×××
دلم سریع سریع میزد
حال و احوالم یه جوری بود… فکر این که الان جاوید و ببینم اونم وقتی پدر بچه توی شکممه! پوست لبم و میجوییدم که کف دستم تو کف دستای گرم فرزان فرو رفت و باعث شد نگاهم و بهش بدم
_میخوای تو بری؟
سری به چپ و راست تکون دادم
_نه میمونم!
نگاهش خیره بهم بود که آوای پایی باعث شد نگاهمون و از هم بگیریم و به پله ای بدیم که جاوید ازش پایین میومد… زوم بودم به مردی که حتی نیم نگاهی به من ننداخت و وقتی به ما رسید روبه فرزان اظهار کرد:
_فکر نمیکردم بیای
فرزان هیچی نبیان کرد که به طبقه بالا اشاره ای کرد
_بالا یکم شلوغ پلوغه همه هستن!
_مهم نیست من پام ازین خونه بیرون بره دیگه برنمیگردم برای متوجه شدن حرف
جاوید سری تکون داد… بازم حتی بدون کوچک ترین نگاهی انگار که اصلا وجود ندارم رو به فرزان خشک اضافه کرد:
_پس بیا!
سمت پلکان رفت و ماهم پشت سرش قدم برمیداشتیم اما من نگاه ازش بر نمیداشتم یعنی نمی تونستم و نمیشد و تو دلم با بچه ای که هنوز نمیدونستم دوستش دارم یا نه مرور میکردم اینی که میبینی پدرته…
پدری که هنوز نمیدونه تو توی وجود من داری شکل میگیری… پدری که خودش یه زیستن جدا گونه داره! حالم بار دیگر داشت با فکر به این چیزا ناخوش میشد مخصوصا با بی توجه ای که نسبت بهم نشون داده بود اما چند تا نفس عمیق کشیدم تا از این حال و هوا در بیام و سعی کردم فکر و ذهنمو منحرف کنم و به یاد بیارم به خاطر فرزان این جام نه چیز دیگه!
بالاخره به اتاقی که درش باز بود رسیدیم وارد شدیم که نگاهای زیادی رومون زوم شد… تقریبا تعداد آدمای تو اتاق زیاد بودن و من فقط تو این میون آیدین و میشناختم و ژیلا با آقابزرگی که با رنگ و روی کبود روی تخت دراز کشیده بود و دستگاه اکسیژن رو صورتش بود!
با مشاهده کردن فرزان دستگاه اکسیژن و از صورتش کنار زد و با آوای خِس خِس مانندی گفت:
_اومَد… تُ..تو..اومدی!
نگاهم و به فرزان دادم که هیچ عکس العملی نشون نمیداد و جلوی ورودی در فقط به اقابزرگ خیره بود
انگار اونم از مشاهده کردن پیرمردی که روزگاری با ابهت بود ولی الان به این حال و روز افتاده بود متعجب شده بود… دقیقا به همون اندازه که اقابزرگ از حضور یهویی فرزان متعجب شده بود…
کف دست فرزان و گراهی شدم و آروم فشردم که به خودش اومد و قدمی به داخل اتاق گذاشت…همجادهش منم وارد جمعی شدم که توجهشون به ما بود و نگاهم و چرخونوم و به ژیلا رسیدم که بالا سر تخت آقابزرگ از حرکت ایستاده بود… ژیلایی که رنگ و روش حسابی پریده بود و میتونستم بگم بار اولی بود که بدون ،رایش و با لباسای ناهماهنگ میمشاهده کردمش و معلوم بود حسابی بهم ریختس!
همه تو سکوت بودن که آوای خش دار اقابزرگ کشیده شد
_ هَمَ..تون به..برید بیرون جز شما…
دستش و به سختی آورد بالا و به من و فرزان با ژیلا و جاوید اشاره ای کرد و ادامه داد
_جز شما چهار نفر!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن