نیشخند زدم.
– اینطور میگن!
– یعنی چی؟! کی میگه؟!
پدر شیوا این را که جویا شد، مهری خانوم گفت: دروغ میگه! من می شناسمش! دروغ میگه! نیما…
حرفش را قطع کردم.
– چرا باید دروغ بگم؟! چه دلیلی داره که تو این وضعیت دروغ بگم؟!
مهری خانوم درمانده بود و نمی اطلاع داشت چه باید بگوید!
و به همان اندازه پدر و مادر شیوا دلواپس بودند.
پدر شیوا جویا شد: کی میگه نیما تو این موضوع دخالت داشته؟!
بدون هیچ مکثی جواب دادم: همون آدمی که شوهر من و دختر شما رو دزمشاهده کرده!
بیرون وارد شدن پرستاری از بخش اورژانس و آوا زدنم مانع از آن شد که پدر شیوا بتواند سؤال دیگری بپرسد.
پرستار بدون آنکه اجازه دهد سؤالی بپرسم ازم تمایل داشت به پذیرش مراجعه کنم و کارهای لازم را انجام دهم، در همان حین پرستار دیگری پدر و مادر شیوا را صدا کرد.
***
“چند روزگار بعد”
امید همان روزگار با دریافت چند سرم به هوش رسید و با وجود آنکه تنها چند روز از کتک هایی که خورده بود می گذشت، وضعیتش زیاد وخیم نبود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن