78
میخواهم سوال دیگری بپرسم که بهیکباره صدای مادر در گوشم میپیچد
“شیرم رو حلالت نمیکنم اگه ازدواج کنی و دلت پیش اون خونواده ی قاتل باشه ها”
قلبم برای لحظه ای میلرزد
خودم به اندازه ی کافی بدبختی دارم نمیخواهم نفرین مادر هم پشت سرم باشد و غصه ام دو چندان شود
بنابراین رو به پنبه میگویم
_بیخیال پنبه! درست نیست پشت سر کسی بد بگیم بیا بحث رو عوض کنیم
_ها والا خانم جان!گناه بقیه رو مفت خریدیم! از خودت بگو چند سالته؟
اینجا ماندنم بیشتر از این جایز نیست باید هر چه زودتر بروم! هر آن ممکن ست محمد سر برسد و مجدداً قانون های مزخرفش را در صورتم بکوبد
در همین افکارم که سایه ی یک نفر را از گوشه ی نگاه میبینم که با اسب وارد حیاط میشود
سر را به طرف چپ میچرخانم و یکباره با مشاهده کردن محمد فورا به سبزی خیره میشوم!
تف به این شانس! حتما باید همین حالا سر برسد و من را در این حال ببیند؟
“فاصله ی خودت رو با بقیه حفظ کن”
قانون شماره مرگ! شماره مرگ بود!!
کف دست لرزانم را به هم میمالم تا گلی را که با سماجت چسبیده پاک کنم
یک آن میبینم که افسار اسب را در کف دست گرفته و به سمت ما می آید
سریع از جایم بلند میشوم و مقابلش می ایستم
حالا نوبت اوست که مثل خواهرش عقده های خود را به سمتم شلیک کند
میتمایل داشتم از کف دست خواهر زندانبان به زندانبان شکایت کنم؟احمقانه و مضحک ست!
پشت خواهرش را بخاطر من خالی میکند؟!
کدام اسیری چنین خوش اقبال ست که من دومی باشم؟ مسلما چیزی که نصیبم میشود همان حرف های نیش دار و تحقیرامیز چند روز گذشته است!
اخم پر از جذبه اش از نگاهم دور نمی ماند
از ترس اینکه مبادا جلوی خدمتکار ها سنگ روی یخم کند پیش کف دستی میکنم و زیر فشار نگاه هایش آرام زمزمه میکنم
_معذرت میخوام
بدون آن که لام تا کام حرفی بزند سرد و بی تفاوت، با کف دست، به در بزرگ عمارت اشاره میکند
با قدمهای مرتعش جلو تر از او مسیر می افتم
مجدداً می ترسم
دوباره جانم به لبم میرسد
در دل خدا خدا میکنم که برای این موضوع پیش پا افتاده تنبیهم نکند!
به در عمارت که میرسیم کف دستش را جلویم سد میکند و من به یک باره می ایستم
مانند موجی که به صخره خورده باشد
_فاصله بگیر!
از ترس فورا چشم میگویم! شاید از آن همه مطیع بودن جا میخورد که ادامه میدهد
_فاصله بگیر چون همین دوستات که الان ور دلشون جای گرفتی و ۶ تا ۸ تا به غیبت هاشون گوش سپردی پاش برسه کل نامه ی اعمالت رو طومار میکنن، چهل تا دیگه هم میزارن تنگش و از دروازه ی شهر آویزون میکنن !
حرفش درست ست! از اولش هم قرار گرفتنم آنجا اشتباه بود
───• ·⌞🪽 🎶 آواز پر قو 🎶 🪽⌝ ·•───
محمد به سمت سرویس میرود و من وارد اتاق شاهنشین میشوم
نفس راحتی میکشم
با صوتی در زدن توجهم به طرف راست کشیده میشود
_سلام آوازی خوبی؟
حنانه ست که با لباس های شسته و تا شده ی محمد وارد اتاق میشود و لبخندی به رویم می پاشد
جواب لبخندش را با لبخند میدهم
_سلام ممنون! تو خوبی حنانه؟
به سمت کمد میرود و یکی یکی لباس های محمد را با وسواس خاصی میچیند
_اینطوری نگام نکن یه چروک بیفته این روانی پدرم رو در میاره!
روانی؟ توصیف خوبی بود! قلبم را خنک میکند
_من که چیزی ناضافه کردم! راحت باش
لباس هارا می چیند و نگاه گذرایی به شاهنشین می اندازد
_آخی! این اتاق بعد از مریم رنگ قبرستون به خودش گرفته بود! بخاطر تو اینقدر خوشگل شده میدونستی؟
متعجب فکر میکنم و نگاهانم را باریک میکنم
_مریم کیه؟
چشم های حنانه از تعجب گرد میشود
_وااا مریم رو نمیشناسی؟
شانه ای بالا می اندازم
_نه!
_یعنی محمد تا حالا در مورد مریم چیزی بهت ناظهار کرده؟
تبسمی میزنم حنانه با خودش چه فکری کرده؟خیال میکند شامگاه و روزگار با محمد در حال خوش و بش هستیم؟
_نه خب!
_بیچاره محمد!! همین که تا حالا دیوونه نشده لطف خدا بوده
با خیال آنکه مریم معشوقه ی سابق محمد ست حرف های ماه منیر در سرم چرخ میخورد “هستن کسایی که از خداشونه شما هر چه زودتر از هم جدا بشید و دام خودشون رو برای تور کردن شما پهن کنن”
هوف کلافه ای میکشم ! پس بخاطر همین از ازدواج با من اکجاده داشت قلبش پیش مریمش گیر است!
سعی میکنم خودم را بی تفاوت نشان بدهم ولی از درون حرص و جوش میخورم! چرا؟
_آواز میخوای برات تعریف کنم چه اتفاقی….
با عصبانیت از حنانه رو میگیرم
_معلومه که نمیخوام!
_چرا؟
_به هر حال هر آدمی گذشته ای داره…
همان لحظه محمد از سرویس برگشته و در چارچوب در ظاهر میشود و من عمدا صدایم را بالا میبرم
_شاید مریم هم گذشته ی شوم و مسخره ی محمده که به من ربطی نداره
حنانه رنگ میبازد و فورا کف دستش را روی لبم میگذارد
اما دیر ست خیلی دیر! محمد سر جایش خشک شده و مانند برق گراهی شده ها نگاهم میکند و من خرسند از اینکه حرفم را زده ام و حال این آدم مغرور را گحرکت کرده ام لبخند روی لب می آورم
#پارت_79
حنانه با قیافه ای شامگاهیه به جن متوجه شده ها دستش را به آرامی از روی لبم برمیدارد
زیر نگاه های خونین محمد کمی این پا و آن پا میکند و پاورچین پاورچین از کنار او میگذرد و از اتاق شاهنشین خارج میشود
من اما همچنان حق به جانب توقف کرده ام و حرفی نمیزنم
پلکش را محکم روی هم فشار میدهد و دستانش مشت میشود
عضلات گردنش را میبینم که منقبض میشود و همین کمی مضطربم میکند
بر خلاف تصورم بلافاصله از اتاق خارج میشود و کمی بعد صدای دعوا و داد و فریاد های گوش خراشش با حنانه کل عمارت را بر میدارد
“اصلا حنانه حقش بود چرا پیش من از معشوقه محمد حرف میزنه؟”
هوف پس باید به لیست ماه منیر مریم را هم اضافه کنم! فعلا پریچهر و مریم! خدا میداند این لیست چند صفحه ای شود!
علاوه بر این حالا من هم میدانم نقطه ضعف محمد چیست؟ “مریم”
───• ·⌞🪽 🎶 آواز پر قو 🎶 🪽⌝ ·•───
میترا دیس برنج را به طرفم میگیرد آرام قاشق را از روی میز برمیدارم و شروع به ریختن برنج میکنم
بالاخره بعد از مدتها سر سفره ی خاندان جای گرفته ام
همگی سرگرم خوردن غذا هسشتابزده البته جز یک نفر! و آن هم نازدار همسر مهران ست که با دیده های غضب آلودش نزدیک است خرخره ام را بجوَد
قاشق را با عصبانیت روی میز می کوبد! طوری که از آوایش یکه میخورم!
با تبسم تمسخر آمیزی که روی لب دارد نگاهش به من ست و خطابش به بقیه!
_بی ادبی من رو ببخشید! ولی تا وقتی که یه رعیت زاده ی بی سر وپا سر این سفره باشه من با شما غذا نمیخورم
سکوت غریبی حاکم میشود
رعیت زاده را با من بود؟
اگر چه از درون میجوشم ولی وقتی امثال محمد و نازدار و مرضیه اسم و رسم خانزادگی را با خود به یدک میکشند همان بهتر که من رعیت بمانم
پوزخندی میزنم و تا میخواهم لب باز کنم دست محمد از زیر صنقلبی روی ران پایم مینشیند
از لمس رانم شوکه میشوم و متعجب نگاهش میکنم !
خون داغ به صورتم هجوم می آورد و حسی که تا به حال تجربه نکرده ام زیر پوستم به جریان می افتد! میتوانم سرخی صورتم را به وضوح حس کنم
محمد ولی خونسرد تر از همیشگی نگاهش را به غذا داده و با آن بازی میکند
_عصبانیتتون قابل درکه و بهتون حق میدیم در هر صورت ما دوست داریم سر سفره حضور داشته باشید
همین؟؟
این بار از شدت خشم خون با سرعت زیادی درون بدنم به گردش در میآید
عصبانیتتون قابل درکه؟ دندان روی هم فشار میدهم
برای همه موش ست و به من که میرسد شیر میشود؟
چرا نباید موش شود وقتی که خودش هم با نازدار هم عقیده ست؟
نازدار ولی بدون توجه به حرف محمد با چهره ای مکدر سفره ی شام را ترک میکند
چیزی نمیگذرد که مرضیه هم به نشانه ی اعتراض بشقابش را هول میدهد و میخواهد بلند شود که با آوای محمد از حرکت می ایستد
_بشین!
_میل ندارم
_تکرار نمیکنم
میخواهد بار دیگر مقاومت کند؛ که با مشتی که محمد روی میز میکوبد به سرعت بشقابش را جلو میکشد و به ناچار به خوردن غذایش ادامه میدهد
با حضورم کام همه را تلخ کرده ام!
کاش مانند گذشته در اتاقم می ماندم و صلیب تنهایی ام را به دوش میکشیدم
حتی محمد هم از متوجه شدنم بیزار ست و به ناچار تحملم میکند چه انتظاری از بقیه داشته باشم؟
لبخند محو و دردناکی لب هایم را کش میآورد و بغضم را قورت میدهم!
رسما من را کیسه بکسی کرده که همه به آن ضربه میزنند
اگر بخاطر جان مادرم نبود قطعا یا خودم را میکشتم یا شامگاهانه از عمارت لعنتی فرار میکردم
با آوای میترا از افکارم خارج میشوم
_زنداداش!
_جانم
_گردنت چرا کبود شده؟
همه ی نگاه ها به سمت گردنم می چرخد
حرف های نازدار آنقدر گزنده بود که حواسم نبود شالم باز شده و گردنِ دور تا دور کبودم نمایان شده
بهسرعت شالم را روی گردنم میگذارم
_چیزی نیست بخاطر مریضی یکم کبود شده
مرضیه یک تای ابرو بالا میاندازد
_مریضی!!! چه مریضی؟
_ممممم خب؟
_چه مرضی گردن آدم رو اینطوری کبود میکنه؟
محمد با غیظ وسط حرفش میپرد
_اره من زدمش، خواستم بکشمش، گلوش رو گحرکت کردم و خواستم خفش کنم، مشکلی هست؟
تبسم پیروزگارمندانه ای روی لب مرضیه پیدا میشود
_نه! چه مشکلی!؟ راحت باش! همسرته! اختیارش رو داری
و لبخند نفرت انگیزش پررنگ تر میشود
تبسمی که از رضایت دلی اش بابت اختلافم با محمد که گریبان گیرم شده حکایت دارد!
حق با ماه منیر ست! کم نیسسریع کسانی که به خونم تشنه اند
پس باید نازدار و مرضیه را هم به لیست فرضی ام اضافه کنم! کسانی که چشم متوجه شدنم را ندارند
پریچهر، مریم ، نازدار و مرضیه!
یک ان به خودم می آیم! کف دست محمد چرا هنوزی روی ران پایم نشسته؟
با همه ی حرص و عصبانیتم دستش را از روی رانم برمیدارم
ابروهایش فاصله کم میکند و روی صورتم خیره میشود! بعد از ان همه توهین و تحقیر توقع دارد با او خوب برخورد کنم؟
بی نگاه و رویی این ادم حد و مرز ندارد!
#پارت_80
از مشاهده کرد محمد 🪽🩵
از گوشه ی چشم مرضیه را میبینم که به سمت اتاقش میرود
نفس عمیقی میکشم و سعی میکنم عصبانیتم را سرکوب کنم
هیچگاه موفق به این کار نشده ام ! اگر تمام اکسیژن دنیا را هم در ریه فرو ببرم بی فایده ست
از جا قد بلند میشوم و پشت سرش جاده می افتم
جلوی در اتاق می ایستم و تا میخواهد در را ببندد با نوک پا مانعش میشوم
متعجب در را باز میکند
تغییر حالت چهره اش از نگاهم دور نمی ماند
_اتفاقی افتاده خان داداش؟
بدون انکه چیزی بگویم وارد اتاقش میشوم و مقابل پنجره می ایستم
فضای تاریک حیاط را از نظر میگذرانم آوای مضطربش در گوشم میپیچد
_کاری داشتید خان داداش؟
فندک را از جیبم در می آورم و آن را روشن میکنم
به شعله اش داخل شیشه ی پنجره زل میزنم
_سر سفره یه سوال پرسیدی! اومدم جوابش رو بهت بدم
_کدوم سوال؟
فندک را با فوت خاموش میکنم و مجدداً روشن میکنم
_پرسیدی چه مرضی گردن ادم رو کبود میکنه؟
از خاموشی طولانی اش به طرفش برمیگردم
_مرض زبون درازی!
با دیده های وق زده نگاهم میکند و همزمان با انگشت های کف دستش بازی میکند
_ولی لاعلاج نیست درمان داره!
چند قدم جلو میروم
سرش را پایین می اندارد و نگاهش را به پاهایم میدوزد
_علاجش اینکه گلوی طرف مقابل رو فشاری میدی تا زبونش از حلقومش بیاد بیرون بعد که بیرون اومد با یه حرکت قیچی میکنی!در نهایت برای همیشگی لال میشه!
یک قدم عقب میرود و سر قد بلند میکند
_معذرت میخوام
_بخاطر؟
_سوالی که پرسیدم!
_فقط؟
پلک زدن هایش شدت میگیرد
_بخاطر اینکه میل داشتم سفره رو ترک ….
_فقط؟
مجدداً سر به زیر می اندازد و با دست لرزان کمی شالش را مرتب میکند
_اگه منظورتون ماجرای سبزی تمیز کردنه من فقط میخواستم به زنداداش یادآوری کنم….
_یادم نمیاد این مسئامات رو به تو سپرده باشم
_نه فقط میمیل داشتم…
_سپرده بودم؟
خاموشی میکند و با لحن خونسردم ادامه میدهم
_پاتو از گلیمت دراز تر نکن وگرنه قلمشون میکنم
_دیده
_تا دو هفته توی اتاق میمونی!بیرون نبینمت
خاموشی میکند و متعجب نگاهم میکند
_نشنیدم بگی دیده؟
_چشم
بلافاصله بدون آنکه حرف دیگری بزنم از اتاق خارج میشوم
ماه منیر و احمدخان و آواز همچنان توی پذیرایی جای گرفته اند! جمله ی غروب در ذهنم چرخ میخورد “مریم گذشته ی شوم و مسخره محمد ست”
چهره در هم میکشم
_گمشو بالا…
_داشتیم با ماه منیر خاتون….
_چیزی نشنوم! بالا….!
این را میگویم و پذیرایی را به طرف عمارت گردو ترک میکنم
صوتی ماه منیر را پشت سرم میشنوم
_محمد مادر! وایسا یه لحظه
به یکباره می ایستم و چیزی نمانده ماهمنیر با کله به شانه ام بخورد
_محمد یه وقت به زنداداشت توهین نکنی مادر! مهران خونه نیست این زن ولینته دست ما
سر تکان میدهم
_برگرد ماه منیر
_محمد اگه…
صدایم را کمی بلند میکنم و دندان روی هم فشار میدهم
_تکرار نمیکنم
ماه منیر با اخم نگاهم میکند و به ناچار جاده حرکت کرده را برمیگردد
همینکه میخواهم زنگ عمارت گردو را بزنم آوای نازدار از پشت سر در گوشم میپیچد
_سلام محمدخان!
به طرف آوا برمیگردم و دستم را پشتم قفل میکنم
_کجا بودی؟
_یه تکه پا راهی شده بودم خونه ی پدرم که…
چند قدم به سمتش برمیدارم و فاصله را کم میکنم
_اجازه گرفتی؟
_از کی؟
_تا وقتی مهران برنگشته حق نداری پاتو از عمارت گردو بیرون بزاری
نگاهش رنگ بهت میگیرد
_چرا؟
_چون من میگم!
_این یعنی حتی نمیتونم بیام سمت عمارت بزرگ؟
_خودت چی فکر میکنی؟
_دلیلش چیه؟
_خودت چی فکر میکنی؟
می خندد و سر تکان میدهد
_بخاطر آواز؟
_بخاطر حرمتی که امشامگاه زیر پات گذاشتی! به کی توهین کردی؟ ناموس من؟ از کی اینقدر احمق شدی و من خبر نداشتم؟
با آوایی خفه لب میزند
_شما بخاطر یه رعیت من رو….
وقتی لرزش تک تک عضلات صورتم از عصبانیت را میبیند حرفش را قورت میدهد
_معذرت میخوام!ولی سر سفره اضافه کردی حق دارم حالا….
حرفش را نیمه تمام میگذارم و به در عمارت گردو اشاره میکنم
_نبینمت!
بدون انکه چیزی بگوید در عمارت گردو را باز میکند و وقتی داخل میشود آن را با همه ی قدرتش میکوبد
مرضیه و نازدار تکلیفشان مشخص شد حالا میماند آواز و حرف های غروبش در مورد مریم!
───• ·⌞🪽 🎶 آواز پر قو 🎶 🪽⌝ ·•───
از دید آواز🪽🩵
با یک کف دست یقه ی پیجادهنم را محکم در کف دستان تنومندش که رگ های برجسته ی آن مانند مارهای سبزرنگ افعی در هم تنیده شده میگیرد!
و با کف دست دیگر پشت چاقوی کوچکش را روی شاهرگم فشار میدهد
نفس حبس میکنم
چاقو را اشتباهی گراهی شده؟ گمان نکنم!
البته که همین لبه ی کند هم به اندازه کافی وحشت زده ام کرده و دست و پایم کرخت شده و بند بند وجودم می لرزد
_همش تقصیر این مسعود بی وجوده که بقیه تحقیرت میکنن
انگشت اشاره اش را بالا می آورد و تهمشاهده کرد وار لب میزند
#پارت_81
_کف دستم بهش برسه تک تک استخوان های بدنش رو خورد میکنم و میندازم جلوی سگ
تاوان دهن گسرخوشی بقیه را هم من و مسعود باید پس بدهیم؟
_باز که لال شدی؟خانمی که ۷ تا ۷ تا آدم تو گونی میزاری!
دومین بارست که این بلوفم را به رخم می کشد و همین حرصی ام میکند
نفس حبس شده ام را رها میکنم
باید ثابت کنم ترسو نیستم
پس بدون توجه به عواقبش کف دست لرزانم را بالا میبرم و با تمام جرات و جسارتم چاقو را میگیرم و در کف دستم فشار میدهم
به آهستهی آن را پایین می آورم
مقاومت میکند و من از شدت درد و سوزش، گوشه ی چشمم کمی چین میخورد اما هردو خیال کوتاه آمدن نداریم
نگاه لذت جویانه اش روی دیدهانم ثابت مانده
با هر جان کندنی که شده چاقو را کمی پایین می آورم و درست روی سینه ام می نشیند
نوک چاقو را به سمت ابتدای برجستگی سینه ام متمایل میکند
و فشار میدهد
هممدت چند قطره خون ساق کف دستم را گرم میکند
با صدایی سرد میغرم
_منو از چاقو میترسونی؟ من دارم عزرائیل رو با چشم های خودم میبینم و نمیترسم! چاقوی که جای خود داره
گوشه ی لبش برای نیشخندی بالا میرود اما بلافاصله محو میشود و زبانش را روی لبش میکشد
_همین که میدونی عزرائیلت هستم و به زودی جونت رو میگیرم برای من کافیه
هموقت چاقو را روی سینه ام بیشتر فشار میدهد و من صورتم جمع تر میشود
چیزی نمانده دلم از گلویم بیرون بیاید اما من ۷ تا ۷ تا ادم توی گونی میکردم باید شجاع به نظر برسم
_بزار آب پاکی روی کف دستت بریزم من نه تنها از مسعود خوشم نمیاد بلکه ازش متنفرم! اگه میبنی با تو ازدواج کردم فقط و فقط بخاطر مادرم بوده! پس خیالت آسوده نه نگاهم جلال و جبروت خان رو گرفته نه عاشق چشم و ابروی تو و مسعود بودم! هرجا مسعود رو مشاهده کردی سرش رو از تن جدا کن! با تو ازدواج کردم زیرا میترسیدم بلایی سر مادرم بیاد! اما حالا تو داری کاری میکنی که از غصه ی نمشاهده کردن من دق کنه ! ببین خان زاده اگه با این کارات بلایی سر مادرم بیاد کاری میکنم روزی هزار بار آرزوی مرگ کنی پس مراقب راهی شدارت باش و این حرف های من رو جدی بگیر
با دقت حرف هایم را که برایش پرت و پلایی بیش نیست گوش میدهد! میخندد! خنده ای تمسخر آمیز
_چه ترسناک!!
و بسیار ناگهانی صورت برزخی اش جدی میشود
دور بازویم را با تمام توان میگیرد و فشار میدهد
از شدت درد، دیده هایم را روی میگذارم و سعی میکنم کف دستش را از دور بازویم جدا کنم ولی حلقه کف دستانش را تنگ تر میکند
با همه سنگقلبی اش چاقو را از زیر کف دستم میکشد و گوشه ای می اندازد
جیغم را در گلو خفه میکنم و به گفتن آی کوتاهی اکتفا میکنم
بدون توجه به درد کشیدنم به سمت تخت پرتم میکند
وحشت سر تا پایم را احاطه میکند و نگاهم روی کف دست خونینم که حالا تخت را به گند کشیده سر میخورد
این دست های من است که شکاف برداشته؟
این مدت آنقدر درد کشیده ام که به قول معروف “سگ جون ” شده ام
اگر چه از ترس دلم مانند گنجشک میزند ولی دور بازویم آنقدر درد دارد که نمیتوانم در مقابل این وحشی گری اش سکوت کنم! و میگویم هر آنچه را که نباید بگویم
_چرا بار دیگر زنجیر پاره کردی؟ درد داری؟مرض داری؟استخون بازوم رو شکستی! چه مرگته؟چی از جونم میخوای؟ تا کی عذابم میدی؟کاش یا من بمیرم یا تو که از کف دستت نجات پیدا کنم! مرتیکه ظالم….حالم ازت به هم میخوره ظالم خیلی…بسیار…
هق هق گریه امانم نمیدهد تا بقیه ی حرفم را بزنم
با کف دست دیگرم شکاف کف کف دستم را فشار میدهم تا جلوی خون ریزی را بگیرم
دلش به رحم نمی آید مانند یک دیو دوسر مقابلم قد علم کرده و با دیدههای ترسناکش، خروار خروار نفرت روانه ام میکند
میدانم با این چهره ی غضب آلود قصد جانم را کرده
میترسم! اما راه گریزی ندارم!
نگاه درمانده ام را به در می اندازم
کاش کسی وارد اتاق شود و مرا از کف دستش نجات دهد!
نگاهم را از در میگیرم و به پنجره میدهم!
بلافاصله به سمت پنجره که باز ست میرود و آن را میبندد
ترسی به ترس هایم اضافه میشود
حس خفگی گلویم را فشار میدهد
آنقدر درمانده ام که از دیوار ،سقف،تخت و هر وسیله ای که در اتاق هست امید کمک دارم
اتاق بزرگ در نظرم مثل تابوت تنگ و تاریک میشود
در دل زمزمه میکنم کمک!
نگاهش به تسبیح قد بلند آویزان به دیوار که یادگار پدربزرگش است می افتد تسبیح را میگیرد و دور کف دستش پیچ میدهد
حرفی که در قلبم جولان میدهد را عاجزانه به لب می آورم
_کمک
کمی جلو می آید و با لحن بی تفاوتی میگوید
_چی؟
_کمک!
_بلندتر بگو
این یعنی هیچ جاده نجاتی ندارم؟
یک قدم به سمتم می آید !
از خنده ی نفرت انگیزی که بر لب دارد میفهمم ، به قول خودش اگر گوشت تنم را ذره ذره از استخوان جدا کند کسی نمیتواند کمک کند
#پارت_82
_خب! داشتی میفرمودی!
لبم را میگزم و نفسم را بیرون میدهم
قدم دیگری برمیدارد
_که زنجیر پاره کردم!
چهره اش بی تفاوت و خونسرد است اما هر لحظه منتظرم منفجر شود
مجدداً به حرف می آید و دوباره تنم میلرزد
_زنجیر پاره کردن من رو نمتوجه شدی مار کبری!
با هر قدمی که نزدیک میشود انگار مشتی خون تازه به دلم سرازیر میشود و به سرعت خودش را به صورتم میکشاند
تسبیح را در چشم به هم زدنی بالا میبرد و در هوا صوت میدهد
قبل از آنکه تسبیح فرود بیاید با همان دست خونی آن را محکم میگیرم و در دستم فشار میدهم
هموقت چشمهایم را روی هم میگذارم و از ترس جمع میشوم
ولی…
بر خلاف تصورم کف دستش همچنان بی حرکت بالا مانده!
برای جدا کردن دستم از تسبیح تلاشی نمیکند
خسته و نالان لب میزنم
ـ بسه دیگه! بسه خدانشناس…
با خشم نگاهم میکند و نفس هایش را کشدار میکشد تا بر خشمش غلبه پیدا کند!
بعد از مکثی طولانی تسبیح را در کف دستم رها میکند و با نگاه تحقیرآمیزش به چهره ام زل میزند
_همه جارو نجس کردی! نیم ساعت دیگه برمیگردم ردی از خون ببینم کاری میکنم خون بالا بیاری
نگاهم سمت کف دستم میرود
با این کف دست خونی و این حال زار؟
اعتراضی نمیکنم! باید به او ثابت کنم هیچ چیزی نمیتواند من را از پا در بیاورد
در همان حال تبسمی روی لب می اورم
_در ضمن تنبیهه امشامگاه بخاطر دهنِ گسرخوشت بود که بیمسیر باز میشه
خون داخل رگهایم می ایستد و جمله ای که چند دقیقه پیش با خودم زمزمه کردم را مرور میکنم ” تاوان دهن گخوشحالی بقیه جادهم من و مسعود باید پس بدهیم؟” بهت زده نگاهش میکنم!از کجا میفهمد داخل فکر و مغز من چه میگذرد؟
اصلا کدام دهن گخوشحالی؟ من که سر سفره حرفی نزدم!!!
زیرنگاه مبهوت من به سمت در میرود و از شاهنشین خارج میشود
روی تخت ولو میشوم
غم عمیقی قلبم را احاطه کرده و با بغض سنگینم اشک از نگاهم می جوشد
با کف دست خونی ام که تسبیح داخل آن جا خوش کرده قلبم را فشار میدهم که سوزشی دردناک روی سینه ام حس میکنم
آنقدر درد دارم که تازه متوجه میشوم سینه ام خراش نسبتا عمیقی برداشته
اشکم را پاک میکنم و با آوای قد بلند زار میزنم
زار زدنی که قلب زنده و مرده را به رحم می آورد
بمیرم…بمیرم برای غرور له شده ام برای گلوی به بغض نشسته ام برای چشمان همیشه گریانم…و بیشتر از همه برای دلم! دلی که به تازگی ریتم قبلی اش را فراموش کرده و هر بار به دلیلی، نامنظم میکوبد یک بار با لمس تن سرد زندانبان و یک بار از ترس خود زندانبان
چه دردی بود که به جان سرنوشتم افتاد؟
داشتم حیات ام را میکردم این چه بلای یکبارهی بود که درست روی سر من نازل شد
چند سال باید به این حیات ادامه بدهم؟
فریاد بلندی که در گلویم حبس شده همه ی سلول های بدنم را فشار میدهد
اما خودم بیان کردم پوزه اش را به خاک میمالم پس باید قوی باشم
از جا کشیده میشوم و رو تختی را با یک کف دست کشان کشان به سمت در حمام میبرم! هموقت با آوای در خشکم میزند
_بله!
پزشک وارد اتاق میشود و من متعجب نگاهش میکنم
_سلام! میترا خانم کف دستور دادن به زخمتون رسیدگی کنم
میترا؟ او از کجا درک کرده؟ لابد محمد برایش تعریف کرده!
_ممنون لازم نیست! خون بند اومده
نیم نگاهی به رو تختی می اندازد و بدون توجه به حرف من به سمت تخت میرود
کیفش را روی آن میگذارد و شروع به باز کردن وسایلش میکند
_نگوش دادید؟ اضافه کردم نیازی نیست
_زخمتون باید پانسمان و ضدعفونی بشه
لج کرده ام کوتاه نمی آیم! باید حرف خودم را به کرسی بنشانم
_برو بیرون! همین الان! چرا یه مرد باید پا توی اتاقم بزاره اونم وقتی من تنهام؟
بدون توجه به حرف من سرم را پر از مایعی میکند و با یک پنبه به طرفم می آید
_باید ضد عفونی کنم
نفسم را با خنده بیرون میدهم و از او رو میگیرم
در همین حال در اتاق باز میشود و زندانبان مقابلم می ایستد
ناخودآگاه پلک زدنم شدت میگیرد و بلافاصله کف دستم را رو به پزشک دراز میکنم
_زودتر لطفا! یکم کار دارم باید….
محمد در را می بندد و با ابرو اشاره میکند که روی تخت بنشینم
میتمایل داشتم لج کنم؟
به ناچار روی تخت مینشینم و پزشک به ملایمی دستم را پانسمان میکند
بالای سرم ایستاده و هنرش را نگاه میکند شاید هم لذت میبرد
اگر چه درد دارم ولی خنده ای شیطنت آمیز روی لبم شکل میگیرد
یقه ی پیمسیرنم را پایین میکشم تا جایی که چیزی نمانده نوک سینه ام پیدا شود
_ببخشید سینه م زخم…
بلافاصله ابرو در هم میکشد و با غضبی غیر قابل تصور یقه ی پیراهنم را بالا میکشد و روی صورتم میغرد
_داری چه غلطی میکنی؟
چقدر خوب و قلبچسب است این جلز ولز کردنش
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن