نیشخند زدم.
– وقفه؟!
نیما سرش را به نشانه ی مثبت تکان داد.
– آره، وقفه! ما مجبور به جدایی شدیم… حالا هم من مجبورم با شیوا ازدواج کنم تا مال و اموالم رو از مهری پس بگیرم. بعد شیوا رو طلاق میدم تا بتونیم مجدداً با هم ازدواج کنیم!
نتوانستم جلوی خنده ام را بگیرم.
– چقدر اجبار و باید!
نیما سرش را به نشانه ی مثبت تکان داد.
– آره! می بینی؟! جهان هم مثل من زن ذلیل بود…
تک خنده ای کرد.
– البته بهتره بگم… من زن ذلیلی رو از جهان به ارث بردم!
حرفی نزدم و او ادامه داد: داشتم می بیان کردم… طی جریاناتی مجبور شدم مال و اموالم رو به نام جهان بزنم… جهان رو که دیده بودی؟ سالم و سر حال بود… نمی دونم یهو چی شد، افتاد مرد!
نفسش را آه مانند بیرون فرستاد.
– مال و اموال من افتاد کف دست مهری… یعنی مال و اموال و زحمات این چند ساله م تبدیل شد به اموال جهان و شد ارثیه! حالا من برای پس گحرکت کردن اموالم مجبورم از حرف های مهری اطاعت کنم! البته نابیان کرده نمونه که ارثیه ای هم از جهان کف دستم رو نگرفت! زیرا جهان داروندارش رو به اسم مهری کرده بوده گویا!
دروغ چرا؟!
از متوجه شدن این خبر مسرور شدم!
طبق اظهار کرده های نیما یعنی حالا هیچ چیزی از خودش نداشت! حتی شرکت و خانه ای که در آن زندگی می کرد، به احتمال زیاد به نام خودش نبود!
ماندن بیشتر را در آنجا جایز ناطلاع داشتم.
– با تموم این حرف ها هیچوقت هیچ نسبتی بین ما شکل نمی گیره جناب شایسته!
در را باز کردم.
– اگه مهری خانوم یه کار خوب تو زیستنشون کرده باشن، تلاش و اقدولیتشون برای جدایی من و شما بوده که خب، من هم از این بابت ازشون ممنونم! باقی اختلافاتتون با مادرتون هم به خودتون مربوطه!
و به سرعت کلاس را ترک کردم.
صدای نیما را که مدام کلمه ی “لعنتی” را تکرار می کرد گوش دادم و قدم هایم را تندتر و قد بلندتر برداشتم.
با تمام این ها به هر حال نیما پسر مهری بود و هیچ کاری بعید نبود…
حالت دیده هایش و لحنش زمانی که داشت از امید بازرگان حرف میزد عجیب ترس به قلب آدم می انداخت.
عجیب و دور از انتظار نبود که بلایی سر امید بازرگان بیاورد.
امید بازرگانی که هنوز نسبت رسمی ای با همسر سابقش پیدا نکرده بود.
همین ها باعث شد با امید بازرگان تماس بگیرم.
نمی دانم امید بازرگان واقعا قبلا با دختری در ارتباط نبود یا من اینگونه تصور می کردم، ولی هر چه که بود، او همیشه حین حرف زدن با من هیجان زیادی داشت…
آن روزگار هم مانند همیشه بود…
پرشور و هیجان…
و این شور و اشتیاق وقتی که از او تمایل داشتم تا برای ناهار با هم بیرون رویم، دو برابر شد!
***
در رستوران همیشگی روبروی هم قرار گرفته بودیم.
برخلاف او که تبسم به لب داشت، ترس و دلهره تمام وجود مرا فراگحرکت کرده بود.
مثل همواره بسیار زود متوجه حالم شد.
– اتفاقی افتاده؟!
انکار فایده ای نداشت…
مخصوصا که احساس می کردم نیما این بار دست بردار نیست!
– من امروزگار… یعنی امروزگار یکی جلوم رو گحرکت کرد و مجبور شدم به حرف هاش گوش کنم و باهاش حرف بزنم!
نگاه امید بازرگان پر از سؤال شد.
– کی؟!
لب هایم را با زبان تر کردم و به نگاهانش خیره شدم.
– نیما شایسته!
و این بار نگاهش رنگ باخت!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن