن وقتی سیل میاد ماهی مورچه رو میخوره
وقتی هم خشکسالی میشه مورچه ماهی رو میخوره
زیستن به همه فرصت میده!
فقط باید صبر کرد و تلاش کرد آوا… من الانی که داری میبینی منیه که خودش و به آب و آتیش زده تا زیستنش نشه یکی عین پدرش… خودش و فروخته به بسیار چیزا تا سر چهار قرون پول به حیاتش گند زده نشه… چیزایی و به زور قبول کرده که نمیخواستشون تا پس فردا تو دل بچش چیزی عقده نشه اما…
به این جای جملش که رسید با بغض پریدم وسط حرفش
_اما من اومدم وسط حیاتت و گند زدم به هدفات آره؟
خاموشی کرد و چقدر خاموشیش تلخ بود برای منی که فقط محبت و با جاوید و میخواستم؛ نگاهم و ازش گراهی شدم و از بغلش خودم و بیرون کشیدم و توقف کردم؛ دیگه حرفی نزدم و سمت ماشین حرکت کردم.
هنوز کامل به ماشین نرسیده بودم که کف دستم از پشت به شدت کشیده شد و صورت به صورت جاوید شدم، نگاهاش و محکم باز و بسته کرد و از لایه دندونای قفل شدش بیان کرد:
_نه تو گند نزدی خودم گند زدم… خودم گند زدم! خودم که درک کردم دوباره یه چیز مضخرف به اسم عشق تو حیاتم داره بال و پر میگیره، جون میگره ولی خفش نکردم که هیچ پِیِشَم گرفتم
من خودم تورو میخوام نگه دارم، شده با چنگ و دوندونم شده میخوام کنارم باشی، میدونی چرا؟
به خاطر میمیک خشن صورتش هراسیده چند قدم رفتم عقب که اونم به تبَیت از من اومد جلو، آخر سر از پشت خوردم به ماشینش و اونم اومد صورت به صورت من و از حرکت ایستاد
چشماش و محکم باز و بسته کرد و از لایه دندونای قفل شدش اضافه کرد:
_نه تو گند نزدی خودم گند زدم… خودم گند زدم! خودم که درک کردم دوباره یه چیز مضخرف به اسم دلدادگی تو زیستنم داره بال و پر میگیره، جون میگره ولی خفش نکردم که هیچ پِیِشَم گرفتم
من خودم تورو میخوام نگه دارم، شده با چنگ و دوندونم شده میخوام کنارم باشی، میدونی چرا؟
به خاطر میمیک خشن صورتش ترسیده چند قدم حرکت کردم عقب که اونم به تبَیت از من اومد جلو، آخر سر از پشت خوردم به ماشینش و اونم اومد صورت به صورت من و از حرکت ایستاد، انگشت اشارش و آور بالا و با همون لحن ادامه داد
_چون یک درصد… فقط یک در صد اون ملایمشی که از حس بینمون میگیرم و از اون پول و اموال و سهام و هر چی که تو اون هدف لعنتیم هست نمیگیرم!
حس آرامشم از همون حسی که یه عمر آزگار ازش فراری بودم و میگم به هیچ دردی نمیخوره میگیرم… همون حس که بقیه اسمش و عاشقی میزارن!
فقط خیره تو دیدهاش بودم که رو به قرمزی میزد و خودمم حالم خوب نبود، حتی نمیدونستم چی بگم ولی خودش اجازه حرف به من نداد و ادامه داد
_من دیگه حوصله این بچه بازیار و ندارم دیگه حوصله این که بشینم از اول دو دو تا چهار تا کنم و یه جای خالی برای عشق پیدا کنم وسط این حیاتم و ندارم آوا… من بی اراده تو رو انتخاب کردم و نامیل داشته عشق کشیده شد وسط حیاتم… عشقی که هیچ جای خالی واسش وجود نداره تو زندگی من
دستم و چنگ زد و گذاشت رو قفسه سینش و حرصی تر از قبل اظهار کرد:
_حسش میکنی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن