×××
نگاهم و به باغ پشت خونه دادم!
اامان آشناییمون این جا شکل گحرکت کرده بود و با بغض روبه فرزان گفتم:
_وقتی خدمتکار بودم زدم یه گلدون عتیقه رو شکوندم و با کف دستپاچه و هزار ترفند اومدم تا این جا چالش کنم تا کسی نفهمه
با کف دست به پایین درخت کاج اشاره ای کردم و ادامه دادم
_زمستون بود، هوا سرد بود، کف دستای منم به خاطر حساسیت به مواد شوینده پوست پوست و قرمز شده بود ولی… ولی به خاطر ترس از بیکاری و اخراج شدن با همون دستا خاک سفت و چنگ میزدم و از سوزش دستم اشک میریختم تا کسی نفهمه یه گلدونو من شکوندم و همون موقع یهو جاوید اومد بالا سرم و شد شروع آشناییمون
خاموشی شد و بعد مکثی اظهار کرد:
_چی بهت اضافه کرد!؟
نگاهم و به فرزان دادم که خیلی کم پیش میومد درباره ی موضوعی کنجکاوی کنه…
روبهش با دیدهایی که میل داشته یا نا خواسته اشکی شده بود جواب دادم
_اظهار کرد این جماعت حتی یادشون نمیاد گلدون عتیقه ای بوده…
منتظر نگاهم میکرد که خیره به جایی که گلدون عتیقه رو خاک کرده بودم ادامه دادم
_دروغ اضافه کرد!
دروغی که حیات منو رسونده به این جا و تا الان موندم که این به نفعم بود یا به ضررم…
خب میدونی من بچه جنوب شهریم که الان کنار تو داره مسیر میره و قطعا خیلیا فکر میکنن به نفع بوده
شاید تو هم با خودت بگی آره به نفعت بوده ولی هزینه ی همه ی اینارو دادم… بیشتر نداده باشم کمترشو دادم
با دقت به حرفام گوش میداد و وسط حرفم نمیپرید و من دوست داشتم واسه این گوشای شنوا حرفای قلبمو بزنم:
-دیگه شبا آهستهش ندارم… تکلیفم با خودم مشخص نیست و وقتی تو آینه به خودم نگاه میکنم خودمو نمیشناسم
احساس میکنم جاوید با نبودش کل وجود منم هست و نیست کرده
هنوزم دوستش دارم ولی حس تنفری که تو قلبم داره شعله میکشه رو هم درک نمیکنم خودخواهیاش باعث شد به این جا برسیم!
با هر جملم قطره اشکی روی صورتم میریخت و فرزان بازم هیچی نمیبیان کرد
فقط نگاهم میکرد که سمتش کشیده شدم و خودم و پرت کردم تو بغلش و کف دستم و دورش حلقه کردم و لب زدم
_اگه تو نبودی چیکار میکردم؟
جوابی نداد ولی بعد مکثی کف دستش دور بدنم حلقه شد و لب زد:
_ولی حواست و جمع کن من آمار تک تک وسایل خونمو دارم!
تو اون حالت از جملش تک خنده ای کردم و خودم و بیشتر تو بغلش گم کردم و نمیدونم چقدر گذشته و تو آغوش هم بودیم اما میدونستم این آغوش از تنهایی میاد
نه فقط تنهایی من بلکه انگار اونم از غم تنهایی هاش تو آغوش من بود و زندگی در کنارش بهم نشون داده بود کسی و تو خلوتش مسیر نمیده و هر چقدرم نشون میده از این خلوت و تنهایی راضیه و بهشدتام باورد کرده بودن حتی خودشم باورش شده بود که با تنهایی مشکلی نداره ولی بازم من میمتوجه شدم ته ته قلبش از این دیوار تنهایی بیش از حدش، که خودش دور خودش کشیده بود خسته شده بود!
نفس عمیقی کشیدم و تمایل داشتم ازش جدا شم تا سوتفاهم پیش نیاد ولی من و محکم تر به خودش فشار داد و کنار گوشم لب زد
_بمون!
هیچی ناظهار کردم و هیچ برداشت بدیم نکردم زیرا خودم تنها حسم به این آغوش ملایمش بود و رفع تنهایی
وَ فرزانم مثل خودم میمتوجه شدم چراکه از وقتی پام تو زندگیش به هر دلیل و برهانی باز شده بود نگاه بدم بهم نکرده بود که بخوام معذب شم!
همین طور تو آغوشش مونده بودم غافل از این که کمی دورتر نگاه خیره ای رومون بود و داشت از این تصویر کینه به قلب میگحرکت کرد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن