نگاهش و با مکث ازم گراهی شد و اضافه کرد:
_به خودم مربوطه
خاموشی کرده به نیم رخش نگاه میکردم که از جاش بلند شد
_آخر هفته مراسم داریم… میدونی که؟
صورتم توهم راهی شد و بغض تو گلوم چنگ زد
سری به معنی اره تکون دادم که بدون حرف تمایل داشت بره ولی از جام کشیده شدم و ناخوداگاه کف دستش و با دو کف دستم چنگ زدم
_ن..نرو
توقف کرد و نیم نگاهی بهم کرد که ادامه دادم
_باهام حرف بزن دارم دیوونه میشم… م…من تمام کسم و تو یه روز از دست دادم دیگه نمیتونم، قلبم به جایی گرم نیست !من…من میترسم از این اینده نامعلومم!
با مکث نگاهش و از صورتم گرفت و داد به کف دستام که کف دستاش و گراهی شده بود.
همین که نگاهش رو کف دستامون نشست کف دستاش و ول کردم و عقب کشیدم که اخماش توهم راهی شد و تو صورتم زوم شد
_تمام کست تمام خودت!
تمام مالکیت خودتو خودت داری فقط خودت…
تو مدتی از کف دست میری که خودت و از کف دست بدی… ترستم الکیه یه توهمه خالیه!
با این حال ترسم یه حس…حسی که آدم و به مرگ راضی میکنه و قانعش میکنه به همه چی… حواست بهش باشه ترس حس موذیه… ترس از هر چیزی داشتی برو تو قلبش باهاش کنار بیا زیرا بی قلبیل نمیگن ترس برادر مرگ…
ترس از بی پناهی ترس از تنهایی ترس از رهایی ترس از آینده ترس از هر چیزی داری باهاش کنار بیا و کارتو انجامش بده… ترس آدمار و بیچاره میکنه اما میتونه تلنگر خوبیم باشه اینارو کسی بهت میگه که روزگار و شامگاه کابوساش تمومی نداره ولی زیستنش تو این لحظه همچین حیاته!
خیره نگاهم بهش بود که جادهش و بدون حرف دیگه ای گراهی شد و رفت
وَ من سر جام خشک شدم… جوری حرف میزد که انگار هفتاد سال سن داشت.
به جای خالیش نگاه میکردم که با زنگ خوردن گوشیم یه جورایی شیرجه زدم روش و با متوجه شدن شماره ناشناس کل حالم گراهی شده شد اما جواب دادم به امید این که جاوید باشه اما در کمال تعجب صدای دوست همیشگیم و شنیدم و چقدر احتیاج داشتم به بودنش تو این لحظه هام
_الو آوا!؟
_آتنا؟!
_آره دخترم خودمم چطوری؟ اظهار کردم خط دستم بیاد اامان نفر بهت زنگ میزنم چه خبر از ایران؟
بدون در نظر گرفتن حال خوبش و حرفاش فقط بغضم بود که شکست و صدای متعجب اون که می اظهار کرد چی شده وَ من چقدر احتیاج داشتم به یه شنونده
×××
قطره اشکی از گوش دیدهم چکید که صدای شاکی آرایشگرِ این دفعه قد بلند شد
_وای دختر یکم طاقت بیار آرایش چشم همین دیگه الان باز آرایشت خراب میشه ها
یکم تو جام صاف جای گرفتم و بغضی که تو گلوم گیر کرده بود و قورت دادم
به اندازه کافی گریه زاریام و کرده بودم تو این دو سه روز و الان وقت انتقام احساسات کشته شدم بود و میتمایل داشتم سناریو فرزان و خوب جلو ببرم ولی این سنگینی تو سینم و نمیدونستم چیکار کنم!
قطره اشکم و پاک کردم و بیان کردم:
_نمیخواد دیگه بسته مرسی
_اماــــ…
محکم حرفش و قطع کردم:
_میگم نمیخواد
نگاهاش از لحن شتابزدهم گرد شد ولی کف دست خودم نبود.
این عصبیت و کینه ای که از صبح تو وجودم قرار گرفته بود و دلبسته شدم هر چه سریع تر تخلیش کنم رو آدمی که قاتل احساساتم میدونستمش اما به گفته فرزان خونسردی و بی تفاوتی فرمول ااماه هر نمایشی!
نفس عمیقی کشیدم و جدا از درون پر هیاهوم لبخندی زدم و روبه آرایشگر با زور بیان کردم:
_ببخشید اما خسته شدم دیگه نیازی نیست کافیه
سری به معنی باشه تکون داد و معلوم بود بهش برخورده اما دیگه توجه ای نکردم و سمت تختم راهی شدم و روش قرار گرفتم… سرم و تو کف دستام گرفتم که صدای خانمه اومد
_من کاری ندارم با اجازه برم دیگه؟
نگاهم و بهش دادم سری به معنی تایید تکون دادم که تند وسایلش رو جمع کرد و از اتاق زد بیرون نفس عمیقی کشیدم تا از این برآشفتهت و حال بدم کم کنم ولی نگاهم قرار گرفت به حلقه تو کف دستم!
چرا هنوز در نیاورده بودمش؟!
اخمام راهی شد توهم و همین طور که نگاهم به حلقه بود گفتم:
_چرا هنوز باورت نمیشه آوای احمق؟
تموم شد دیگه
هجوم اشک و تو دیدهام حس کردم که نگاهم و از حلقه گراهی شدم و به خودم توپیدم
_گریه نکن آوا گریه نکن ضعف نشون نده… آروم باش!
مجدداً چند بار نفس عمیق کشیدم از جام کشیده شدم و نگاهم و به آینه میز توالت دادم.
خوب شده بودم!
تو اون لباس با اون رنگ خاص عالی به نظر میومدم… لباسی که خودم انتخابش نکرده بودم اما تو تنم به قدری خوب جای گرفته بو که انگار برای شخص خودم فقط دوخته بودنش، هر چند ظاهراً خوب به نظر میومدم از درون لِه لِه بودم جوری که هیچ حسی تو وجودم حس نمیکردم جز عصبیت و نفرت… حلقم و از دستم دراوردم و نگاهم و بهش دادم، لب زدم
_از شر توهم خلاص میشم تا چند ساعت دیگه
نگاهم هنوز به حلقه بود که صوتی در اتاق باعث شد نگاهم و ازش بگیرم و بدم به در که بعد چند ضربه باز شد و قامت فرزان تو اون کت تک اسپرت مشکیش مشخص شد.
نگاهی به سر تا پام انداخت و یه ابروش و درست مثل جاوید بالا انداخت؛ منتظر بودم یه تعریفی یا یه حرفی بزنه ولی با بیان کردن جملش وا رفتم
_این چه ریخته قیافه ایه درست کردی برا خودت!؟
با تردید کف دستی رو صورتم کشیدم
_چشه؟!
_داغونه یه جوری که همه از صد فرسخیت ردشن میفهمن دوست داری بشینی یه جا زار بزنی
اخمام رفت توهم و حلقه تو دستم و مشت کردم و بی حوصله بیان کردم:
_بیشتر از این نمیتونم ولم کن
وارد اتاق شد و همین طور که نگاهم میکرد گفت:
_عصبی… سردرگم… ناراحت
وَ بیشتر از همه چیز ترس تو وجودت حس میشه طوری که هر آدمی میفهمه حال روزت خوب نیست و داری کف دست و پا میزنی که نشون بدی خوبی!
هر آدمی میفهمه حالت زار آوا دیگه چه برسه به جاوید که آدم تیز بینیه…
وَ من اصلا قلبم نمیخواد کسی که کنارم قدم برمیداره این شخص با این تو خصوصیات باشه!
_میگی چیکار کنم!؟
من تو یا جاوید یا هر آدمی که میگی نیستم من منم چیکار کنم نمیتونم سه روزگاره بشم اونی که میخوای
نیشخندی زدم دورم چرخی زد
_بشو اونی که خودت میخوای، فکر کن به چیزی که میخوای زیرا تو میتونی…
پشتمکه وایساد کل بدنم مور مور شد که در گوشم زمزمه وار حرفی که دیشامگاه بهم نیشخند زنان زد و مجدداً تکرار کرد
_خانم عظیمی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن