رمان آوای توکا پارت ۲۹

تلخ میشوم تلخی می کنم با اویی محبوب میخواندمش یک‌ مدت .

– دیگه میگی توکا با تاکید بر الف قلبم نمی لرزه قند تو قلبم آب نمی‌شه …

نفس عمیقی می کشم و قفسه سینه ام تیر می کشد .

غلت می‌زنم و پشت به او رو به دیوار به پهلو میشوم .

– دیگه دلم باهات نیست !

صدای نفس عمیقی که برای کنترل خودش می کشد را میشنوم .

– دلت کفتر جلد بوم یکی دیگه شده ؟

پرستاری داخل می شود .‌

فرصت پیش نمی اید که جواب مهبد را بدهم لب فرو می‌بندم و خانم پرستار به تختم نزدیک می شود .

– حال مریض ما چطوره ؟ خانوم شوهرت به‌شدت دوستت داره ها …

نیم نگاهی به مهبد می اندازم . خالی از حس . خنثی …. لبخندم نمی اید حتی قند هم در قلبم آب نمی شود .‌

خانوم پرستار که بی رغبتی من را می بیند به کار خودش مشغول می‌شود.

چیزی در انژیوکت تزریق می کند که بلافاصله مور مورم می‌شود .

– ضربانت بالاست استرس داری ؟ آقا تنش برای خانوم شما سمه ..

پرستار یکسری سفارش می کند و بعد می رود .

احساس خواب آلودگی می کنم اما باید اول خیالم از بابت اوا راحت شود .

– به مرحمت جون رنگ بزن بپرسم از خودش .

پوزخند می.زند اما کل کل نمی کند.

شماره مرحمت جون را می گیرد و گوشی را کف کف دستم می گذارد.

با مرحمت جون که حرف میزنم قلبم قرار می گیرد.

می وحشت کردم برای پابند کردن من آوا را وسیله‌ قرار دهد .

از اویی که هست و نیست عاطفی‌ام هست سوء استفاده کند اما انگار اشتباه فکر می کردم .

– خیالت راحت شد ؟

جوابش را نمیدهم و پلک می بندم .‌قدری خسته ام که انگار کوه پیموده‌ام یک نفس .

– توکا !

#پارت365

اشکم می غلتد روی بالشت سرم . سکوت می کنم و او می گوید :

– اره توکا ؟

– موندی اینجا زنت سراغ نمی گیره؟

– زنم ؟

پوزخند میزنم و بینی بالا می کشم .

– زنت ،هووم … مشکلی نداره اینجایی ؟

پر غیظ می گوید :

– به گور باباش ریز خندیده ! خوشت میاد پا اونو وسط بکشی ؟ هان توکا ؟ خوشت میاد سگم کنی ؟ پاچه بگیرم ؟

عصبی می خندم با اشک جاده گرفته گوشه دیده .

– پاش وسط زیستنمه ..‌ نمی بینی یا خودتو زدی به نمتوجه شدن ؟

– می میل داشتم پاشو قلم کنم امون ندادی ! یه نگاه بده به ما !

از شانه ام می گیرد اما ملایم . من ولی نگاه نمی دهم به او .

کم قلبخور نیستم از او ، کم غم به قلبم نکرده .

– توکا ؟

– من دیگه خر نمیشم مهبد ! دست از سرم بردار !

فکر نمی‌کردم کوتاه بیاید ولی بی قید می گوید :

– باشه . دندون لق می کنم میندازمت دور … با رفیقم متوجه شدمت جیک تو جیک اندیشیدی خدا زده پس کله‌ام فراموشی گحرکت کردم ؟

کمی فقط ولوم آوایش بالاتر می رود :

– نه مراعات حالتو می کنم … برو وقتی ادم موندن نیستی … ولی بی دختر من …

#پارت366

انتظار ندارم برود و در را پشت سرش بکوبد . ولی می رود و در را هم می کوبد .

اشتباه از من است ، من!

من می بایست از این مردی که ادعای عاشقی اش گوش فلک را کره کرده بود و آخرش هم با هوو نقره داغم کرده بود انتظار از این بدتر هم داشته باشم .

با قساوت دم از بی علاقگی زده بودم دم از دوست نداشتنش…. اما نمی دانم این اشکی که روان است از چیست؟

قلبیل فوران اشک را نمی دانم .

قلبیل حجیم شدن بغض و تنگ رسیدن نفس هم ….

هق هقم را با بهم فشردن لبانم خفه می کنم .

منی که هوو مشاهده کردم. نامردی به‌شدت مشاهده کرده ام تجاوز دیده ام که نباید بیدی باشم به این باد‌ها بلرزد .

اما نمی دانم چرا می لرزم .

یک قلب سیر اشک می ریزم تا خوابم ببرد تا پلک‌هایم بهم نزدیک شوند .

در عالم خواب و بیداری معلقم که متوجه حضورش میشوم . ان هم درست بالای سرم .

عطر تلخش در بینی ام می پیچد و لعنت به منی که نفسش می کشم .

لعنت به منی که هنوز با عطرش مست می شوم .

خواب از سرم پریده اما دیده باز نمی کنم .

خودم را میزنم به خواب . انگشت شستش پای چشمانم کشیده می شود .‌

هیچ بعید نیست که رد اشک را متوجه شده باشد .

حسابی در نقشم فرو رفته‌ام که پیشانی ام مرطوب می شود .

انتظار بوسه ندارم ولی می بوسدم پس از دعوا و مرافعه ای به چه بزرگی .

می بوسدم طولانی پر حرارت و لب برنمی دارد .

نقش بازی کردن سخت است و من عجیب می ترسم که دستم رو شود مقابل این مرد ‌ .

بغض می کنم و ابلهانه مشتاق دیدار روزگارهایی خوبمان می شوم .

دلتنگ روزهای خوبی که دغدغه ام سوسه آمدن های بشرا به عنوان جاری بود و پشت دیده نازک کردن‌های زرین تاج خانوم .

عقب می کشد و اجازه میدهد اکسیژن با مجاری تنفسی ام سلام و علیکی داشته باشد.

ملافه را تا سینه ‌ام بالا می دهد و بالاخره سایه از روی من برمی دارد .

خواب از سرم پریده . سخت است نقش بازی کردن و این وسط گوشی تلفن مهبد نقش ناجی را بازی می کند .

صدایی قد بلندش دلیلی می شود برای از هم فاصله دادن پلک‌هایم .

نوچی می کند و اول آوای گوشی موبایلش را خفه می کند و بعد می رود سمت در .

کنجکاوم که بدانم چه کسی پشت خط است ولی بعید بدانم مسیری برای رفع کنجکاوی وجود داشته باشد انهم با وجود سرم .

نگاه به در می دوزم تا برگردد .‌

وقتی بر می گردد برزخی است با یک من عسل هم نمی شود قورتش داد .

یک راست روی کاناپه آن سمت اتاق دور از من ولو می شود .‌

سگرمه‌هایش درهم است و صورتش سرخ است .

می خواهم بپرسم چه شده اما خفه خون می گیرم.

مدت هاست که حرف مشترکی بین من و این مرد نیست که ختم به شر شود .

زیر زیرکی می پاییمش .

اینبار که گوشی موبایلش زنگ می خورد از جا جم نمی خورد .

جواب میدهد با ولوم کنترل شده ولی با توپ و تشر .

– مواجب بگیر یامفتی ؟ من اسکناس اسکناس ریختم پات که بشینی پا وافور ؟ زنت بخزه تو پستو اون ننه جنده فرصت گیر بیاره در ره ؟

صدای پشت خطی‌اش را نمی شنوم ولی گوش تیز می کنم .‌

قفسه سینه‌اش تند سریع بالا و پایین می شود . دروغ چرا مضطربش می شوم .

– برو کف دست به دعا بگیر پیداشه، نشه به خاک سیاه می شونمت که یاد بگیری وقتی کاری بهت می سپرن و چپه اتو هم پر می کنن صفر تا صدتو بذاری مرتیکه قرمساق !

تماس را قطع می کند و نفس عمیق پی در پی می کشد و سر میان کف دست می گیرد .

#پارت367

می خواهم بپرسم تو را چه شده که این طور پریشان حالی ؟ اما الفتی میان ما نیست .

گذشته روزگارها از آن وقت که سنگ صبورش بودم تکیه‌گاه محکمم بود میان ما فاصله عمیق افتاده است .

تا هنگامی که نگاهانم گرم شود تماشایش می کنم و او بی توجه به من پنجه میان مو می کشد و کف دست به ته ریشش می کشد .

چشم که باز می کنم او را کنار خودم نمی بینم عوضش مرحمت جون بر بالینم است .

با متوجه شدنش شرمندگی سیلی می زند به من اما با وجود شرمندگی نمی شود که از پاره تنی که روی آسفالت کوچه جهانیش آورده بودم نپرسم .

– اوا ؟

– پیش باباشه غمت نباشه .

غمم همین بود که با اوا تلافی کند با اویی که همه جانم است نقره داغم کند .

خودم را بالا می کشم روی تخت .

– از کی ؟

دست می گذارد بر روی سرشانه ام .

– خوف نکن .. تو محوطه بیمارستانه ..‌ جایی نبردتش …

نفس عمیقی می کشم اما طپش قلبم زیادی تند است .

– می ترسم با آوا تلافی کنه .

قاشق در قوطی کمپوت می گذارد.

– بیا از این کمپوت بخور جا فکر و خیال الکی .

مگر می شد فکر و خیال نکنم ؟

#پارت368

….. ‌‌…

پنجه به گونه برفی ‌اش می کشد . لیطف است حس خوبی می گیرد تکرار می کند حرکتش را .

-به من نرفتی پدر سوخته به مادرت کشیدی .

تنش را بو می کند و بغض گلویش را می گیرد .

به روزهای فکر می کند که در بلاتکلیفی محض دست و پا می زد .

به روزهای فکر می کند که با قرص مسکن می گذشت با سردردهای فیل افکن .

بر پیشانی اش آهسته بوسه می گذارد که لای چشمان زیباش فاصله می افتد .

لبخندی به دیده های بازش می زند .

– خوابت سبکه‌ که فینیگل خانوم .

می خواهد لب آویزان کند که مهبد برایش شکلکی در می آورد ..

گریه اش در نطفه بند می اید و تبدیل به قهقهه قد بلند می شود .

– قربونت برم پرنسس بابا چه خوبه هستی ..‌ چه خوبه نفس می کشی بابا … نداشتمت چه گلی به سر می گرفتم منه لاکردار ؟

#پارت369

آوای زنگ گوشی تبسم از صورتش می زداید و او را از جهانی رنگی دخترک به سیاه چال این دنیای آلوده برمی گرداند .

گوشی را دم گوش می گذارد و لبخندی که پر کشیده را سر جا برمی گرداند که دخترک خلقش تنگ نشود و جواب می دهد‌:

– چی شد ؟ زنیکه پیدا نشد ؟

– نه اقا اب شده حرکت کرده تو زمین انگاری !

پوفی می کشد از این تک و دو زدن های مداوم .

– یکی رو بذارید دم خونه حاجی بیست چهاری کشیک بده ببین لطیف شنفتی ؟ بیست چهاری !

– چشم چشم اقا رو چشم !

لپ تپل اوا را نوازشی مهمان می کند و جدی می گوید :

– بنگی منگی نباشه بره سر بساط بشاشه به کاسه کوزه امون … زنیکه برمی گرده دنبال بچش … بی بچه جاده دور نمی ره …

– اطاعت امر اقا ! امری باشه ؟

– ببینم چیکار می کنی .

تماس را قطع می کند و به روی اوا که ماتش است می خندد .

– فینگل خانم به چی نگاه می کنه؟

اوا می خندد .

– دندونات کو پدرسوخته ؟ بی دندون می خندی ؟

اوا ریسه می رود و او لبخند میزند و زیر گلویش را می بوسد .

مرحمت خانوم که برمی گردد با بچه از ماشین پیاده می شود .

– برگشتین چرا ؟

زن سری به تأسف تکان می‌دهد و چادرش را زیر بغل جمع می کند .

– نذاشت بمونم …

آوا برای حرکت کردن به بغل مرحمت خانوم دست و پا میزند .

مهبد هم کف دست دراز شده زن را پس نمیزند و بچه را بغلش می‌دهد .

و خودش بی نگاهی سمت یاسین که تکیه زده به کاپوت ماشینش کف دست به سینه ایستاده می رود سمت ساختمان بیمارستان .

کسی را موظف می کند که هر نیم ساعت بیست دقیقه یکبار به توکا سر بزند و اگر کاری داشت انجام دهد ‌.

هزینه را هم در آن واحد پرداخت می کند .

وخود سمت منزل حاج زین الدین سپه سالار روان می شود.

اگر دیر می جنبید انجا می توانست آبستن اتفاقات ناگواری باشد ….

#پارت371

به آنجا که می رسد همه چیز امن و ولین است یا حداقل در ظاهر چنین می نمود .

مهری دعوت به قرار گرفتنش می کند دعوت به نوشیدن چای و به خواهرش نه نمی‌گوید .

سراغ حسام را می‌گیرد .

– حسام کو ؟ نمی بینمش ؟

مهری طره مویی را پشت گوش حواله می‌دهد .

– تو اتاقشه داره بازی می کنه.

– می گی بیاد ؟

– دیده داداش .

– بی بلا .

مهری پا تیز می کند سمت در که صوتیش میزند و او میانه راه برمی گردد .

– جونم داداش ؟

– یه ساک می‌بندی ؟ اسباب بازی لباس مباس هرچی لازمشه بریز اون تو خب ؟

مهری لب زبان می کشد و مردد می پرسد :

– چرا ؟

– ببند ساک رو می‌گم عزیزم .

مهری که می رود پی آوردن حسام زری تاج خانون رخ می نماید . دلخور و طبق معمول با نگاه چپ .

– سلام عرض شد .

می اید و با فاصله نسبتاً زیاد از او می نشیند تا بدین طریق دلخوری خودش را نشانش دهد .

– خبری شده صبح اول صبحی این ورا پیدات نمی شد ؟

مشکوک می گوید :

– مگه باید طوری شده باشه حتماً که بیام اینجا ؟ اومدم صلح ارحام به حا بیارم بده ؟

زرین تاج خانوم شانه بالا می‌دهد و عوض مهری طوبی خانوم مستخدم خانه سپه سالار ها با سینی چای سروکله اش پیدا می شود .

استکانی چای برمی دارد و زرین تاج خانوم می گوید :

– نمی گی مادره این بچه کجاست ؟ خواب مرتضام رو می بینم چند شبه … بچم غم قلبشه کف دستشم کوتاهه …

قند را در چای خیس می کند و نیشخند می کشد به صورت .

– چرا سراغ زن و بچه منو نمی گیری ؟ مثلا نمی گی خبری از زن و بچت نشد ؟

جرعه ای از چای‌اش می نوشد و پوزخند می‌زند به مادرش .

– خون این بچه از مال من رنگین تره مامان خانوم ؟

زرین تاج خانوم رو ترش می کند و سر به تأسف تکان می دهد :

– می گی من بین بچه‌هام فرق می ذارم مهبد ؟

استکان کمرباریک داغ را به نعلبکی برمی گرداند .

– کم نه .

#پارت372

مهری که با حسام از جاده می رسد او هم روی پا می شود .

زرین تاج خانوم اول به حسام و ساک دستی در کف دست دخترش دیده می دوزد و بعد به مهبد .

حسام با دیدن عمویش می دود سمتش و مهبد زانو می زند و در بغل می گیردش و پیشانی اش را با محبت می بوسد.

– خوبی پسر ؟ میای بریم با عمو ؟

– کجا ؟

تمام قد بلند می شود و محض طمینان دادن به پسرک هم که شده تبسمی به لب می زند و می گوید :

– پیش مولینت .

دیدهان حسام برق می زند :

– راستکی ؟

لپش را می کشد و ساک کف دستی را از خواهرش می گیرد :

– من مگه دروغکی هم حرف میزنم ؟ بزن بریم !

زرین تاج خانوم که تا آن لحظه تماشاگر صرف بود سد راهشان می شود .

– کجا می بری بچه رو ؟

– سمعک لازم شدی زرین مولین. ؟ می خوام ببرمش پیش مادرش مگه همینو نمی تمایل داشتی ؟

زرین تاج خانوم بازوی حسام را می گیرد .

– لازم نکرده بچه رو ببری مادرشو بیار !

مهبد نیشخند میزند و رو سمت حسام می کند که نگاه معصومش میان او و مادربزرگش در گردش است.

با خونسردی می گوید :

– انتخاب با خوده حسامه … با من میای بریم پیش مادرت عمو ؟

پسرک بازو از زیر پنجه‌های مادربزرگش می کشد و می دود سمت مهبد .

مهبد خم می‌شود و روی موهایش را می بوسد و با نگاهی پیروزمند پوزخندی به مادرش می زند .

ساک کف دستی حسام را هم از مهری می گیرد و دست حسام را می گیرد :

– عزت زیاد زرین تاج خانوم .

#پارت373

……………….

دخترکم را پس از پنج روزگار سفت و سخت بغل می گیرم ، به خودم می چسبانمش و عطر منحصربفرد تنش را نفس می کشم .

خودم هم در عجب بودم که چطور توانسته‌ بودم پنج روزگار از او دور بمانم ؟

صورت زیباش را بوسه باران می کنم و اشک مجال نمی دهد .

بر کف کف دستش بوسه میزنم و میان اشکی که هجوم آورده به قصد کور کردنم می گویم:

– قربونت برم قربونت برم مامانی…

در از سمت راننده باز می شود و او که منفور این روزگارهای من است پشت رل می نشیند .

سریع سریع اشک پاک می کنم و سعی می کنم نگاه حرامش نکنم .

اگر بخاطر یاسین و مرحمت جون نبود اگر پای اعتبار و آبروی مردی که جز مردانگی در حقم کاری نکرده بود در میان نبود….

اگر پای زنی که بی نسبت خونی مادری را در حقم تمام کرده بود وسط نبود پس از ترخیص از بیمارستان یکراست می رفتم دادتمایل داشت طلاق می دادم …

حیف که کف دست مهبد برای شکایت باز بود و من ابداً نمی تمایل داشتم آن دو عزیزی که پناه روزگار بی پناهیم شده بودند را بیازارم ولو به قیمت آزار مشاهده کردن خودم ….

– صبحونه نخوردی بزنم کنار یه کافه‌ای چیزی این اطراف ؟

نامتوجه شده‌اش می گیرم نگوش داده اش حتی . چشم از دخترکی هست و نیست عاطفی‌ام هست نمی گیرم .

– با دیوار حرف نمی زنم .

واکنش نشان نمی دهم و او هم پاپی نمی شود کمی بعد ولی یک گوشه نگه می دارد اما قبل از پیاده شدن دست سمتم دراز می کند و می گوید :

– بچه رو بده .

#پارت374

دخترکم را سفت نگه میدارم و بی اعتنا به دست دراز شده و نگاه منتظرش می پرسم :

– چرا ؟

– برای اینکه یه وقت فکر فرار با دخترم به سرت نزنه !

نیشخند میزنم و به استهزاء می گیرم مردی که از فرارم با دخترش بیمناک است.

بی حرف اضافه آوا را سمتش می گیرم من سپر انداخته بودم بخاطر مرحمت جون و یاسین هم که شده سپر انداخته بودم.

بوسه ای به سرش می زند و در را به روی من می بندد و می رود .

تا برگردد چشم می بندم و به روزگارهایی که بی جارو جنجال گذشت فکر می کنم .

به روزهایی فکر می کنم که نهایت قهر و قلبخوریمان از هم چهار پنج ساعت می بود و این او بود که پیشقدم می شد برای دلجویی .

نگاهم بسته است هنوز که برمی گردد با آوا .

آوایی که لبش خندان است را بغلم می دهد .

کروسان داغ و قهوه ای که آنهم داغ و لب سوز است را سمتم می گیرد.

فاصله و شکافی که میانمان افتاده است هم علاقمندی های من را از یادش نبرده .

– نمی گیریش؟