رمان آوای نیاز تو پارت ۲۲

چشمام نم دار شده بود و با حرص گفتم:
_من چی!؟ من زندگیم با وجود تو الان گل و گلستونه؟!
تو اومدی فکر کردم شدی دایه مهربان تر از مادر اما الان چی؟… الان به جا این که مرهم باشی برای زخمام خودت زخم میزنی!؟ دومسیری بدبختی بیچارگی بهم میدی؟ دو جادهی که اون طرفش مادرمه و اون طرفش زندگیم!؟
می‌دونی چیه اشکالی نداره گِله ای نیست، تقصیر خودمه که از تنهاییم وحشت کردم نه از همدم نامردم! می‌دونی… به خاطر تنهاییام در ذهنش گذراندم خودی ولی الان از خودی بد خوردم… باشه قبوله صیغت میشم اما بدون همواره این‌جوری نمی‌مونه!

تو دیدهام داشت نگاه میکرد و حرفی نمی‌زد! دستم و با شتاب از دستش بیرون کشیدم و بدو از کنارش رد شدم و سمت اتاق خودش حرکت کردم!
وارد شدم و در رو بستم… تکیم رو دادم به در و سُر خوردم رو زمین و زدم زیر گریه! تموم شد… از الان تا نود سال دیگه!

×

رو تختش دراز کشیده بودم و یکی دو ساعتی شده بود که تو اتاق مونده بودم و اونم کاری به کارم نداشت… اما با آوای باز شدن در اتاق و دیدن قامتش تو درگاه در اخمی کردم، خیلی عادی طوری که انگار نه انگار من تا یک ساعت پیش داشتم زار میزدم اضافه کرد:
_پاشو لباس بپوش یه زنگم به اون دوستت آتنا بزن مخ من و خورد!

با پایان جملش رفت که از تخت پایین اومدم و دنبالش کشیده شدم
_کجا می‌خوایم بریم؟.‌‌.. من می‌خوام برم بیمارستان متوجه شدن مادرم!
_بیمارستان بری که چی؟ از کف دست تو کاری بر میاد؟
_اون مادرمه اصلا درکی از کلمه مادر داری!؟

خیره بهم با مکث گفت:
_خیلی خب… اول میریم محضر برای صیغه نامه بعدشم می‌ریم خونتون وسایلت و جمع کنی چراکه دیگه دوست ندارم پات تو اون اتاقک و تو اون محله باز شه! بعدشم میبرمت تا مادرت و ببینی!

با متوجه شدن کلمه صیغه نامه سر جام خشک شده بودم! انقدر به‌سرعت!؟ الان؟… همین‌‌جوری ایستاده بودم سرجام که گفت:
_تو که هنوز این جا واز حرکت ایستادی!

به خودم اومدم و گفتم:
_کُ..کدوم محضر خونه ای الانــــ…

حتی نذاشت حرفم تموم شه
_آشناست! بهونه بعدی؟!

چند لحظه نگاهش کردم و گفتم:
_من الان نمیــــ…

بازم نذاشت حرفم تموم شه و این دفعه کلافه اضافه کرد:
_تو الان مهم نیستی! من حوصله داستان ندارم! همین امشامگاه همه چی تموم میشه میره پی کارش هم تو به میل داشتت میرسی هم…

این دفعه من پریدم وسط حرفش و با لحنی که خودمم چندشم شد گفتم:
_هم تو یه جورایی نیازت بر طرف میشه دیگه! بالاخره الکی که نیست از همون موقع که وارد زندگیم شدی نگاهت بد بود، عوضی بودن که شاخ و دم نداره نه؟!

چند لحظه نگاهم کرد و وقتی منظور حرفم رو گحرکت کرد اخماش راهی شد توهم… با قدمای بلند خودش رو رسوند بهم و من قفل شده‌ به زمین نگاهش میکردم!
چیه مگه دروغ بیان کرده بودم که این طوری داغ کرده بود؟ رو به روم توقف کرد… نفسای عصبیش که خورد تو صورتم تازه متوجه شدم حرفام براش گرون تموم شده! فکم رو گحرکت کرد تو کف دستش و فشار داد جوری که صورتم از درد توهم حرکت کرد اما باز کم نیاوردم، مثل خودش تو صورتش خیره شدم که از لای دندونای قفل شدش گفت:
_من نگاهم بد بود!؟ بابا اگه حرف حرفِ نیازه که ریختن همه جا و من لنگ تو الف بچه نمی‌مونم! بچه جون من اگه همین آدم عوضی بودم که تو میگی نیازی به صیغه ای که اصلا برام اهمیتی نداره نداشتم… تو از دیشب تو خونه من بودی انگشتم بهت نخورده شامگاه همین‌جوری خوابیدی صبح همین‌جوری بیدار شدی! منو به اسم حامد می‌شناختی تو خونتون بودم نگاه چپ بهت نکردم! حالا من شدم آدم عوضی؟

از میمیک صورتش هراسیده بودم و مطمئن بودم رنگ از رخم پریده… همین‌طوری فقط بُهت زده بهش نگاه می‌کردم که صوتی دادش من رو از جا پروند
_عوضــــــــی بودن و میخوایــــــــی بهت نشــــون بدم!؟

فکم داشت تو کف دستاش خورد میشد و بغض کرده نگاهش می کردم… کف دستم رو گذاشتم رو همون دستش که فکم رو باهاش فشار میداد و یه قطره اشک از دیدهام افتاد که به خودش اومد و ولم کرد… چشمای گریونم رو که متوجه شد کف دستی لای موهاش کشید و ادامه داد
_مثل بچه ها حرف میزنی، مثل بچه ها هم اشکت دمه مشکته..‌. سعی کن من و عصبی نکنی… میرم یه دوش بگیرم تا میام آماده شده باشی!

بعد از جمله کف دستوریش از جلو چشمایی که قرمز و اشکیشون کرده بود کنار رفت… کف دستی به فکم کشیدم و زیر لب وحشی نثارش کردم… هنوز ازم زیاد دور نشده بود که از سر حرص گفتم:
_زنت چی؟!… امشامگاه که ژیلا می‌تمایل داشت بیاد پیشت!

سر جاش ایستاد اما بعد چند لحظه بدون این که برگرده خیلی ریلکس و با لحنی که حرصم رو بیشتر در میاورد اضافه کرد:
_به تو ربطی نداره!

کف دستام رو از حرص مشت کردم و با ناخنام به پوست کف دستم فشار آوردم… بهش خیره شده بودم که سمت دیگه خونه رفت و از متوجه شدم خارج شد!

بعد چند لحظه از اون حالت در اومدم و با اعصابی خورد سمت صنقلبی که اضافه کرده بود حرکت کردم تا کیفم رو بردارم… کیفم رو روی صنقلبی نزدیک در مشاهده کردم و همین طور که برمی‌داشتمش بازش کردم و گوشیم رو درآوردم.
نگاهی به تماس ها و اس ام اس های آتنا انداختم که بی‌جواب مونده بود… پوفی کشیدم و زنگ زدم بهش که یه بوق نخورده جواب داد و صدای معترضش قد بلند شد
_کــــجــــایــــی تــــو!؟ یه خبر نمیدی میری با اون مرتیکه گاو!؟ تو که سایشم با تیر میزدی حالا چی شده…

این قدر قلبم پر بود که بی توجه به اعتراضاش درمونده وسط حرفاش پریدم و اسمش رو صوت زدم… خاموشی کرد و بعد چند ثانیه با لحن دیگه ای اضافه کرد:
_چی شده!؟… آوا خوبی؟ اون مرتیکه گفت حالت خوبه…‌ آوات چرا انقدر داغون شده؟ چی شده؟اذیتت کرد!؟

اشکام رو از رو صورتم پاک کردم و اظهار کردم:
_تا الان ده بار گریم و درآورده آتنا ده بار زخم زبون زده… تا یکی دو ساعت دیگم صیغه رسمیش میشم من چقدر بدبختم که…

آوای هق هقم مانع ادامه حرفم شد که آوای هول زدش بلند شد
_آوا… گریه نکن با گریه چی درست میشه؟ قبول نکن… قبول نکنیا گوش کن دنیا که به آخر…

نزاشتم حرفش تموم بشه و اظهار کردم:
_نمیشه… نگو آتنا… منو متقاعد نکن‌… حیات فیلم سینمایی نیست که خدا یهو امداد غیبی برسونه!
چطور پیش فرزان قبول کردی مقلب بمونی و برادرت و ول کنی تو پرورشگاه تا زندگی بهتری داشته باشه!؟… منم مثل تو دقیقا چاره ای ندارم برای زندگی مادرم!

بعد تموم شدن حرفام جوابی نداد… بینمون سکوت موج میزد و جَو سنگینی بر قرار شده بود که خودم بعد مکثی ادامه دادم
_میام اون جا وسایلم و بردارم فکر کنم… می‌بینمت خدافظ!

تماس رو قطع کردم و لبم و به دندون گرفتم تا دوباره اشک نریزم
×

تو ماشین قرار گرفته بودیم و هیچ کدوممون حرفی نمیزدیم
انگار هر دوتامون خوب می‌دونستیم که این روزا حرفامون آخرش به بحث کشیده میشه… ماشین تو سکوت بود که صدای زنگ گوشیش قد بلند شد و اونم بعد یه نگاه به صفحه گوشیش خشک جواب داد
_بله؟
…

_خب که چی؟! من خونه نیستم بهتم اضافه کردم و خبرم دادم که نَیای!
…

_نــــه… کارم تموم شه خودم میام خونه آقابزرگ!

با پایان جملش تماس رو قطع کرد و گوشیش رو پرت کرد رو داشبورد ماشین… با یاد حرفایی که ژیلا به جاوید رو پیغام گیر زده بود می‌تونستم حدس بزنم کیه!
کی میتونست باشه جز خود ژیلا که درخواست داشت امشب بیاد خونه جاوید!؟ با این فکر هر کار کردم نتونستم جلو زبونم رو بگیرم و بیان کردم:
_من خونه خودمون می‌مونم امشامگاه مزاحم تو و زنت نمیشم!

با مکث نیم‌ نگاهی بهم کرد و اضافه کرد:
_من زن ندارم… البته تا یه ربع بیست دقیقه دیگه!

نیشخندی زدم و خیره به نیم رخش گفتم:
_البته اضافه کن زن فعلیت! وَ ژیلا قراره زن دائمیت بشه!

بار دیگر نیم نگاهی بهم کرد و بعد به‌شدت عادی بدون هیچ جوابی به رانندگیش ادامه داد… من الان سکوت نمی‌میل داشتم من الان یه جوابی مثل “نه کی گفته” می‌تمایل داشتم حتی برای قلب خوشیم، حتی به دروغ… ولی این خاموشیش داشت اعصابم رو خط خطی می‌کرد
با شنیدن آوای یهوییش نگاهم رو با اخم بهش دادم
_پوست لبت و نکن! یاد بگیر حرفی که تو قلبت هست و مثل آدم به زبون بیاری تا مثل آدم جواب بگیری!
وقتی میری رو دورِ لجبازی اعصاب من و خورد میکنی… یکم صبر داشته باش همه چی رو برات تعریف میکنم الان فقط داری اعصاب خودت و خودم و بهم میزنی همین!

با حرص بیشتری به جون لبام افتادم… این حرفاش به جای این که آرومم کنه بدتر حرصیم میکرد!
باز نیم نگاهی بهم انداخت و ادامه داد
_دیشب چرا بهم نگفتی ژیلا زنگ زده و اعصابت خورد شده که اون جوری گریه می‌کردی؟!

این دفعه متعجب بهش خیره شدم که ادامه داد
_ساعت پیغامش رو متوجه شدم متوجه شدم… بازم میگم یاد بگیر هر حرفی داری و به زبون بیاری، بگو چی شده تا جوابت و بگیری… زیرا شاید همه حرصا و اشکایی که می‌ریزی الکی و سر هیچی باشه… مثل الان که می‌تونم راحت حدس بزنم داری الکی حرص می‌زنی زیرا این توهمایی که خودت برای خودت ساختی پوچ و بی اساسه!
نیشخند زدم
_آره می‌دونم یه بار حرفِ تو قلبم و بهت گفتم با جمله به تو ربطی نداره مواجه شدم!

نگاهش رو کامل بهم داد، روبه من اضافه کرد:
_وقتی لجبازی می‌کنی و رو اعصاب من راه میری توقع بیشتر از این و نداشته باش… جفتمون خوب می‌دونیم اون حرفی که زدی سوالی یا خبری نبود و برای عصبی کردن بیشتر من بود!

با اخم روم رو ازش برگردوندم و به بیرون نگاه کردم، بی‌توجه اضافه کردم:
_ژیلا قراره زنت بشه داری بهش خیانت میکنی!

صدای نفسای عصبیش قد بلند شد… برگشتم سمتش که شیشه ماشین طرف خودش رو داد پایین و هوای سردی وارد ماشین شد… انگار هیچ جوابی برای حرفم پیدا نکرده بود و عصبی شده بود وَ خب حقیقت تلخه دیگه… اومدم دهن باز کنم که برگشت طرفم و با صوتی نسبتا بلندی اظهار کرد:
_دو دقیقه آوا دو دقیقه زبون به دهن بگیر من و عصبی نکن!
×

بالاخره بعد از سکوت طولانی و خسته کننده بینمون، ماشین از حرکت ایستاد و صدای جاوید بلند شد
_پیاده شو رسیدیم!

آب دهنم رو قورت دادم و تازه درک کردم چقدر حالم ناخوشه که حتی توان ندارم از ماشین پیاده بشم…‌ خودش پیاده شد و منتظر نگاهم کرد،
نگاهام رو بستم و زیر لب به خودم امیدواری دادم
_آوا خودت قبول کردی… همش یه صیغه سادست!

نگاهام رو باز کردم و از ماشین پیاده شدم… نگاه پر استرسم رو بهش دادم که بدون توجه
در ماشین رو قفل کرد و جلو تر از من جاده افتاد؛ به اجبار دنبالش کشیده شدم تا به یه ساختمون با نمای سنگی که بالاش بزرگ نوشته بود “محضر خونه و دفتر ازدواج” رسیدیم… درش که بسته بود! تعطیل بود یعنی؟!
یکم امید تو دلم روشن شد ولی همون لحظه جاوید زنگ در رو زد و صوتیی بعد چند لحظه جواب داد
_بله؟
_آریانمهر
_بله بله خوش رسیدید بفرمایین!

در رو به رو باز شد و جاوید منتظر نگاهم کرد که وارد شم… با سری افتاده وارد شدم و میل داشتم جلوتر برم که ساعدم رو گحرکت کرد و اجازه نداد… در رو که بست با دیدهاش اشاره ای به سمت پله ها کرد و اظهار کرد:
_برو بالا!

دستم رو از کف دستش بیرون کشیدم و از پله ها حرکت کردم بالا… احساس می‌کردم هر پله که به سمت بالا بر می‌دارم دارم با کف دستای خودم خودم رو بدبخت می‌کنم… آرزو می‌کردم که این پله ها هیچ وقت تموم‌ نشه ولی حیف که آرزو های من زیاد به واقعیت تبدیل نمی‌شد!

بالاخره وارد اتاقک کوچیک بسیار ساده ای شدیم که پسر نسبتا جوون و تقریبا هم سن و سال خودم اومد جلو و رو به جاوید اضافه کرد:
_برای طلاق تشریف آوردین!؟

نفسم رو فرستادم بیرون و به جاوید نگاه کردم که اخماش تو هم بود و با لحنی که تازگیا متوجه شده بودم لحن اصلیشه و با همه آدم و عالم این طوری حرف می‌زنه رو به پسره گفت:
_هماهنگ‌ شده بود برای چه کاری میایم!

پسره یکم گیج به جاوید خیره شد و اظهار کرد:
_آهان شما همونایین که برای صیغه تشریف اوردین!

بدبخت حق داشت گیج بشه! با این قیافه من و لباسای داغونم که دیگه به درد خیابونم نمی‌خورد و لباسای زمستونه جاوید که سر تا پا مشکی بود بایدم فکر می کرد برای طلاق اومدیم!
پسره با کف دست به مبلمانی اشاره کرد و گفت :
_تشریف ببرین اون جا بشینین الان حاجی میاد!

بدون هیچ حرفی سمت مبلای شیری رنگ که بهشون اشاره کرده بود حرکت کردیم و نشستیم… جاوید نگاهی به ساعتش کرد و بعد نگاهش رو داد بهم، خیره بهم بود و تمایل داشت حرفی بزنه ولی همون لحظه پسره با دو تا لیوان بلند که محتوای توش نشون دهنده شربت بود اومد سمتمون و رو به جاوید تعارف کرد و اضافه کرد:
_شرمنده یکم معطل می‌شید… حاجی تا پنج دقیقه دیگه میان!

جاوید اخمی کرد و سری به منظور نخوردن شربت تکون داد… اون بنده خدام سمت من تعارف کرد اما منم میل نداشتم و اضافه کردم:
_ممنون!

ولی همون لحظه جاوید لیوان شربتی برداشت و گذاشت رو میز جلوی من و تشکری کرد!
چشمای پسره داد میزد که از کارای ما متعجب شده… نگاهی به جاوید انداختم و گفتم:
_من میل ندارم برای خودت بر می‌داشتی!

نگاهش رو داد به دیدهام و خیره تو چشمام گفت:
_رنگ و روی پریدت ربطی به میلت نداره پســــ…

لیوان شربت رو از رو میز برداشت و گحرکت کرد سمتم و دستوری ادامه داد
_میخوری!

حوصله لج و لجبازی نداشتم… یه جورایی لیوان رو از کف دستش چنگ زدم و دو قلوپ خوردم که همون موقع مرد مسنی که کت و شلوار آبی رنگی پوشیده بود اومد داخل و بیان کرد:
_سلام علیکم…یا الله!

لیوان شربت رو رو میز گذاشتم… به احترامش کشیده شدیم که نگاهی به جفتمون کرد و بیان کرد:
_بفرمایین بشینین شرمنده معطل شدین!

نشستیم سر جاهامون و حاجیم پشت میزش قرار گرفت… از چهرش معلوم بود آدم بَشاشیه چون که بی قلبیل لبخند رو لباش بود! خیره به صورتش بودم و انگار نگاهم سنگینی کرد که سرش رو سمت من برگردوند و رو به جاوید بیان کرد:
_پسرم خانم به این زیبای داری میگیری چرا نگاهاش و قرمز کردی؟!

جاوید نیم نگاهی به من کرد و کف دستی لای موهاش کشید و سوال حاجی رو بی پاسخ گذاشت؛ حاجی خاموشی جاوید و که متوجه شد رو به من بیان کرد:
_دخترم راستش رو بگو از اخمای شوهرت لباس مشکی پوشیدی؟

تبسمی رو لبم اومد… از نوع و لحن حرف زدنش خوشم اومده بود و مثل جاوید سوالش رو بی‌‌جواب نذاشتم و با صدای آرومی گفتم:
_نه حاجی… مادرم حال ناخوشی داره این نگاهای قرمز و ظاهر بهم ریخته برای اونه!

تو قلبم اضافه کردم الان میگه عجب دختر نفهمیه که
تو این حال مادرش اومده اینجا ولی برخلاف انتظارم تبسمی به روم زد و گفت:
_انشالله که حالش خوب بشه… خدا بزرگه بازم صد مرتبه شکر زیرا‌ من با خودم اظهار کردم نکنه هم و دوست ندارین و به زور و ضرب خانواده ها اومدین اینجا… آخه از این موردا کم نداریم باباجان…‌ انشالله تا ابد با دلدادگی زیر سایه ائمه باشید، وگرنه این دوتا کاغد کف دستک جلوی من که شما رو بهم محرم نمی‌کنه… مهم قلب و روح آدمه!

تبسم زوری زدم و حالم با این حرفا بدتر شد،
واقعا مهم دل بود نه این کاغذا… عاشق شدم تو روش بگم حاجی من به زور خانواده اینجا ننشستم… از زور حیات اینجا جای گرفتم، از زور سرنوشت که برای من بد نوشت الان اینجام اما خاموشی کردم… تو افکار خودم غرق بودم که نگاهی رو روی خودم حس کردم و سرم رو کشیده کردم و با دیدهای مشکی جاوید که داشت نگاهم میکرد چشم تو دیده شدم… انگار اونم حالش با حرفای حاجی ناخوش شده بود! همین‌طوری به هم نگاه می‌کردیم که صدای حاجی اومد
_خب بسم الله رحمان رحیمــــ…

×

در ماشین رو باز کردم و جای گرفتم… نگاهم رو به صورت جدیش دادم که بدون حرفی به جلوش خیره بود… زودتر از من تو ماشین قرار گرفته بود چون من قبل اینکه از محضر خارج بشم کف دستشویی رفتم تا سر و صورتم رو آب بزنم و این حال داغونم رو یکم بهتر کنم! با این حال هنوزم دستام می‌لرزید و سردم بود! یعنی تموم شد؟ همه چی تموم شد!؟ زندگیم!؟ همه چی رو قبول کردم و شدم صیغه نود ساله!؟
سرم رد تکیه دادم به صندلی ماشین و نگاهام رو بستم تا یکم حالم بهتر شه و این سوالا مغزم رو نخوره اما حرف حاجی موقع رفتن و خداحافظی تو گوشم تکرار شد
“جوون مثل شماها زیاد مشاهده کردم ولی شماها جالب بودین برام دخترم! می‌دونی چرا میگم جالب!؟ چون که تو نگاهت غم رو مشاهده کردم ولی تو نگاه شوهرت غمِ نگاه غمگین تو رو دیدم! می‌دونی که چی میگم!؟… همسرت از غمی که تو چشمای تو بود داشت غم می‌خورد! به این میگن عشق، قدرش رو بدون که سخت پیدا میشه…”

نفسم رو آه مانند فرستادم بیرون، حاجی چه دل خوشی داشت… اون بنده خدا نمی‌دونست که در اصل معامله شدم!
دیدهام رو باز کردم نگاهم رو دادم بهش که با اخم به من خیره بود… همین‌جوری بدون حرف نگاهش می‌کردم که سرش رو برگردوند و ماشین رو روشن کرد اما قبل از این که حرکت کنه با آوای به‌شدت آرومی که کم می‌گوش دادم ازش اضافه کرد:
_در داشبرد رو باز کن!

بدون مخالفت در رو باز کردم و نگاهم به جعبه مخمل قرمزی خورد که توی داشامگاهرد بود! مال من بود یعنی؟ ولی بی‌تفاوت نگاهش کردم و بیان کردم:
_خب؟!

_خب داره؟… به نظرت چی اون توئه که باید برش داری؟

اخمام رفت توهم… انگار طلب ارث باباش رو از من می‌خواست! از وقتی حرفای حاجی به گوشش خورده بود اخماش طوری تو هم حرکت کرده بود که با ده من عسلم نمیشد خوردش! با اعصابی خورد در داشبرد رو بستم و گفتم:
_هیچی به درد من نمی‌خوره این تو!

خونسرد جواب داد
_به جهـنم!

بغض کرده رو بهش اظهار کردم:
_برو بیمارستان میخوام برم پیش مولینم!
_اونجا میخوای بری چیکار!؟ همه کاراش رو دارم می‌کنم امروز فردا میره برای عمل کاری از کف دست تو…

نذاشتم حرفش رو بزنه و عصبی پریدم وسط جملش
_نه کاری از کف دست من بر نمیاد اما شاید متوجه شدن مامانم این حال ناخوش من و برای چند دقیقه هم که شده خوش کنه! تو برو من خودم میام خونت! وسیله ی خاصی هم ندارم چیزیَم باشه میگم آتنا برام بیاره فقط چند دقیقه تنهام بزار همین! فقط چند دقیقه تا با خودم کنار بیام!

لحنم زار شده بود و رنگ التماس گراهی شده بود اما من واقعا نیاز داشتم به نبودنش، حتی برای چند دقیقه… فکر‌ کنم میگرنش داشت مجدداً شروع می‌شد چراکه اخماش شدیدا تو هم بود و دیدهاش یکم به قرمزی میزد طوری که انگار چند روز نخوابیده!
پاسخی به حرفام نداد و حتی نیم نگاهی هم بهم نکرد!
خودمم دیگه حرفی نزدم… در اصل یه جورایی بَرده این آدم شده بودم و اصلا مگه حق اعتراضی داشتم؟!
خاموشی کردم ببینم خودش چیکار میکنه که بعد دقایقی که سکوت بینمون حکم فرمایی میکرد ماشین رو جلو درب بیمارستان نگه داشت و جدی گفت:
_رأس ساعت نه خونه نباشی یعنی نه بشه نه و یک دقیقه دیگه نمی‌زارم پاتو از خونه بیرون بذاری! محض احتیاط هم بگم اگه خدایی نکرده یک وقت فکرای الکی و بچگونه به ذهنت افتاد که من و بپیچراکهی و دورم بزنی به‌سرعت پسشون بزن چون دور از نگاه من پات و کج بزاری من همه چی و تموم میکنم! یعنی این که پول عمل مادرت و نمیدم تو رو هم طلاق نمیدم اما زجرت میدم تا بفهمی دور زدن تو قانون من حکمش قِصاصه! میدونی که می‌تونم همچین آدمی باشم پس اول فکر کن بعد یه کاری و انجام بده!
گفتم اینارو اول کار بگم نگی نبیان کردی یه چیزیم میخوری! آتنا و فلان و بهمان زنگ بزنن به من که آوا ضعف و غش کرده یا هر چی من میدونم و تو!

حرفاش ترسناک بود و بدون شوخی اما من به این حرفا نیشخندی زدم! می وحشت کرد فرار کنم یا بپیزیرامش و تیغش بزنم و برم!؟ فرض بر این که این کارا رو هم می‌کردم… اونوقت کجا می‌حرکت کردم بعدش!؟ من اصلا مگه کسی و داشتم؟ همه ی حرفاش به کنار… اون الان مضطرب ضعف و گشنگی و تشنگی من بود؟!
جوابی ندادم و در ماشین رو باز کردم که برم اما ساعدم رو محکم گحرکت کرد! نگاهم رو بهش دادم ببینم چی میگه که جدی ادامه داد
_تاییدی از حرفات نشنیدم که سرت و انداختی پایین داری میری!

از لای دندونای قفل شده از حرصم اضافه کردم:
_بــــاشـــه!

کف دستم رو که ول کرد به سرعت سمت بیمارستان حرکت کردم… گوشیم رو از کیفم دراوردم تا به آتنا زنگ‌ بزنم که بیاد و من و از این حال مزخرف کمی دور کنه یا حداقل الکی دلداریم بده زیرا واقعا نیاز داشتم به قلبداری حتی از نوع الکیش!

×

جاوید*
پام رو از فشارای عصبی که روم بود روی پدال گاز فشار دادم و سمت خونه آقابزرگ حرکت کردم اعصابم بعد از حرفای اون پیر‌مرد تو محضر ریخته بود بهم و میگرنم شروع شده بود… یاد دیدهای زیباش افتادم که موقع بله گفتن چه غمی توش بود… دستی لای موهام کشیدم و پنجره ماشین رو کامل دادم پایین تا هوای خنک یکم از این برآشفتهت من که سر هیچی بود کم کنه ولی اون رنگ نگاهش هیچ وقت از تو ذهنم قطعا پاک نمیشد… نگاهی که مسببش خود خرم بودم!

×

پام رو رو ترمز گذاشتم و از ماشین پیاده شدم.
به عمارت رو به روم نگاهی کردم که اِمسال برعکس سالای دیگه بسیار توش حرکت کرد و وارد شد داشتم…‌ وارد شدم و نگاهم به درختای سال خورده ای خورد که از فرط سرما بدون برگ شده بودن… پا تند کردم سمت عمارت و همین که وارد شدم ژیلا رو جلوی در مشاهده کردم! بدون شلوار با لباس بافت بلند زرشکی که تا زانوش بود از حرکت ایستاده بود
با دیدن من کمی نزدیکم اومد و بیان کرد:
_سلام عزیزم چه دیر اومدی می‌ذاشتی می‌اومدم خونت دیگه!

فقط نگاهم بهش بود که ادامه داد
_عه کیفم و نیاوردی؟

نگاهم برای یک لحظه روی پاهای لخت کشیدش موند و یاد آور رابطه هایی شد که باهاش داشتم، اما سریع افکارم رو پس زدم و با اخم گفتم:
_من و کشوندی اینجا به خاطر یه کیف؟! می‌سپارم بیارن برات

پشتم رو بهش کردم که این دفعه صوتی کلافش به گوشم رسید
_جاوید دو قدم دیگه برداری و بری خواب سهام شرکت و ببینی!

با پایان جملش توقف کردم… این با خودش چی اندیشیده بود؟! با اخمای تو هم رفته سمتش برگشتم که خودش قبل این که من حرفی بزنم ادامه داد
_اون جوری نگاهم نکن طوری رفتار نکن که من شدم کَنه!… هرچی نباشه کار تو به من گیره!

نیشخندی زدم! متنفر بودم کف دست یکی نقطه ضعف بدم و اون دقیقا کف دست گذاشته بود رو نقطه ضعفم! نمی‌دونم قیافم چه شکلی شده بود که وقتی برگشتم و دو قدم سمتش حرکت کردم وحشت کرده به سمت عقب قدم برداشت! با خونسردی لبام رو تر کردم و اضافه کردم:
_گوشات و خوب باز کن ببین چی میگم! فکر نکن به خاطر سهام شرکت حق داری هر جور دوست داری با من حرف بزنی! تو هنوز همون آدمی هستی که دیگه دوست ندارم نگاهم بهش بیوفته! منم هنوز همون آدمیم که تو بهش خیانت کردی! پاش بیوفته بمیریَم آب دستت نمیدم پس این جوری با من حرف نزن که این منی که جلوت وایساده من دو سه سال پیش نیست!

با مکث و کمی تردید اضافه کرد:
_ولی منم همون ژیلاییم که تورو عاشق خودش کرد… درضمن کارای شرکت و زود پیش بردی و برای داشتن سهام شرکت کارت گیرِ پیش من!
جز این بشه هم شرکت هم خودت با خاک یکسان می‌شین پس این قدر برای من… منم منم نکن! چه خوشت بیاد از من چه نیاد در حال حاضر باید تحملم کنی!

ابروهام رو دادم بالا و ناخوداگاه زدم زیر خنده؛ بعد چند ثانیه بهش خیره چشم دوختم… نگاهش حرصی بود! دستام رو گذاشتم تو جیب شلوارم و اظهار کردم:
_محبت!؟… عاشق!؟… عشق چی کشک چی مشک چی!؟ تو فکر کردی من مثل قبل از کسی که سه سال از خودم بزرگ تره و مهم تر از همه کسی که همه چیز رو می‌دونست ولی هیچی بهم نبیان کرد وَ وَ… آهان یادم اومد قسمت اصلیش رو یادم رفته بود! من با کسی که با برادر من همخواب میشه اوکی میشم؟!