×××
فرزان*
خیره به قفسه سینش که بالا پایین میشد بودم و میترسیدم به چهره غرق خوابش خیره بشم؛ میترسیدم بهش خیره بشم و دلم بلرزه و نرم!… مثل وقتی که تو اتاق کارم، رو بهم خیره خیره گفت دلبستت شدم!
چقدر خودم و کنترل کردم که نگم من بیشتر چقدر دلم تو اون لحظه لرزید!… اما این دختر حرفاشم از روی احساسات شمتوجه شدش بود
نمیتونست دقیق انتخاب کنه!… انگار عذاب وجدان میگراهی شد که من و ترک کنه و بره پس من باید میحرکت کردم چراکه خوب میدونستم انتخابش چیه!… جدا از همه ی اینا و جدا و از همه احساسات باید راه درست و انتخاب میکرد!… به خاطر بچش حتی شاید به خاطر جاویدی که هنوز خواه یا ناخواه دوستش داشت!
نفس عمیقی کشیدم و نیم نگاهی به نگاهای بستش کردم لبم و دم گوشش بردم و آروم لب زدم
_تو خیالم همیشه تصور میکردم که چی میشد اول منو میمتوجه شدی؟!
اول با من آشنا میشدی!… دلبسته شدم… دوست داشتم اول با من آشنا میشدی بعد عاشقم میشدی و بعد من مثل همین الانم حاضر بودم برای لبخندت همه کاری کنم!
مضطربتم تو برای من خیلی عزیزی… تو اصلا تو اوج ناچیزیم همه چیزم شدی
بار دیگر نفس عمیقی کشیدم و سخت بود اضافه کردن این حرفا
_همیشگی اون طور که میخوایم پیش نمیره عیبیم نداره!… عیب نداره چون این قانون برای همه آدما صِدق میکنه!
آوا دارم میرم!… رو در رو اینو بهت ناظهار کردم که یه وقت کلمه خداحافظ از دهنم یا از دهنت در نیاد چراکه برمیگردم!
قول میدم تو وقت و مکان درستش میبینیم همو این چند روزگار بدخلقی کردم یا قلبت و شکوندم زیرا نمیتمایل داشتم با یه نیم نگاهت یا یه ححرکت کرد منو موندگار کنی و پشیمون بشم از تصمیمی که گرفتم!
دوست دارم؛ شاید خیلیا بگن گفتن این کلمه وقتی این تصمیم و گحرکت کردم اشتباه ولی من مردونه دوست دارم…
مکثی کردم و تبسم تلخی زدم و ادامه دادم
_مردونه دلبسته شدن یعنی تو تبسم بزنی وَ من از دور نگاهش کنم… به امید دیدار!
از جام با احتیاط کشیده شدم و پوشه ی تو کف دستم و بالای تختش گذاشتم و بدون این که نگاهش کنم سمت در اتاق قدم برداشتم!
×××
آوا*
تبسم گنگ و تلخی زدم و روبه سیاوش اظهار کردم:
_یَ… یع..یعنی چی؟!… رفت!؟
برای بار سوم سری به تایید حرفم تکون داد که با لودگی گفتم:
_کِ…کی!… بَ… برمیگرده!؟
_نمیدونم خانم
نگاهی به اطراف کردم و انگار جهان دور سرم میچرخید!… پوشه ی تو کف دستم و بالا آوردم و با ترس بهش خیره شدم و گفتم:
_چِ…چرا!.. چرا راهی شد!؟
_نمیدونم خانم
_چرا جَ…جواب زنگام و نمیده!؟
_نمیدونم…
_پــــس تــــــــو چــــی میــــــــدونــــــــی؟
با آوای بلندم نگاهاش رنگ تعجب گحرکت کرد اما کف دست خودم نبود نمیتونستم درک کنم بدون حتی یه خداحافظی راهی شده!… اشک از گوشه دیدهام سر خورد و سمت مبلی حرکت کردم و روش نشستم
نفس عمیقی کشیدم و خیره به پوشه تو دستم اظهار کردم:
_برو سیاوش!… برو بهش بگو آوا اضافه کرد وقتی خودت نیستی من نیازی به کس دیگه ای ندارم برای مراقبت که تورو گذاشته کنار من برو بهش بگو این رسمش نبود!… بهش بگو همه دلخوشی من فقط اون بود!… بهش بگو خیلی نامرده که این طوری راهی شد
بدون هیچ حرفی با قیافه ای که غم دار شده بود راهی شد و من هنوز ناباور بودم که حرکت کرده!… اشکام و با پشت دست پس زدم در پوشه تو دستم و باز کردم!… چند تا برگه ای که داخلش بود بیرون آوردم که تیکه برگه ی کوچیکی از بینشون بیرون افتاد!… کاغذارو گوشه ی مبل گذاشتم و اون تیکه کاغد کوچیک و برداشتم و با مشاهده کردن یاد داشتش بغضم شکست…
” هر چقدر میل داشتم یه چیز با مفهوم بنویسم چیزی به خاطرم نیومد چون کل خاطرم تو شدی!… هر چی تمایل داشتم هر چی حرف داشتم و بنویسم دیدم کاغذ کم میارم!… پس فقط یه جمله مینویسم برات
لحظه های خوب و کنارت فهمیدم رفیق
میدونم خودت میدونی باید چیکار کنی پس چیزی نمیگم یادت باشه حواسم هست!… هم تو هم جانان!… میبینمت!”
اشکام و با پشت کف دست پاک کردم و لب زدم
_باید میاضافه کردی بهم… نباید میراهی شدی بدون تو نمیتونم… چرا؟
نامه رو تو دستم مچاله کردم و نگاهی به برگه سندایی کردم که گوشه مبل گذاشته بودم!… با تعجب برشون داشتم با دیدن اسم و فامیلم روی برگه ها و سندای روبه روم رنگ از رُخم پرید و یاد شامگاهی افتادم که تو اتاق کارش ازم امضا گحرکت کرد…
ناباور برگه هارو بالا پایین میکردم ولی در آخر با مشاهده کردن اسم شرکت آریانمهر و اسم خودم رنگ از چهرم پرید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن