اشکاش از گوشه صورتش سر خورد و حال خودمم بهتر از اون نبود و با تردید نگاهش و بهم داد و با تبسم تلخی بیان کرد:
_کی فکرشو میکرد آخر قصه ی ما این جوری تموم شه؟
سری به چپ و راست تکون داد و لب زد:
_تو نباشی هستن… تو خودت این و یادم دادیو به قول یه بنده خدایی مگه اصلا قبل این که تو باشی طبیعت مارو لنگ میزاشت؟!
نگاهش و ازم گراهی شد و همین طور که سمت خروجی میرفت بلند ادامه داد
_نه!
×××
ناباور خیره بودم به نقطه ای و با باز شدن در آشپزخونه نگاهم و به دوتا خدمه ای دادم که با بُهت و ناباوری به وسایل شکسته شده نگاه میکردن
نگاهشون به من که خورد جا خوردن و تمایل داشتن چیزی بگن که از جام قد بلند شدم و اشاره ای به اوضاع نابسولین آشپزخونه کردم و بیان کردم:
_جمعش کنید!
از آشپز خونه خارج شدم و وارد سالن شدم و نگاهم به ژیلا خورد که بین دوتا دختر بود و اون لحظه هیچی جز از بین بردن مرور چند لحظه پیش نمیتمایل داشتم و سمتش قدم برداشتم که صوتی آیدین اومد و بعد جلو روم قرار گحرکت کرد و اضافه کرد:
_کجایی تو؟!
اندیشیدم تو اتاقتی اومدم حرف بزنم باهات نبودی…خوبی چته؟ چرا این شکلی شدی… الو!
نگاه خیرم به ژیلا بود و همین طور که فقط به اون نگاه میکردم بی حوصله جواب دادم
_خوبم!
آیدین نگاهم و دنبال کرد و وقتی به ژیلا رسید سکوت کرد و هیچی نبیان کرد که کنارش زدم و سمت ژیلا قدم برداشتم و تو ذهنم دوره میشد که دیگه هیچ تعهدی به هیچ احدی ندارم و کنارش که توقف کردم نگاهشو بهم داد و با تعجب گفت:
_عه جاوید من فکر کردم که تو…
نزاشتم حرفش تموم شه و بی توجه به دوستای دورش کف دستش و کشیدم که نزدیکم شد…
کف دستاشو دور گردنم انداخت که نیفته و تو همین حین آوای یکی از دوستاش با خنده کشیده شد
_خب دیگه ما بریم!
نفس عمقی کشیدم نیم نگاهی ام به اون دو تا دختر که ازمون دور شدن ننداختم و خیره تو دیدهای متعجب و پر از بُهت ژیلا سرم و دم گوشش بردم لب زدم
_بریم بالا!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن