رمان آوای نیاز تو پارت ۱۴

متعجب خیره شده بودم به آتنا که نگاه اونم به من خورد و اومد سمتم… دیدهاش یه هاله قرمز داشت و معلوم‌ بود گریه کرده… همین‌جوری نگاهم بهش بود و داشتم خودم رو آماده می‌کردم که داستان امروزگار رو بهش بگم و اینکه بگم هر کاری از کف دستم برمی‌یومد انجام دادم اما نشد!… یعنی اون مرد به اسم فرزان عظیمی عوضی تر از این بود که حتی درست با من حرف بزنه!… چه برسه بار دیگر آتنارو ببخش!… نگاهم بهش بود و حالم گراهی شده بود از این که الان باید بهش میبیان کردم‌ نشد!
اما اون قدماش رو تند کرد و بسیار یهویی پرید بغلم و شتاب‌زده سریع بوسم کرد… چشمام گرد شد که آواش به گوشم رسید
_ممنون!… آوا ممنونتم… تا عمر دارم ممنونتم!

سر در نمی‌اوردم که از بغلم بیرون اومد و ادامه داد
_چه جوری راضیش کردی؟!
_چی؟!کی؟ کیو راضی کردم؟
_فرزان رو دیگه… کی پس؟!

همینجوری مات بودم… واقعا سر در نمیاوردم‌ و گیج شده بودم که اون ماشین اومد سمت ما و کنار ما از حرکت ایستاد… نگاهم رو به ماشین دادم که شیشه دودی عقبش پایین اومد و من واقعا کپ کردم از دیدن قیافه دوبارش!
نگاه عسلی سردش رو به من داد و بدون هیچ حرفی تو صورتم خیره شد… منم به اون نگاه می‌کردم و چشمام دیگه بیشتر از این از شدت تعجب گرد نمیشد… همینطور خیره به هم‌ بودیم که صوتی آتنا خطاب به اون قد بلند شد
_آقا فرزان به خدا جبران میکنم… واقعا ممنون… نمی‌دونم چی بگم!

بدون اینکه نگاهی به آتنا بندازه یا جوابش رو بده خیره به من اما مخاطب به رانندش گفت:
_راه بیوفت!

وَ ماشین مسیر افتاد و من خیره به ماشینی که اَزمون دورتر میشد بودم و درک نمیکردم رفتار ضد و نقیض این مردو!

×

روی پله های اتاقک نشسته بودیم… هنوزم تو بُهت بودم سر از کار اون مرد به اسم فرزان در نمی‌اوردم که آتنا کشیده شد و بیان کرد:
_بابا ول کن از شوک در بیا… اون کلا عجیب غریبه کاراش!
_به این میگی عجیب غریب؟!.‌‌.. اون مشکل روانی داره مردک کل هیکل منو قهوه ای کرد تو خونه خراب شدش بعد همین که پام و از خونش بیرون گذاشتم به تو زنگ زده!
_من رو‌ چی میگی وقتی بهم زنگ زد اضافه کرد بیا این آدرس نمی‌دونستم چیکار کنم!
_حالا چی بهت اظهار کرد؟!
_هیچی بابا با‌ کلی ترس و لرز رفتم تمرگیدم تو ماشینش اونم اضافه کرد به امیر نمیگه… حتی می‌تونم بار دیگر برم پیشش برای مقلبینگ!

سریع سرم رو سمتش برگردوندم و بیان کردم:
_میخوای بری؟!

سری به معنی آره تکون داد و به وضوح چهرش غم زده شد که ادامه دادم
_اگه بری… خب پس داداشت چی؟!

نگاه غمگینش رو بهم داد و گفت:
_امروزگار تو ماشینش حرف زیبای بهم زد… به قولش من که نمی‌تونم برای داداشم خونه خوب و زیستن خوبم‌ نه حتی یه زندگی معماما فمسیرم کنم پس بهتره بیخیالش بشم و زندگی خودم رو از این لجن زار نجات بدم!

نگاه ناباوری بهش کردم و گفتم:
_اون روانی یه چیزی اضافه کرده… دیوونه میخوای برادرت رو ول کنی بری؟!

سرش رو با نا امیدی تکون داد و اظهار کرد:
_اون فعلا جاش از من بهتره!
_جاش بهتره؟!.. آتنا ‌تو تنها خانواده اون بچه‌ای… نگاهش منتظر توئه… تو تنها آدمی هستی که تو کل آدمای این دنیا داره، بعد داری وِل میکنی میری و میگی به قول فرزان؟!… فرزان یا آقای عظیمی یا هر خر دیگه ای که بهش میگی اگه آدم بود به جا اینکه مقلبینگ رو باز بهت پیشنهاد کنه یه کار دیگه میداد کف دستت تا از برادرت دور نشی اونم با اون همه جلال و جبروتی که برای خودش ساخته… بزرگی که تو ماشین و خونه و آدم داشتن تعریف نمیشه… اگه یک درصد بخشش نداشته باشی یعنی هیچی نداری این رو از طرف من بهش بگو!

غم زده فقط نگاهم می‌کرد که از سر جام کشیده شدم رو بهش بیان کردم:
_خودت می‌دونی… بالاخره این زندگی توئه به من ربطی نداره!

مسیرم رو کج کردم برم که صداش اومد
_آوا… وایسا دلخور شدی؟
_دلخور بشم یا نه به من ربطی نداره زندگی خودته آتنا

مسیرم رو گرفتم که صوتی قدماش پشت سرم اومد و بعد رو به روم از حرکت ایستاد و گفت:
_واقعا ازت ممنونم!

چیزی نبیان کردم و فقط سری تکون دادم و سمت اتاقک خودمون قدم برداشتم.
در رو باز کردم و مشغول در آوردن آل اِستار فیکم شدم که حسابیم تیره شده بود و خبری از سفیدیش نبود دیگه… در همین حال مولین رو صوت زدم و سرخوش اضافه کردم
_مامان بیا دخترت یکم زود اومده غیبت کنیم!

سرم رو با تبسم آوردم بالا… ولی با چیزی که دیدم پاهام شُل شد و فقط تونستم جیغ بکشم و آتنا رو که هنوز تو حیاط بود و صدا بزنم!

×

جاوید*
صدای پر ترمتوجه شدش بار دیگر بلند شد و گفت:
_مطمئنی دیگه؟
_آره حقوقت رو جلوتر تمایل داشتی موافقت کردن… حال مادرت چطوره؟!

آوای گریش بار دیگر پیچید تو گوشی که پوفی کشیدم و ادامه دادم
_گریه نکن دارم میام!
_الکی خودت رو اذیت میکنی فقط… لازم نیست بیای… بازم ممنون!

همونطور که یه کف دستم به فرمون بود اضافه کردم:
_یه دختر تنها تو بیمارستانی… یعنی چی لازم نیست!
_مرسی بابت همه چی!

ساکت شدم… باید می‌گفتم من از تو بابت آرامشی که ازت میگیرم ممنونم ولی به جاش اضافه کردم:
_می‌بینمت… خداحافظ!

دیگه اجازه حرف بهش ندادم و تماس رو قطع کردم… گوشی و رو داشبورد انداختم و نفس عمیقی کشیدم… این دختر چقدر تو زندگیش مشکل داشت و خدا می‌دونست اگه از زندگیش کم و بیش خبر نداشتم و باهاش آشنایتی نداشتم درخواست حقوق زودتر از موعدش رو قبول میکردم یا نه!
البته با شناختی که از خودم داشتم این کار رو نمیکردم چون یکی دوباری بعضی از کارمندا این درخواست رو کرده بودن ولی مخالفت کرده بودم و عقیده داشتم تو کار همه چی باید سر جاش باشه و تو وقت خودش انجام بشه ولی با وجود این اتفاق باید یکم تغییر عقیده میدادم… چون کم نبودن آدمایی که مشکلاتی مثل آوا داشتن و چه بسا بدتر!

×

به آوا که روی صنقلبی بیمارستان جای گرفته بود و اشکش روی صورتش میریخت نگاهی کردم و سمتش قدم برداشتم…‌ بالا سرش توقف کردم که سرش رو آورد بالا و بهم نگاهی کرد… توپیدم
_بسه دیگه… هنوز که چیزی معلوم نیست!

با گریه جواب داد
_دُک…دکترا…گف.. گفتن.. اگه خوب نشه‌ عمل…می‌..میخواد ریسکشم با..بالاست!

با پایان جملش هق هق گریش بلند شد که به شیشه ICU نگاهی کردم و گفتم:
_تو رو که مسیرت نمیدن بری داخل… گفتن بریم تا فردا صبر کنیم… دو ساعت اینجا جای گرفتی فقط الکی داری گریه میکنی آوا!
_شما… شما برو کف دستتم درد نکن… وظیفه ای ندارین که!

_باز شدم شما؟… وظیفمه به عنوان یه دوست تو شرایط سخت کنارت باشم!

جوابی نداد… روی صنقلبی کنارش قرار گرفتم که نگاهی بهم انداخت و با لحنی که قلب سنگ رو آب میکرد گفت:
_اگه چیزیش بشه دیگه کسی و ندارم!

دوست داشتم بگم عادت میکنی مثل من… مثل بسیار از آدمای دیگه اما به جاش خاموشی کردم که آوا یهو بلند شد به سمتی خیره شد و بیان کرد:
_دکترش..‌. دکترش اومد!

از جام قد بلند شدم و اظهار کردم:
_بگیر بشین‌… تو خودت الان به دو تا سرم نیاز داری… من صحبت میکنم!

نگاهی بهم کرد و جای گرفت؛ شاید دیگه جونی براش باقی نمونده بود و رَمق مخالفت کردن نداشت یا شایدم تحمل خبر بد نداشت که انقدر راحت قبول کرد!
سمت دکتر میانسالی که داشت می‌رفت سمتی قدم برداشتم و چند باری پشت سرش کلمه دکتر رو گفتم که از حرکت ایستاد و برگشت سمت من… با چند قدم قد بلند خودم رو بهش رسوندم و اظهار کردم:
_خسته نباشین… میمیل داشتم از وضعیت بیمارمون مطلع بشم!

یکم نگاهم کرد و بعد نگاهش رو داد به آوایی که با فاصله از ما روی صندلی بیمارستان نشسته بود و خیره بود بهمون و اظهار کرد:
_شما هممسیر خانم فاطمه سعادتی؟!

با یاد این‌ که اسم و فامیل مادر آوا رو نمیدونم به خودم‌ لعنتی فرستادم ولی با نگاه خیرش به آوا احتمال دادم که منظورش همون مادر آواست و اظهار کردم:
_بله!

باز یکم نگاهم کرد و گفت:
_از آشنایان دورشون هستین؟

تعجب کردم‌ از این سوالش… چه لزومی داشت همچین سوالی؟!… اخمام رفت تو هم و اظهار کردم:
_ببخشید؟!

عینکی که به نگاهش بود رو برداشت و بیان کرد:
_مادر اون دختری که اونجا داره گریه میکنه به خاطر نخوردن‌ داروهایی که تجویز شده به این حال و روزگار افتاده و خدا میدونه چقدرم درد کشیده و اذیت شده… من همین چند سال کوتاهی که دکتر خانم سعادتی بودم متوجه کمبود بودجشون تو ویزیتای مطبم شدم و در حد توانمم کمک کردم ولی نخوردن قرصایی که واجب بوده که اونم معلومه از کمبود مالیشونه ایشون رو به این حال و روزگار انداخته… الانم یکم‌ متعجب شدم که شما چه جور آشنایی هستی! زیرا فقط ساعت کف دستتون میتونه کل قرصای این خانم رو تا آخر عمرش فمسیرم کنه!

مات زده نگاهش کردم که ادامه داد
_وضعیت دل بیمارتونم زیاد خوب نیست!
من به دخترشون انقدر صریح‌ نبیان کردم ولی اگه مُنتقلَم بشن به بخش، دیگه دلشون مثل سابق نیست و خوردن قرصا حتما ضروریه و شاید احتیاج به عمل داشته باشن!

چهرم از شنیدن حرفایی که یک بار خودم تو موقعیتش قرار گحرکت کرده بودم تو هم راهی شد و خاطرات مجدداً سراغم اومدن… سری تکون دادم و خواستم چیزی بگم که صدای بی‌قرار آوا از کنارم کشیده شد و معلوم شد نتونسته بشینه و تحمل کنه
_آقای دکتر چیزی شده؟!

دکتر نگاهی به آوا انداخت و اظهار کرد:
_نه دخترم هر چیزی که لازم بود رو به…

مکثی کرد و نگاهش رو به من داد… برای اینکه بهش بفهمونم تازه با این خانواده آشنا شدم و تلافی اون تیکه ای که بهم انداخت رو در بیارم اظهار کردم:
_نامزدشون!

سری تکون داد و کاملا متوجه شد منظورم این بود که تازه با این خانواده آشنا شدم برای همین به روم لبخندی زد و رو به آوا که یکم متعجب شده بود گفت:
_بله همه چی رو به همسرتون اظهار کردم شما خیالت راحت دخترم!

×

نگاهی به قیاقه بی روحش انداختم… سرش رو تکیه داده بود به پنجره ماشین و آروم اشک میریخت که باعث شد بهش بتوپم
_آوا بس‌ کن دیگه داری کلافم میکنی… دکترشم گفت وضعیتش کماکان خوبه اگه بهترم بشه منتقل میشه بخش!
_نباید می‌یومدم… برگرد برو بیمارستان دلم اینجوری آروم‌ نمیشه!
_دختر خوب ساعت و دیدی؟! ساعت یک نصفه شامگاهه… یه دختر تنها تو بیمارستان چیکار کنه؟! اصلا این‌ همه موندی اونجا تا الان چه کاری از دستت بر اومد؟! الانم بری کاری از کف دستت برنمیاد!

دیگه سکوت کرد و ادامه نداد… از پنجره به بارون نم نم بیرون خیره شد و تا سر کوچشون هیچ حرفی نزد و گرفته فقط به بیرون خیره موند!

×

آوا*
با صوتی آرومی تشکر کردم که سری تکون داد…. در رو باز کردم برم تو حیاط ‌که چشمم به صاحاب خونه مفنگی خورد که همواره تو حیاط پلاسه! این نصفه شامگاه اینجا چیکار میکنه آخه؟!
یکم ترسیدم چون وقتی حال مامان بد شد و اومدن با برانکارد ببرنش حضور داشت و می‌دونست کسی الان تو اتاقک ما نیست و من بیام تنهام… هنوز متوجه من نشده بود که صوتی حامد اومد
_چی شده برو داخل دیگه!

برگشتم و نگاهش کردم، مونده بودم چی بگم… آب دهنم رو قورت دادم که آوای حرومیش از پشتم قد بلند شد
_بَه اومدی بالاخره مادمازل!

اخمای حامد تو هم راهی شد و بدون هیچ تعارفی من رو کنار زد و وارد حیاط شد… اون الدنگ مفنگیم تا حامد رو دید لال شد و هیچی نگفت!
به حامد چشم دوختم .. اخماش یه جوری راهی شده بود تو هم که شَک داشتم اصلا کسیه که من می‌شناسمش!… نگاهی به من کرد و اظهار کرد:
_برو تو خونه!

انقدر جدی اظهار کرد که اصلا جای هیچ اعتراضی نزاشت… سمت اتاقک خودمون راهی شدم و وارد شدم
کیفم رو انداختم گوشه خونه و مقنعم رو هم با کاپشن رنگ و رو راهی شدم درآوردم انداختم کنار اتاق… انقدر خسته بودم که حتی توان کف دست و صورت شستنم نداشتم!
از دُشکای چیده شده کنار دیوار یه بالشت بر‌داشتم با یه پتو و داشتم پهنشون میکردم که در اتاقک یهو باز شد… با ترس از جا پریدم و جیغ زدم که حامد با دستای بالا راهی شده گفت:
_منم!

پوفی کشیدم و بیان کردم:
_چرا اومدی اینجا!؟

پالتوش رو درآورد و به چوب رختی چوبی کنار در آویز کرد و خیلی ریلکس گفت:
_چون نمی‌زارم امشب تنها بخوابی اونم پیش این مفنگیه و صد تا آدم دیگه که میدونن یه دختر تنها تو این اتاقک بی در و پیکَر حیات میکنه
_چــــی؟!… نَ…نه در رو قفل میکنم چیزی نمیشه!… من نمی‌تَر…

پرید وسط حرفم و با جدیت و تحکم اظهار کرد:
_نـــه!

چشمام گرد شد از این نوع لحنش و با تعجب بهش چشم دوختم که دستی لای موهاش کشید و گفت:
_من اینوَر اتاق میخوابم تو اونور… این یارو درک کرده تنها شدی هر چند یه گوش مالی حسابی دادمش اما خیالم راحت نمیشه اگه برم!

آب دهنم رو قورت دادم و اظهار کردم:
_آخ… آخه…
_همین که اظهار کردم… برو کف دست و صورتتم آب بزن همش بیمارستان بودیم

مکثی کرد و نگاهی از بالا به پایین بهم کرد تبسم کوچیکی رو لبش شکل گرفت و ادامه داد
_قیافتــــ…

ادامه نداد که تازه یادم‌ افتاد مقنعم رو درآورده بودم… دستم رو شتاب‌زدهی گذاشتم روی سرم که ریز خندید و سری تکون داد و راهی شد سمتی!

×

تو جام غلتی زدم و بهش نگاهی کردم… ساعدش رو دیدهاش بود و با همون شلوار جذب مشکی بیرونش دراز کشیده بود… عجیب با حضورش خوابم رو پرونده بود… نفس عمیقی کشیدم و حسابی کلافه بودم و احساس می‌کردم‌ نباید اجازه می‌دادم امشب رو اینجا بمونه… بیخیال این فکرا دیدهام رو محکم بستم تا خوابم ببره اما فایده ای نداشت و بعد دقایقی بار دیگر پلکام و باز کردم
دوباره نگاهی بهش انداختم… یعنی خوابیده؟… اونم انقدر زود! با‌ لباسای بیرونش؟!… از بی‌خوابی پوفی کشیدم و با احساس تشنگی از جام کشیده شدم تا برم سمت آشپزخونه یکم آب بخورم ولی وسط جاده مکثی کردم و نگاهی به حامد انداختم… نمیدونم با چه عقل و با چه قلبیل و منطقی آروم آروم سمتش قدم برداشتم و بالا سرش مثل اَجنه ها از حرکت ایستادم!… آروم خم شدم سمت صورتش و خیره به صورتش بودم و تو ذهنم تکرار می کردم چقدر همه چی توی صورتش هماهنگی داره… تو افکار خودم بودم که یهو ساعدش و از رو صورتش برداشت و با ابروهای بالا حرکت کرده به من چشم دوخت… کف دست و پام رو افتضاح گُم کردم و به مِن مِن افتادم… اونم معلوم بود خندش گحرکت کرده ولی چیزی نمیاضافه کرد… بالاخره به خودم‌ اومدم و تو جام صاف توقف کردم و اظهار کردم:
_چیز.. چیز ببین می‌تمایل داشتم… می‌تمایل داشتم… وایی…

با لحنی که توش خنده موج میزد اجازه حرف که کم از چرت و پرت نداشت رو بهم نداد و بیان کرد:
_خیلی خب آوا آروم باش نفس عمیق بکش!

نفس عمیقی کشیدم که ادامه داد
_آره آفرین نفس عمیق!

با مکث و خجالت اضافه کردم:
_چیز… من می‌میل داشتم برم آب بخورم!

این رو گفتم و دیگه منتظر حرفی از جانبش نشدم و به‌سرعت سمت آشپزخونه قدم برداشتم و وارد شدم… آخه دختره احمق این چه کاری بود کردی؟… پوفی کشیدم و شیر آب رو باز کردم؛ با کف دستم آب خوردم بعد این که سیر آب شدم سرم رو آوردم بالا و با قدمای به‌آرامی برگشتم و دیدم تو جاش نشسته و داره با گوشیش ور میره و اخماش تو همه… با کی چت‌ میکرد این ساعت یعنی؟…‌ همینجوری خیره خیره نگاهش میکردم که سرش رو از گوشیش آورد بیرون و با نیمچه تبسمی نگاهم رو غافلگیر کرد و گفت:
_مورد پسند واقع شدم!؟

در جواب کنایش به نگاه خیرم آروم اظهار کردم:
_خب اخمات تو هم بود یکم کنجکاو شدم… همین!

گوشیش رو گذاشت کنارش و تو جاش دراز کشید و اضافه کرد:
_هفته دیگه سه شنبش تولدمه یکی گیر داده میگه تولد بگیرم برات… ارضا شدی؟

نمیدونم با چه قیافه ای نگاهش کردم که یهو ترکید از خنده و گفت:
_منظورم کنجکاویت بود!
_چی اضافه کردم حالا خب من؟!… خوبه که برات تولد میگیرن اَخم نداره که!

دوباره ساعدش رو گذاشت رو دیدهاش و گفت:
_تولد گراهی شدن ایراد نداره و مهم نیست… اون کسی که داره تولد میگیره مهمه، که چه شخصیه و کیه!

سمت جام حرکت کردم و شونه ای انداختم بالا… دراز کشیدم و چشمام و محکم بستم و به فکر این افتادم که این آدم شده جزئی از آدمای مهم زندگیم و کم بهم لطف نکرده پس باید برای تولدش یه چیزی می‌خریدم… تو همین فکرا بودم که کم کم به خواب رفتم!

×

تو جام غلتی زدم و چشمام رو با خستگی باز کردم…‌ به اطراف نگاهی انداختم و با مَنگی از سر جام بلند شدم که نگاهم به جای خالی حامد خورد!… بعد اینکه یکم هوشیار شدم جیغی زدم و از جام پریدم
_وایی خواب موندم سرکارم!… بیمارستان!

گوشیم رو برداشتم و با مشاهده کردن ساعت آه از نهادم کشیده شد… ساعت ده بود! آشفته چنگ زدم تو موهام… آخه چرا بیدارم نکرده بود؟!… همینجوری کلافه بودم که تِکه برگه کوچیکی روی رخت‌خواب حامد توَجهم رو جلب کرد!… سمتش رفتم و برش داشتم… با دیدن نوشته روش شروع به خوندنش کردم
“صبحت بخیر… مشاهده کردم خوابی و خوابت عمیقه قلبم نیومد بیدارت کنم. دیشامگاهم شب سختی داشتی پس‌ نگران شرکت نباش حَلش میکنم امروزم نیا شرکت برو پیش مادرت”

همین‌جور که خیره به نوشته بودم و تبسم عمیقی روی لبام شکل گراهی شد… نفس عمیقی کشیدم و خیره به نور خورشید که وارد خونه شده بود لب زدم
_خدایا مرسی از فرشتت

×

خیره به مولین از پشت شیشه کف دست تکون دادم که اونم کف دستش رو آروم و شایدم به زور آورد بالا و یه تکونی داد… بغض گلوم رو میفشرد پرستارش از ICU اومد بیرون که دنبالش راهی شدم و گفتم:
_چی شد حالش بهتره؟!

نگاهی از پشت عینکش بهم کرد و اضافه کرد:
_دخترشی؟
_بله!
_نگران نباش عزیزم حالش بهتره ایشالا میره بخش امروزگار فردا

لبخندی زدم و اضافه کردم:
_شکر، ممنون!

سری‌تکون داد و راهی شد ولی من همین‌طور که پرستار دور میشد فکرم راهی شد سمت حسابداری و هزینه ها… باید میرفتم می‌دیدم چقدر خرج شده اما جرئت این رو نداشتم که برم بپرسم چقدر هزینه شده تا الان… مطمئن بودم از پاما که داشتم هزینه ها بیشتر میشد و بهتر بود برم یه فکری به حالش میکردم… پوفی کشیدم و سمت اون شیشه‌ی مزخرف ICU رفتم و با اشاره به مولین گفتم که دارم میرم و اونم سری تکون داد… لبام رو غنچه کردم و بوس فرستادم براش و همین‌طور که سمت خروجی می‌راهی شدم‌ گوشیم رو درآوردم و به شماره ژیلا زنگ زدم‌ و دعا دعا کردم که به خدمه نیاز داشته باشه!

×

با حالی خسته از رو سنگایی که دیگه از تمیزی برق میزد قد بلند شدم… نگاهی به ژیلا انداختم که از موقعی که اومده بودم رو مبل سلطنتی سفیدی قرار گرفته بود و داشت به من نگاه میکرد!
تو نگاهش کینه و نفرت و می‌دیدم ولی قلبیلش و نه!
_تموم‌ شد خانم!
_برو سنگای اون طرف خونه رو هم تمیز کن!

سری تکون دادم و خواستم سمت تِی برم که ادامه داد
_ با تِی نه، تمیز نمیشه… با همون و کف دستمال و سطل!

چشمام گرد شد… آخه چرا با تی نه؟! کمر نمونده برام… اومدم اعتراض کنم که ادامه داد
_دِ یالا برو دیگه‌… پول مفت نمی گیری که!

عاشق شدم کف دستمالِ تو کف دستم رو پرت کنم تو صورت پر از آرایشش ولی حیف که به پول احتیاج داشتم!…‌آب دهنم رو قورت دادم و با خستگی تمام سمت آشپزخونه حرکت کردم… باز خوبه حامد گفت امروزگار رو نمیخواد بیای شرکت و می‌توستم تمام‌ روز کار کنم و بعدشم استراحت… وگرنه فکر کنم دیگه هیچی ازم باقی نمی موند.

×

ظرف رو تند تند اسکاج می‌کشیدم تا شاید این عذاب تموم‌ شه ولی نگاهم به کف دستام که گِز گِز میکرد‌ و حسابی سرخ شده بودن افتاد… به خاطر حساسیت به مواد شوینده شدیدا میسوختن و خارش گحرکت کرده بودن… آخر سرم طاقت نیاوردم‌ و از زور خستگی و سوزش کف دستام زدم زیر گریه… عمدا همه کارا رو به من میداد و این طوری میکرد یعنی؟!… ماشین ظرف شویی به این بزرگی چرا من باید با کف دست ظرف بشورم؟!

با حرص ظرف رو گذاشتم تو سینک و از سینک فاصله گراهی شدم و رو یکی از صنقلبیای ناهارخوری کنار آشپزخونه نشستم… نمی‌دونم خسته شده بودم برای اینکه این همه مدت کار کرده بودم یا قلبم گرفته بود که مثل ابر بهار اشک می‌ریختم و هق هقم در اومده بود… هر چی بود آوای شکستن قلبم‌‌ رو به وضوح می‌گوش دادم… سرم رو روی میز گذاشته بودم و طوری گریه می کردم که قلبم به حال خودم می‌سوخت… خداروشکر کردم که کسی تو آشپزخونه نیست تا این حال و روزم رو ببینه
خدایا خسته شدم از این حیاتم… خسته شدم یه کاری کن… دیگه نمیکشم دیگه تحمل این‌ همه نگاه از بالا رو ندارم دیگه تحمل استرس این‌ که مولینم حالش خوب بشه یا نشه رو ندارم… چرا برای اینکه خونه این و اون‌ رو تمیز میکنم و ژیلا بهم لطف میکنه میزاره این جا رو تمیز کنم باید شُکرت کنم؟!… مگه چیم‌ از بنده های دیگت کمتره که باید سر مسئله ای که خودم بابتش زحمت میکشم و پول در میارم شُکرت کنم و خوشحال بشم از این که می‌تونم پولی در بیارم برای بیمارستان مادرم؟!… خرسند بشم‌ از این‌ که میتونم تو خونه مجلل این آدمات کار کنم و به نوایی برسم؟!… اشکام همین طور رو صورتم میریخت… بعد مدتی متوجه دستی روی شونم‌ شدم… سرم رو آروم آوردم بالا که قیافه معتجبش رو مشاهده کردم به جای اینکه تعجب کنم از دیدنش… نامیل داشته یا شایدم از بی کسی کشیده شدم و پریدم بغلش و گریم شدت گراهی شد!
دستاش رو با تاخیر روی کمرم گذاشت و با آوای بَم مردونش اظهار کرد:
_تو اینجا چیکار میکنی آوا؟!