×××
آوا*
نگاهم به در اتاقش بود!
از دیشامگاه بعد مشاهده کردن قیافه ی مات شده ی من بدون هیچ حرفی تنهام گذاشتو حرکت کرد…
وَ تا الان هم نه اجازه داده بود کسی وارد اتاقش بشه نه خودش بیرون اومده بود و خودمم مونده بودم چیکار کنم برم پیشش یا نرم!؟
بین دو جادهی مونده بودم و از دیشب هزار بار همه حرفاش رو دوره کرده بودم و یاد حرفای جاوید افتاده بودم که میگفت یه چیزایی رازه نمیتونم بهت بگم
یعنی داستانو میدونست و اطلاع داشت از تمام این موضوع ها؟
ولی جاویدی که من میشخناختم با دونستن همچین موضوع هایی به من نمیاظهار کرد با یه آدم روانی داری زیستن میکنی… آدمی که برای محافظت از اون مشکل روحیش اوت کرده بود
هیچی نمیدونستمو سوال پشت سوال برام میومد اما جوابی نداشتم… سردرگم سمت اتاق خودم میل داشتم برم ولی پشیمون شدم و نگاهی به در اتاقش انداختم و زیر لب زمزمه کردم
_هر چی بادا باد!
سمت اتاقش رفتم و کف دست کشیده کردم در بزنم اما کف دستم نرسیده به در خشک شدو ترمتوجه شد تو قلبم افتاد
شاید به تنهایی احتیاج داشت!
از طرفی احساس میکردم شاید تنهایی الان اذیتش کنه
با در ذهنش گذراندن به این مضوع بدون در زدن وارد شدم!
وَ با اتاق تاریکی مواجه شدم که تنها روزنه نورش دری بود که من باز گذاشته بودم و به وسیله ی اون نور حاله ای از مرد روبه روم متوجه شدم!
پشت میزش جای گرفته بود، دستاش رو به حالت چنگ داخل موهاش کرده بود و سرش پایین بود
به قدری تو فکر و افکارش غرق بود که متوجه من نشد
شایدم متوجه شده بود ولی نمیخواست عکس العملی نسبت به حضورم نشون بده!
در اتاقو بستم… اتاق تو تاریکی فرو راهی شد و آروم قدم برداشتم و سمتش راهی شدم؛ کم کم به تاریکی اتاق عادت کردم و وقتی نزدیک شدم قوطی های قرص و روی میزش متوجه شدم و روی کاناپه کنار میزش قرار گرفتم
تو خاموشی خیره نگاهش میکردم و تمایل داشتم دهن باز کنم حرفی بزنم و چیزی بگم ولی پشیمون شدم و لبم و گاز گراهی شدم… دقایقی به سکوت گذشت و آخر سر تصمیم گرفتم جمله ای حرفی بزنم تا حداقل متوجه حضورم بشه
_گاهی بعضی آدما از قرصای آرام بخش و مسکن بهتر اثر میکنن زیرا اکثر مواقع آدما وقتی به قرص و داروی مسکن نیازمند میشن که قلبیل حال بدشون آدمای دیگن یا گذشته ای که دیگه گذشته… پس گاهی هممون نیاز داریم به آدمایی که گذشتمون و یادگار های بدمون و برامون محو کنه منم اضافه کردم بیام پیشت تا شاید…
سکوت کردم و نفس عمیقی کشیدم و ادامه دادم
_شاید تونستم از مسکن و دارو بهتر عمل کنم اما فکر کنم تنهایی و الان بیشتر ترجیح بدی پس من…
از جام کشیده شدم و خیره به مردی که هیچ حرکت یا حرفی نمیزد ادامه دادم
_من برم… اما بدون گاهی بهشدت زود دیر میشه پس به قول خودت از ترست فرار نکن برو بجنگ باهاش هر چی نباشه ترس برادر مرگ بود دیگه
ترس سکوت میاره پذیرش اجباری میاره البته اینا حرفایی بود که خودت بهم زدی!
بازم هیچ حرکتی نکرد که ناراحت از حالش پشتمو کردم و سمت در راهی شدم… خواستم کف دستگیره در و پایین بکشم که آواش اومد
_بمون!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن