نگاهم و بهشون دادم که آوا با دیدن جمع ما کف دست فرزان و کشید و شاید تو حالت عادی کسی برداشتی ازین حرکت نکنه اما من خوب متوجه شدم که اونم دوست نداره وسط جمعی بیاد که دیگه زیادی داشت مسخره میشد و جَوش سنگین… اما فرزانم انگار چاره ای نداشت جلو مردی که هزار نفر جلوش دولا راست میشدن و امشب تو این مجلس درویشی ژیلا من نمیدونم چیکار میکرد
فرزان به اجبار سمتمون اومد و آوام دنبالش کشیده شد و همین که به ما رسیدن فرزان مثل همواره خونسرد سلامی داد و آوام به تبعیت سلام زیر لبی کرد!
غفاری بود که ول نکرد:
_به به چه جمعی درست کردم، دو رقیب در کنار هم دیگه که از غذا دوتاشونم دُم به تله دادن!
نگاه تحسین بر انگیزی به آوا کرد و ادامه داد
_آقای عظیمی خبرا به گوشمون رسیده بود باور نمیکردیم شما هم دُم به تله داده باشین تا این که خودمون دیدیم… کی هستن این خانم قشنگ؟
فرزان دهن باز کرد جواب بده اما آوا زودتر کف دستش و دراز کرد
_آوا عظیمی هستم خرسندم از آشناییتون
_خوشحالم از آشناییتون کی شام عروسیتون بخوریم؟!
آوا خنده ای کرد و خیره به فرزان اضافه کرد:
_اون و دیگه فرزان باید مشخص کنه!
نگاهم خورد به آیدین که خیره نگاهم میکرد و اگه میاضافه کردم به هیچ جام برنمیخورد و عصبی نشدم دروغ اظهار کرده بودم چراکه کارد بهم میخورد خونم قلبمه میبست و میریخت بیرون
دلبسته شدم این خونه رو رو سر همه ادمای توش خراب کنم هر چند خودم از درون خراب شدم
دستی بین موهام کشیدم و نگاه فرزان و رو خودم حس میکردم و میدونستم چقدر الان داره لذت میبره از این حال من ولی نگاهم و بهش نمیدادم که ژیلا سرش و رو شونم تکیه داد و اضافه کرد:
_لازم به ذکر که بگم خانم عظیمی قبلا خدمتکار این جا بوده دایی جان!
نیم نگاهی به ژیلا کردم و نمیدونم این آدم کی فهم پیدا میکرد
با این حرفی که زد انگار یه جورایی به خودش توهین کرده بود و هیچ از حرکت کرداراش و اخلاقش خوشم نمیومد که صدای آوا کشیده شد
_آره بالاخره هر کسی یه گذشته ای داره و من به گذشته خودم افتخار میکنم که از پس خودم و مشکلاتم تا حدودی براومدم و تو فشار و سختی به بیراهه کشیده نشدم و هر چی نباشه خدمتکار بودن بهتر از عوضی شدن
نیم نگاهی بهم کردو صریح تر ادامه داد:
– خدمتکار بودنم داستان زیستنم و زیرو رو کرد
نگاهم رو آوا مونده بود و یادم نمیاد جواب تیکه های دیگران و این قدر بهسرعت و بی صراحت و تو اوج خونسردی داده باشه
با این که نشون میداد از پس دیگران کم کم داره بر میاد اما هیچ خوشم نیومد و آوای قبلی خودم و بیشتر عاشق شدم
همون دختر ساده معماماه بی شیله پیله رو نه این دختری که با ظاهری جدید جلوم توقف کرده بود
جمع تو خاموشی بود و ژیلام انگار انتظار این جواب تند و صریح و از آوا نداشت که ساکت مونده بود… تو این حین آوا نیم نگاهی بهم کرد نیشخندی زد و اظهار کرد:
_با اجازه من داشتم میراهی شدم آماده شم تا دیگه رفع زحمت کنیم!
دیگه نیستاد کسی چیزی بگه و پشتش و به جمع کرد و راهی شد.
وَ فرزانی که اجازه نمیداد هیج حسی تو صورتش پیدا بشه این سری حس غرور و تو دیدهاش میمتوجه شدم، کنج لبشم بالا حرکت کرده بود و اگه تا چند لحظه دیگه اونجا می توقف کردم قول نمیدادم مشتی حواله صورتش نکنم برای همین رو به دایی ژیلا ادامه دادم
_منم بهتره برم سر دردم داره اذیت میکنه با اجازه!
کف دست ژیلا و از پشت کمرم پس زدم و دنبال راهی که آوا حرکت کرد و گرفتم
میدونستم داره سمت اتاقی میره که مهمونا لباساشون و اون جا میزاشتن و پا سریع کردم
دیگه برام اهمیتی نداشت کسی مارو ببینه چون یه سری چیزا باید بین من و این دختر کله شق معلوم و مشخص میشد بی توجه داشت قدم بر میداشت که از پشت بازوش و گرفتم و کشیدم!
بهت زده و متعجب تو صورتم نگاهی انداخت و انگار توقع نداشت وسط جمع این کارو کنم چراکه با چشمای هراسیده و متعجب نگاهم کرد ولی آب از سر من یکی دیگه گذشته بود و اهمیتی ندادم به این که ممکن کسی مارو بیینه
بدون حرف کف دستش کشیدم دنبال خودم که ترسیده اضافه کرد:
_چیکار میکنی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن