کسی چیزی ناضافه کرد، فقط با نگاهای متعجب و پچ پچای زیر زیرکی تک به تک خارج شدن…
حالا ما چهار نفر تو اتاق مونده بودیم که آقابزرگ نفس سختی کشید و رو به ژیلا اظهار کرد:
_درو ببند!
ژیلا سمت در رفت و کاری که گفته بود و انجام داد و آقا بزرگ با صوتی ضعیف خِس خس دارش ادامه داد
_سینم خرابه… دکترا میگن از عفونت و آب آوردت ریه اما من میگم این سینه…
چند بار آروم به سینش زد و ادامه داد
_خستس… خسته از سنگینی حرفایی که توش نگه داشتم
از دوست دارمایی که به همسرم میتونستم بگم و نگفتم… از حرفایی که باید به پسرم میزدمو نزدم
از…
مکثی کرد و نگاهی به فرران انداخت و ادامه داد
_از عذرخواهی که باید میکردم و نکردم…
این سینه از رازایی که این همه سال توش مونده خستس!… از حرفایی که باید میزد و نزد خستس… این خستگی این بلا رو سرش آورده!
همه خاموشی کرده بودن که نفس عمیق دیگه ای به سختی کشید
_این قدر خستس که باعث عذابم شده… باعث دردم شده
بیان کردم بیاین یکم ازین حرفا که سنگینی میکردن و کم کنم این آخریا… یه سری حرفای نااضافه کرده و که باید بهشدت وقت پیش بیان کرده میشد و بگم!
به من نگاهی کرد و بعد به ژیلا و ادامه داد
_گفتم همجادهانتونم باشن… زیرا میدونم یه مرد حتی اگه سنگ ترین قلبم داشته باشه بازم نیاز داره به یک صدای لطیفه زنونه تا آرومش کنه… مخصوصا که اون سختیا یاد آور گذشته های تلخ باشه!
نگاهی به جاوید انداختم که تکیه داده بود به دیوار و نیشخندی به لب داشت
خودمم نیشخندی به این جمله زدم… چه مسخره شده بود… من الان همجاده فرزان بودم و ژیلا همراه جاوید؟!
زیستن داری چیکار میکنی؟ اصلا آدمارو میخوای به کجا برسونی؟
همه ساکت بودن و کسی چیزی نمیاضافه کرد اما انگار به صورت معجزه آسایی آقابزرگ انگار ذهن من و خوند که تلخ اما حقیقی ادامه داد
_شنیدید میگن زیستن به کسی وفا نمیکنه؟
راسته نمیکنه!… این قدر میچرخونت و میچرخونت که دیگه خسته میشی… یعنی همه میگن درست میشه واقعا هم درست میشه ولی این طوریه که از مشکلی که حل شده به مشکل بعدی میری… خب بازی زمونست وَ این بازی سخت و سخت ترم میشه… تا جایی که به نقطه من برسی!
چند تا سرفه کرد که ژیلا سمتش رفت و میل داشت ماسک اکسیژن و رو صورتش بزاره ولی آقابزرگ سری به چپ و راست تکون داد و خوبمی گفت که ژیلا عقب کشید
_بگذریم… حرف زیاده و نفس منم کم!… نمیدونم از کجا باید شروع کنم ولــــ…
_از اولــش!
نگاه کوتاهی به فرزان کردم که مصمم و خیره به آقابزرگ وسط جملش پریده بود… آقا بزرگ بعد مکثی جواب داد
_یکی بودم عین بقیه آدما… گاهی مغرور
نگاهی به من کرد و ادامه داد
_قلبباخته…
نگاهش و به جاوید داد
_خودخواه… منم مثل همه اشتباه داشتم اشتباهمم ازون جایی شروع شد که نگفتم به پسرم به پدرت… نبیان کردم دختر سرایداری که هر روز از پنجره اتاقت میبینیش و خیره میشی بهش خودش قلبباخته ی رفیق بهتر از برادرت شده… با خودم گفتم جوونه و ازین محبتای داغ زودگذر… ولی… اشتباه کردم!
عاشقی توی نگاه پسرم هر روزگار بیشتر و بیشتر میشد!
همین طور هم مادرتون یا همون دختر سراید هم دلباخته و قلبباخته تر میشد به رفیق بهتر از برادر پسرم اما پسرم کور بود و نمیدید… خب عاشق و چه به دیده ی باز؟!
گذشت و گذشت تا وقتی که پشت عمارت همین خونه متوجه شدم دختر سرایدارو… مادرتونو دیدم به همجادهم همون رفیق بی کلک پسرم… باهم بودن! کنار هم… برای من مهم نبود خرسندم بودم که شَر این دختر از در خونم کنده شد اما پسرِ احساسی که داشتم اگه میمتوجه شد لیلیش دختر سرایدار با رفیقشه چی میشد؟!
بازم هیچی ناضافه کردم و به خیالم خودش میفهمه اما نفهمید… انگار کور شده بود و همون موقع بود که گیر دادم که فلان کس فامیلو میگیری اونم میاضافه کرد نه که نه… زیاد پا پیچ نشدم ولی وقتی دوباره پشت عمارت دختر سرایدار و مشاهده کردم پام خشک شد روی زمین زیرا این بار با خود پسرم بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن