×××
آوا
با تکون خوردنای کتفم نگاهام و به زور باز کردم و نگاهم تو نگاه خانمی خورد!
خانمی تقریبا میان سال و تپل که برام آشنا میزد… نگاهش که به نگاهای بازم خورد اظهار کرد:
_هزار الله اکبر چشمات چه خوشگله دختر… پاشو پاشو چقدر میخوابی؟ میدونی چقدر صدات کردم و دیده باز نکردی؟!
چند بار پلک زدم و تو جام یکم نیم خیز شدم.
هنوز خسته بودم و دیشب با وجود هزار تا فکر و خیال هیچ خوابم نبرده بود و الان فقط میل داشتم چشمامو مجدداً روی هم بزارم که آوای اون خانوم تپل باز اومد:
_نگاهش کن هنور خوابه… پاشو دختر آقا فرزان پایین سر میز منتطرت
با متوجه شدن اسم فرزان اخمی کردم و این بار سر جام خواب و بیدار دراز کشیدم که صوتی لا الاهه الی الله گوش دادم و بعد صوتی بسته شدن درو
بی اهمیت دوباره دیدهام گرم خواب شد و به خواب حرکت کردم و هنوز تو خلسه خواب و بیداری بودم و تو قلبم مسرور ازین که زنه راهی شد پی کارش بودم اما با شُک بد سرما و خیسی که تو صورتم حس کردم در حد مرگ ترسیدم و جیغی زدم و تو جام نیم خیز شدم…
با دیدهای گرد نگاهم به دیوار روبه روم بود و اصلا نمیفهمیدم چی به چیه و بعد چند بار پلک زدن نگاهی به اطراف کردم که نگاهم به نگاه عسلی خونسرد فرزان رسید
تو کف دستش لیوان بلندی بود و تا وسطای لیوان آب بود و تازه درک کردم چی به چیه و حرصی روبهش توپیدم
_مرض داری مگه؟!
خونسرد سمت در اتاق حرکت کرد و شمرده شمرده اضافه کرد:
_پایین سر میز صبحانه منتظرتم!
در و که بست دیوونه ای نثارش کردم و از جام با بی میلی بلند شدم.
گوشی رو از روی عسلی برداشتم و با مشاهده کردن هفت صبح آه از نهادم کشیده شد و نگاهام و کلافه باز و بسته کردم!
خدایا چرا همه ی آدمای دور من باید یه مرگیشون باشه؟
حرصی با کیلیپسی موهامو نامنظم جمع کردم تو سرم و بیخیال قیافه داغونم از اتاق زدم بیرون؛ پله هارو یکی دوتا پایین اومدم و نگاهی به اطراف انداختم کسی تو سالن نبود حالا من از کجا میدونستم میز صبحونه کجاست!؟
با دوتا کف دستم چنگی به موهام زدم و زیر لب به خودم توپیدم
_چند روزگار این جایی هیچی به هیچی… حتی نمیدونی چی کجاست چی کجا نیست دختره ی خنگ
بیخیال سمت راست حرکت کردم و تازه نگاهم به اطراف و پنجره هایی سرتا سری خورد که با وجود پرده های تیره نور ازشون رد نمیشد و سالن گحرکت کرده بود و حاله تاریکی داشت
همین جوری نگاهم به اطراف بود و گلدونای خوش رنگی که خالی از گل بودن و نگاه میکردم که آوایی باعث شد برگردم و عقب و نگاه کنم!
نگاهم به همون خانوم تپلی افتاد که اومده بود بیدارم کنه
_داری کجا میری تو دختر؟!
شونه ای انداختم بالا
_بابا من چمدونم میز صبحونه کجاست
سری به چپ راست تکون داد
_حقم داری مگه پاتو از اون اتاق بیرون گذاشتی این چند روز؟… بیا دنبالم
شونه ای انداختم بالا و بدون حرف دنبالش راهی شدم که جهت مخالف من راهی شد.
به یه در چوبی کلاسیک رسیدیم و تازه نگاهم به آشپزخونه مجهزی خورد که کنار پنجره سر تا سری بزرگش میز ناهار خوری بزرگی بود و فرزان جای گرفته بود پشتش و مشغول خوردن تنقلات روی میز بود.
نگاهش که به من خورد اخماش رفت توهم اما هیچی ناضافه کرد و بعد مکثی دوباره مشغول شد.
بیخیال نگاهش میکردم ولی اون خانوم هولم داد به جلو زیر لب اضافه کرد:
_برو دیگه
پکفی کشیدم سمت راستش روی صنقلبی ناهار خوری نشستم.
نگاهم دادم به خوراکیا روی میز و بعد نگاهی به فرزان انداختم که با اشاره روبه اون خانم تپل اضافه کرد:
_براشون قهوه بریز
خانم سری تکون داد اما قبل این که کاری کنه روبه فرزان با اخم و تخم اضافه کردم:
_خودم هم دست دارم، هم نگاه دارم، هم شکر خدا میبینم، پس بخوام بخورم خودم میریزم
نگاهش با اخم روم موند که حرصی ادامه دادم
_تنها چیزی که الان میخوام اتاقم و تنهایی و خلوت با خودم فکر کنم این و باید میدونستی پس نباید ساعت هفت صبح بیدارم میکردی
بدون این که جواب حرفام و بده نیم نگاهی به خانم تپل کرد
_میتونی بری شما… موبایلم و جا گذاشتم تو اتاقم موقع حرکت کرد برام بیار
صدای دیده خانوم اومد و راهی شد ولی من با اخم بهش خیره بودم که باز بی توجه مشغول خوردن شد و بدون این که نگاهم کنه اضافه کرد:
_دیگه سر میز صبحونه یا هر موقع که میل داشتی بیای جلو دیده من با این سر وضع نمیای بدم میاد از شلختگی و حتی خدمه این خونه با ظاهر تمیز تو خونه ی من میگردن
خواستم چیزی بگم که با اخم سرش و آورد بالا
_هنوز حرفم تموم نشده
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن