_سنی نداشتم بچه بودم… میگم بچه یعنی این قدر سن داشتم که فرق خوب و بد و کم و بیش میدونستم!
اون روزا تو اون عمارت دلنشین پدربزرگم که همیشگی رویای همچین حیاتو داشتم کابوس میدیدم
وَ کسیم نفهمید این کابوسا این حال بدیا این نفرتای بچه گونه از داداشم این خاموشیا داره زره زره ی وجودم و میخوره و اصلا من تو اون خونه مهم نبودم!
ولی… اما شاید از برادر کوچیکم نفرت داشتم ولی دورا دور حواسم بهش بود دورا دور یه حس مراقبت نسبت بهش داشتم شاید تو تنهاییام تو خیالم بارها میکشتمش ولی بعدش نگاهام و میبستم و گوشام و میگراهی شدم پشت سر هم تکرار میکردم بزرگ میشی یادت میره بزرگ میشی یادت میره جابان… آروم باش بزرگ میشی یادت میره!
نگاهم به مرد پر ابهتی بود که تو این لحظه شامگاهیه پسر بچه ها شده بود و همش یه چیز و تکرار میکرد!
درک نمیکردم و آروم با صوتیملایمی برای این که یکم آروم تر شه لب زدم
_فرزان ببین درکت میکنم ولی جاوید بچه بود بیماریش کف دست خودش نبود تقصیر اون نبود پدرت خودکشی کرد… تقصیر تو هم نبوده یه سرنوشت بوده باید بپذیریش من میدونم سخته اما…
سرش و که بالا آورد با دیدنش لال شدم…
حال و روزگار بد ازس فوران میکرد و غم از تک تک اجزای صورتش بهم سرازیر میشد
نگاه عسلی همیشگی بی تفاوتش به قدری غمناک بود که باورم نمیشد این مرد فرزان… نگاهم تو صورت رنگ پریده و موهای بهم ریخته و نگاه قرمزش در جریان بود که نیشخندی زد و نزاشت ادامه ی حرفمو بزنم
_داشتم میاظهار کردم… تو تنهاییام! با خودم میاضافه کردم بزرگ میشی یادت میره اما هیچ کس نسؤال کرد چیو یادم میره!
هیچ کس حواسش به بچه ای نبود که حال روانی الانشو به جون خرید تا برادر کوچیک ترش الان تو این لحظه جاش ننشسته باشه!
هیچ کس ندرک کرد درد من یه درد دیگست آوا… هیچ کی نمیل داشت بفهمه من دردم بزرگتر از چیزیه که یه بچه بتونه از پسش بر بیاد
هراسیده خیره بودم به صورتش که قرمز و قرمز تر میشد و دندونایی که بیشتر رو هم کشیده میشد و نگاهایی که رنگ اشک توش دیده میشد
هیچ حرفی نداشتم بزنم و مات و مبهوت خیره بودم بهش که نگاهش و ازم گحرکت کرد و چند بار نفس عمیق کشید؛ کف دستش رو روی صورتش گذاشت و خم شد اما آواش قطع نشد و به سختی ادامه داد و این بار صداش افسرده تر از حد تصورم بلند شد
_همیشه چون تنها بودم ته باغ میراهی شدم و سرم و رو زانوهام میزاشتم و خیره میشدم به یه نقطه نا معلوم و فکر میکردم به مادرم که الان کجاست؟! یا پدرم… خب بچه بودم همش میگفتم بابام بهشتیه یا جهنمیه!
سرمو میکردم رو به آسمون میاظهار کردم خدایا بابام تو آتیش جهنم این جهان سوخت تو نندازش تو جهنم باشه؟
کمی مکث کردو مجدداً ادامه داد:
_ جالب بود جاویدم برادر کوچیکترمم هر از گاهی بهونه گیری میکرد اما همیشگی آقابزرگ هواشو داشت برعکس من… هر دومون وضعیت بدی داشتیم کای یکی هوای جاوید و داشت و من تنها بودم
هر روزگارم این جوری میگذشت تا یه روزگار آوای خنده برادر کوچیکم و شنیدم و کنجکاو رفتم ببینم چی شده که بعد این همه مدت صدای خندش بالا حرکت کرده!
حرکت کردم و نگاهم به مردی خورد که یه جورایی کف دست راست آقا بزرگ بود و اسمش فرهاد بود
داشت دنبال جاوید میدویید و باهاش بازی میکرد ولی اون لحظه فقط خنده های برادرم و نمیمشاهده کردم و متوجه این میشدم که به اسم بازی نامربوط به برادرم کف دست میزنه!
بچه بودم زیاد درک نمیکردم که بخوام به کسی چیزی بگم… گذشت و گذشت اما من دیده برنمیداشتم از برادری که فکر میکردم ازش متنفرم… یادمه یعنی یادم نمیره… یعنی اون همه حرف که بزرگ میشی یادت میره الکی بود و تا الان تمام تک تک اون شبا و روزای لعنتی رو یادمه… یادمه یه ظهر آقابزرگ به همجاده اون مردک حرکت کرد اما بعد چند ساعت کمتر فرهاد برگشت اونم بدون آقا بزرگ و جاوید و آوا زد که بیا بازی
به اسم بازی به اسم برو تو انبار توپ بردار داشت میبردش ته باغ… من بچه بودم اما میفهمیدم یه چیزاییو ترسیده بودم و از طرفی مضطرب تنها کسی که داشتم بودم
تنها کسی که با همه ی بد حرکت کرداریام بازم میمومد سمتم، تنها کسی که تو اون عمارت درندشت حواسش به منم بود و میوحشت کردم تنها کسی که دارم از دست بدم
برای همین دنبالشون حرکت کردم و وقتی میتمایل داشت جاوید و به بهونه توپ بفرسته داخل انبار متوجه شدم جاوید میبیان کرد میترسه و نمیره اون تو!
اما فرهاد داشت اسرار میکرد
وقتی من از جاده رسیدم با فکر بچه گانم فقط اون لحظه یه راه برای رفتن جاوید به ذهنم رسید!… زیرا هیچ کیو نداشتم تو اون عمارت، چون خودم و تنها میدیدم پس فقط یه جمله از دهنم درومد…
تو برو خونه من توپ و میارم جاوید!
اون موقع بود که نگاه حرومزادش رو من نشست و تبسم کریهش بیشتر شد
با دیدهای گرد نگاهم به مردی بود که لرزش بدنش حال بد ناخوشش و نشون میداد با این که صورتش و پوشونده بود و نمیمشاهده کردمش ولی لرزش بدنش و آواش حال بدش و واضح نشون میداد... چشمام پر اشک شده بود و ناباور خیره بودم به مردی که جلوم نشسته بود و نفسم تو سینم حبس شده بود
مونده بودم چیکار کنم یا چی بگم و فقط دلواپس از جام قد بلند شدم و کف دستم و رو بازوش گذاشتم و با صدای گرفته لب زدم
_فرزان…!
هیچی ناضافه کرد و لرزش بدنشم کم نشد که ادامه دادم
_نمیخواد بگی دیگه حالت داره بد میشه منو ببین… فرزان؟
نگاهم نمیکرد و من صورتم خیس اشک شده بود و تلاشم بر این بود که کف دستاشو از روی صورتش کنار بزنم و در آخرم با زور کف دستش و از صورتش کنار زدم
نگاهم تو نگاه قرمز اشکیش خیره موند و به یک باره خودمو تو آغوشش پرت کردم زیرا نمیتونستم مردی که برام پر اُبهت بود و با این قیافه ببینم
زیرا باورم نمیشد آدم بده ی داستان ته ته جلدش اینی باشه که میبیان کرد!
زیرا خودم روم نمیشد نگاهم و بهش بدم بعد اون همه توهین و روانی و مریضی که تو ابرآشفتهت ندونسته بهش گفته بودم و بهش نسبت دادم و خدا میدونست چند نفر این جوری ندونسته زخم زده بودن بهش بابت مشکل داشتن روحیش چون از هیچ نظر دیگه ای هیچ عیب و نقصی نداشت!
روح و روانشم که بابت خودگذشتگیش و برای مراقبت از برادرش خَدشه دار شده بود
اشک صورتم و خیس کرده بود و لب زدم
_یادت میره باید یادت بره
لرزیدن شونش نشون دهنده گریش بود گریه ای که دوست نداشتم ببینمش پس فقط خودم و تو آغوشش محکم تر فشردم که صداش باز اومد
_من..م..ن…
_هییشش هیچی نگو یادت میره باید یادت بره ولش کن!
نمیدونم چه مدت تو اون حالت بودیم فقط یه مدت نسبتا طولانی گذشت که دیگه نمیلرزید اما آواش در گوشم باعث شد کف دستام شُل بشه!
ازش جدا شدم و نگاهم تو نگاه یخ زدش خیره بمونه
مات زده و ناباور نگاهش میکردم بابت کلمه ای که گفت و خدای من!
گفت!… چی اضافه کرد؟!
با دیدن ترس من بدون این که خودش ذره ای بترسه از گفتن این کلمه تکرار کرد:
_من کشتمش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن