سرش و تو سینم فرو برد
_قلبم یهو برای مولینم تنگ شد
کف دستی پشتش کشیدم و خیره به بارون شدم، چقدر حسامون شامگاهیه هم بود!
چقدر منم مشتاق دیدار گرمای محبت مادرم، آوای پدرم و شیتنتای برادر بزرگترم بودم!… خانواده ای که متلاشی شد و هر کدوم از اعضاش یک جور مثل بابام خاکستر شدن!
لب زدم:
_رفتیم تهران میبرمت بهشت زهرا
سرش و بیشتر تو سینم جا داد و بعد این که یکم آروم شد سرش و از سینم دراورد و با کف دستش زیر نگاهاش و پاک کرد
_احساس بیکسی دارم… حس تنهایی دارم و حس تنهایی از تنها موندن بدتر
اخمام از این جملش توهم حرکت کرد؛ زیرا می دونستم این حس تنهایی چقدر مضخرفه این که حس کنی کسی نیست هوات و داشته باشه؛ این که بی کسی و تجربه کنی و از این بترسی که تو مشکلاتت فقط خودتی و خودت… خوب میدرک کردم چه حسی داره، هر چند حسش غلط بود چون من حتی اگه خودشم قبول نکنه که باهام باشه میدونم همیشگی هواشو دارم!… برای این که از این حال و احوال درش بیارم گفتم:
_کی گفته؟! من و تو قراره کلی گل دختر گل پسرم تو آینده بسازیم
لبخندی زد و مشت کوچیکش و زد تو سینم؛ سکوت کرد و این سکوتش یعنی چندان امیدی به من نداشت، برای این که مجدداً تو لاک خودش نره ادامه داد
_همه چی و درست میکنیم باهم
بازم خاموشی کرد فقط نیم نگاهی بهم انداخت که ادامه دادم
_نگفتی من و بیشتر دوست داری یا بارونو؟
_یادت وقتی به اسم حامد باهات آشنا شدم؟
با یاد آشناییمون تبسمی زدم و سری به معنی تایید تکون دادم که ادامه داد
_اون موقع اول پاییز بود و من کم کم بهت دل بستم… یادمه اوایل توی بارون من و چند بار از شرکت رسوندی دم ایستگاه اتوبوس به اسم این که ماشین آقای آریانمهر کف دستته!
تبسمم عمیق تر شد که ادامه داد
_وقتی سوار میشدم به صورتت خیره میشدم و همون موقع ها فهمیدم چقدر ازت خوشم میاد! یکم بعدش که صمیمی تر شدیم تا دم خونمون میرسوندیم و کم کم تو خیلی از شامگاهای بارونی تو مییومدی و تو همون اتاقک کوچیک پیشم میموندی! شب اولی که اومدی با خودم بیان کردم احمق کی یه پسره غریبرو میبره خونشون ولی خب تو اون موقع دیگه غریبه نبودی و از هر آشنایی آشنا تر بودی… اسمت و گذاشته بودم غریبه آشنا، کم کم فهمیدم دارم بهت دل بسته میشم… حتی اون شامگاهیم که درک کردم حامد مهربون من و فرشته نجاتم دروغِ و در واقعیت همون آریانمهر دیو دو سر، همون شب تولدتم داشت بارون مییومد… بعد ترشم که داستان داشتیم و زندگیمون اتفاقی و غیر اتفاقی بهم گره خورد
لبخندی از یاد آوری خاطرات بهش زدم که ادامه داد
_اون شبیم که اومدم تو خونت بمونم و صیغت شده بودم شامگاهش داشت بارون مییومد و و من تمام مسیر تا خونت و به فکر این بودم که الان چی میشه برسیم… یه جورایی دیگه غریب آشنا نبودی برام چون میدونستم دیگه حامد نیستی و همون دیو دوسری که تو ذهنم برای خودم از آریانمهر ساخته بودم بودی… اما وقتی درک کردم قرار نیست بهم کف دست درازی کنی و مرد تر از این حرفایی فهیمدم بیشتر از قبل ازت خوشم میاد… یکم بعد ترش جاوید… همون شامگاهی که خسته از همه ی آدما و بی خبر از تو رفتم و از شرکت زدم بیرون تا قدم بزنم زیر بارون و اون اتفاقای بد برام افتاد… همون شب که از خجالتم خوب درومدی، یادته؟!
با یاد گازی که از گردنش اون موقع گحرکت کرده بودم یکم کلافه شدم و سرم و باز تکون دادم به نشونهی آره که لبخندی زد و ادامه داد
_اون شامگاهم داشت بارون مییومد هر چند زدی ناقصم کردی اما همون لحظه که یهو حرکت کردم تو بغلت و تو من و محکم بغل کردی فهمیدم چقدر عاشقت شدم
خیره تو دیدهاش که باز نم دار شده بود بودم که باز ادامه داد
_پاییز که شد این دیوونه عاشق شد و بعدش که بارون اومد عاشق تر… حالا تو بگو بارون و بیشتر دوست دارم یا تورو؟!
خیره تو چشمای سبزش لب زدم
_تو خودت بارون منی!
دیگه نتونستم تحمل کنم لبم و روی لبش گذاشتم، دیگه برام اهمیتی نداشت کجام و ممکنه کسی ببینه، مهم این قلب بی تابم بود که با حرفای این دختر به مرز دیوونگی کشیده شد
×××
لبه ی ایوون قرار گرفته بودم و پتو نازک مسافرتی و به خودم میفشردم، به قطرات باقی مونده بارون که از شیروونی شره میکردن پایین و روی زمین میریختن نگاه میکردم و هنوز ذهنم درگیر روزگار خوبی بود که با جاوید گذرونده بودم، مثل یه رویا بود اون همه ملایمت اونم از جاوید!… تبسم از روی لبم پاک نمیشد سرم و برگردوندم و نگاهم و از پنجره ی بزرگ شیشه ای به داخل خونه دادم… هنوز روی کاناپه دراز کشیده بود و خواب بود، معلوم بود حسابی از رانندگی دیشامگاه خستس مخصوصا که صبح با جیغای من زود از خواب بیدار شد!… نگاهم و ازش گرفتم و کتابی و که با فضولی این ور اون ور توی یکی از کشو های عسلی اتاقا پیدا کرده بودم و از کنارم برداشتم… دستی روش کشیدم تا گرد و غباراش از بین بره و برای بار دیگه، متن روی جلدش قدیمیش و خوندم
_دیالوگ ماندگار!
آروم بازشکردم و نگاهم و روی نوشته ها چرخوندم و اامان متنی که کوتاه بود و آروم خوندم
_دلدادگیی که اُمید به وصلت نداشته باشه همسایه دیوار به دیوار مرگ!
خون تو تنم برای یک لحظه یخ بست!… آب دهنم و قورت دادم و بار دیگر تکرارش کردم.
نمیدونم چقدر خیره موندم به همون متنی که کل ساعتای خوب صبح تا الانمون و خراب کرد و هی تکرارش میکردم ولی وقتی به خودم اومدم که یه پتوی بزگ دورم کشیده شد و کنارم جاوید جای گرفت!… نیم نگاهی بهم کرد و اظهار کرد:
_چیکار میکنی؟… نیم ساعت این جا نشستی به کتاب خیره ای هر چیم آوات میکنم نمیشنوی توی جهان دیگه ای
به خودم اومدم سری به تایید تکون دادم و بیهوا سرم و روی سینش گذاشتم که بوسه ای روی موهام زد و پتویی که دور خودم خودش بود و بیشتر روم کشید و خیره به کتاب تو کف دستم گفت:
_چی میخونی؟
نگاهم دوباره روی همون متن کشیده شد و گفتم:
_ترسناک ترین کتاب عمرمو!
_بده ببینم
از کف دستم گحرکت کردش و یکم نگاهش کرد
_این کتاب که ترسناک نیست، مال آیدینم هست!
_چرا… دو جمله ی کوتاهش باعث شد وحشت تو کل وجودم بشینه!
مکثی کردم و جمله ای که دیگه از برش بودم و زمرمه کردم
_محبتی که اُمیدی به وصلت نداشته باشه همسایه دیوار به دیوار مرگ!
بعد از جملم جاوید پوفی کشید و کلافه اضافه کرد:
_بین این همه متن عاشقانه و چیزای دیگه تو کتاب باید زوم کنی رو این یکی فقط؟
لبم و به دندون گراهی شدم
_اولین جمله ای بود که خوندمش
کتاب و بست و گذاشت کنارش
_بگو چیکار کنم الان؟
_یه کاری کن ترسم بریزه
_بدون تو زیستنم ادامه نداره… حالا بزار مرگ همسایه دیوار به دیوارمون باشه!
نگاهم و بهش دادم و خیره شدم بهش که دستش و نوازش وار روی صورتم کشید
_حرفای عاشقونه بلد نیستم آوا اما… دیدهات!
صورتش و نزدیک صورتم کرد و فاصله بینمون و کم کرد و آروم لب زد
_چشمات آوا… چشمات
فقط توی دو تا نگاهای رنگ شامگاهش خیره بودم و منتظر بودم حرفش و تموم کنه!
شایدم منتظر بودم این میلی متر فاصله ای که بینمون بود و پر کنه ولی در کمال تعجب نفس پر حرصی تو صورتم کشید و سریع سرش و عقب کشید و از کنارم بلند شد! کف دستی لای موهاش کشید و کلافه یکم اطراف و نگاه کرد و بعد بهم نگاهی کرد
_برم جوجه هارو بیارم
حرفش و زد و بدون این که منتظر جوابی از جانب من باشه، من و تو بهت و تعجب تنها گذاشت و وارد ویلا شد… نفس عمیقی کشیدم و با دو تا کف دستام دستی روی صورتم کشیدم؛ عاشق شدم حرفش و یا نزدیکی بیش از حدش و ادامه بده و تمومش کنه ولی ول کرد و راهی شد… پوفی کشیدم و سرم و تکون دادم تا افکارم منحرف بشه و تو قلبم به خودم توپیدم به خاطر این زود وا دادنام!
×××
جاوید*
نگاهم و از قیافه پر از بهت و اون چشمای خمارش گراهی شدم و بهسرعت وارد ویلا شدم و سمت آشپز خونه قدم برداشتم… به کابینتا تکیه دادم و دستی لای موهام کشیدم، چقدر دوست داشتم این دوریه بیخودی و الکی که بین خودم و خودش بود و بشکونم و حداقل تموم کنم این بی طاقتیای خودم و ولی هنوز زود بود… باید داستان زندگی و من و از الف تا بش و میدونست و من و درک میکرد اول!… نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم فکرم و منحرف کنم، سمت یخچال حرکت کردم درش و باز کردم ظرف جوجه ها و برش داشتم و دوباره برگشتم و سمت حیاط ولی همین که در خروجی ویلارو باز کردم نگاه تو نگاه آوا شدم… یکم عقب گرد کرد و گفت:
_میخواستم برم آب بخورم
چیزی نگفتم و خواستم کنار برم تا رد بشه ولی اونم همزمان با من دقیقا سمتی که رفتم اومد باز با من رو در رو شد و تن به تن شدیم!… بار دیگر خواستم طرف دیگه برم ولی بازم تن به تن شدیم!
چند لحظه به هم خیره شدیم و نمیدونم تو نگاهم چی مشاهده کرد که سرش و انداخت پایین و این دفعه از کنارم رد شد
×
در حال باد زدن جوجه ها بودم و از پنجره نیم نگاهی به داخل خونه کردم… آوا هنوز کنار شومینه نشسته بود، پاهاش و جمع کرده بود تو خودش و سرش رو زانو هاش گذاشته بود طوری که آدم دوست داشت بره از پشت بکشش تو بغلش… نگاهم و مجدداً به جوجه ها دادم سعی کردم دیگه نگاهش نکنم… از موقعی که جوجه هارو شروع به آماده کردن کردم بیرون نیومده بود و این کلافم میکرد!
گوشه لبم خاروندم و پوفی کشیدم!… هیچ وقت فکر نمیکردم یه روزی این قدر معطل یه آدم بشم اونم یه دختر! جوری که یه فاصله چند متری این قدر کلافم کنه!… مجدداً همون طور که جوجه هار و باد میزدم نگاهم و به پنجره ویلا دادم تا آوارو ببینم ولی این بار نگاهم توی نگاه سبزش قفل شد و نگاهش و غافل گیر کردم… بهسرعت نگاهش و ازم گراهی شد و من لبخندی کنار لبم شکل گرفت از این که فقط من نبودم که بی طاقت شده بودم و اونم بیطاقت بود و مثل من زیر نگاهی و زیر زیرکی نگاه میکرد!… سعی کردم دیگه نگاهم و به پنجره خونه ندم و مثل یه مرد سی ساله راهی شدار کنم نه مثل این پسر بچه های هجده سال!… مشغول کارم شدم و ذهنمم هزار جا درگیر بود که صداش اومد
_سوخت
با تعجب به پشت سرم نگاه کردم و آوارو متوجه شدم همین طور که کف دستش و به کتفش میکشید از سرما سمتم اومد
_بسه دیگه چقدر باد میزنیش
نگاهم و ازش گحرکت کردم و به جوجه ها نگاه کردم که دیگه پخته بودن تقریبا… برای همین باد بزن و کنار گذاشتم که ادامه
_سردت نیست؟! سوییشرتت و چرا گره زدی دور گردنت بپوشش
نیم نگاهی بهش کردم، جز بافت بنفشش هیچی تنش نبود برای همین سوییشرتم و که دور گردنم گره زده بودم، بدون هیچ حرفی باز کردم و انداختم رو شونش
_یه بار اضافه کردم تبم گرمه
نگاهش و با مکث ازم گرفت و در حالی که سوییشرتم و تنش میکرد و حسابیم براش گشاد بود اظهار کرد:
_سخت شده!… شایدم برای من صفر کیلو متر بیتجربه بیجنبه سخت شده
_چی؟!
با خنده اظهار کرد:
_این که کنار هم نباشیم... اما از اون سخت تر کنار هم بودنمون شده
نیشخندی از اعترافش زدم و مثل خودش صادقانه گفتم:
_در اصل این که کنار هم باشیم و کاری نکنیم سخت شده
با مشت کوچیکش توی بازوم زد و بی جنبه ای زیر لب گفت ولی بی توجه سیخ جوجه ای از رو باربیکیو و برداشتم و سمتش گراهی شدم… دست دراز کرد و یه دونه جوجه کشید و یکم از این کف دست به اون کف دستش کرد تا خنک بشه و بعد گذاشت تو دهنش و مزه مزش کرد
_اومم خوشمزه شده
سری به تایید تکون دادم و سیخ جوجرو کف دستش دادم که مشغول خوردن شد و بعد چند ثانیه تیکه جوجه ای دراورد و نزدیک لبم برد که با تعجب نگاهش کردم… شونه ای انداخت بالا و بیان کرد:
_کف دستم تمیزه به خدا… تو دهنمم نکردم
بدون حرف خیره موندم روش، مکث من و که متوجه شد شونه ای انداخت بالا و کف دستش و کشید عقب
_خب اصلا نخور
کف دستش و سمت دهن خودش برد اما قبل این که بزاره تو دهنش مچ دستش و گراهی شدم
_این قدرام که فکر میکنی وسواسی نیستم
تبسمی زد که کف دستش و سمت دهن خودم بردم جوجرو داخل دهنم گذاشتم و علاوه بر جوجه سر انگشتاش و تو دهنم کردم و لحظه اخر مکی از انگشتش زدم که چشماش گرد شد و صورتش رنگ گرفت!… همین طور که با نگاهای گرد هنگ نگاهم میکرد و اضافه کردم:
_خوشمزست
بعد مکثی پشتش و بهم کرد
_من…من برم… میز و بچینم
حرفی نزدم و به راهی شدنش چشم دوختم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن