با نگاهی به اطرافمان پرسیدم: بریم تو خونه؟!
امید به زور ادای خندیدن از خودش درآورد.
– آره! آره! اصلا یادم حرکت کرد انگار…
و به دنبالش حرفش از چارچوب در کنار رفت.
کفش هایم را از پا درآوردم و برای آنکه امید به دنبالم به اتاق نیاید، با اضافه کردن “لباس هام رو عوض کنم میام.” به سرعت به سمت اتاق خواب حرکت کردم.
لحظه ی آخر، قبل از ورود به اتاق خواب نگاهم با نگاه امید در آینه یکی شد.
در اتاق هرچقدر که می توانستم کشش دادم.
از لباس پوشیدن گرفته تا شستن کف دست و صورتم…
لباس عوض کردنم را بیشتر از یک ربع طول دادم و در مقابل روشویی دقایق زیادی به صورتم خیره ماندم.
در نهایت آوای امید که آوایم می کرد باعث شد از دستشویی خارج شوم.
هرچند که افکارم همچنان به هم ریخته بود و آن همه صبوری به خرج دادن امید و تنها ماندن من نتیجه ی خاصی نداشت.
– دلواپست شدم!
امید این را اضافه کرد و من این بار برای دزمشاهده کردن نگاهم کف دست به دامن خشک کردن کف دست و صورتم شدم. در همان حین پرسیدم: مضطرب برای چی؟!
– کارت طول کشید! بیان کردم خوابت نبره!
از فرصت پیش وارد شده استفاده کردم و از جمله ی آخر امید به نفع خودم استفاده کردم.
– اتفاقا بسیار خوابم میاد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن