×××
با نوازش کف دستی رو صورتم چشمام و با ترسباز کردم اما تو همون تاریکی اتاق چشمای براق عسلیش و شناختم و خیالم راحت شد… دیدهای بازم و که متوجه شد دستش از حرکت توقف کرد و آروم لب زد
_بیدارت کردم!
یکم خودم رو عقب کشیدم و روی تخت قرار گرفتم… با تعجب بهش خیره شدم و هنوز خوابالود بودم و زیاد متوجه اطراف نمیشدم… برای همین چند بار پلک زدم و کف دست دراز کردم تا آباژور کنار تختمو روشن کنم و گُنگ گفتم:
_فرزان؟!… هنوز نخوابیدی! این جا چیکار میکنی؟
همین طور که نگاهش به صورتم بود اضافه کرد:
_خوابم نمیبره ببخشید نباید میومدم اتاقت... تو چرا بیدار شدی؟!
تک خنده ای کردم
_یعنی چی بیدار شدم؟ بیدارم کردی دیگه!
_نه تو خوابت سنگین!… مگه این که حس مادرونت باعث شده باشه خوابت سبک بشه!
با خنده بیان کردم:
_حس مادرونه؟!
نگاهش و به شکمم داد
_آره یه جا خوندم مادرا تا وقتی بچشون کوچیکه با هر سر صوتی کوچیکی از خواب میپرن زیرا میترسن مو از سر بچشون کم بشه یا یه وقت پتو از رو بچشون کنار بره… میترسن بچشون گرسنه خوابیده باشه به هر حال به هر نحوی به خاطر اون بچه خواب راحت ندارن… اگرم که خدایی نکرده بچه ای فقط تب کنه تا خود صبح که اصلا چشم روهم نمیزارن… وقتیم که بچه ها بزرگ میشن و میرن پی زندگیشون بازم خواب ندارن! همش نگرونن که بچشون کجاست و چی جوری میخوابه… سردشه گرمشه… پتو از روش کنار نره… گرسنه سرش و زمین نزاره… میدونی صد سالم که بگذره بچه بچست و مادر مادر!
هیچی نبیان کردم و نگاهی به شکمم کردم و دستم و روش گذاشتم که صدای فرزان بار دیگر اومد
_الان برام سوال مادر من یا اصلا نه… مادر جاوید… قبل خوابش به ما فکر میکنه؟!
این که کجاییم چیکار میکنیم یا اصلا میدونه چه شبایی چیجوری و با چه ترسا و کابوسایی خوابیدیم؟!
نگاهم و با غم بهش دادم و خوب یادمه هم جاوید هم فرزان چیحوری بهم ریختن بعد این که آقابزرگ بیان کرد برن پی پدر فرزان
از وقتیم که برگشتیم فرزان یه کلمم با من حرف نزد و هر چقدرم خواستم سر صحبت و باز کنم تا با حرف آروم شه بازم هیچی نگفت تا الان که خودش نصف شبی تو اتاقم یهو ظاهر شده بود!
بینمون خاموشی بود که خودش ادامه داد
_مادر خوبی باش براش آوا… مردونه براش مادر باش
نزار کمبودت و حس کنه چراکه دیوونه میشه!
هیچی نمیگفتم حرفیم نداشتم… متعجبم بودم که سر زده نصف شامگاهی اومده تو اتاق خوابم
فقط نگاهش میکردم که با جمله بعدیش خشکم زد
_باید به جاوید بگی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن