دقیق به یاد ندارم امید بازرگان داشت حرف میزد یا خاموشی کرده بود… تنها چیزی که یادم هست این بود که چه کلماتی را به زبان آوردم.
– ببینید آقای بازرگان شما مرد کاملا محترم و مطمئنی هستید… اگر غیر از این بود من هیچوقت از گذشته م که تمایلی به یادآوریش ندارم، به شما نمی اضافه کردم… اگه این حرف ها رو زدم، بخاطر این بود که بدونید از چه کسی تمایل داشتگاری کردین… از گذشته م حرف زدم تا اگه وصلتی صورت گرفت، بدون مخفی کاری باشه!
لب هایم را با زبانم تر کردم و ادامه دادم: اظهار کردم تا بعدها اتفاقات گذشته تکرار نشه… نمیگم زیستن آروم و بی دردسری کنار آقای شایسته داشتم، نمیگم ازدواجمون عاشقانه بود… ولی خب پیدا شدن سروکله ی حامد هم بی تاثیر نبود… من حتی نمی دونم حامد چیکار می کنه و در چه وضعیتیه… فقط می دونم بعید نیست اطرافم کمین کرده باشه و هر لحظه پیداش بشه!
مسئله ی دیگر مضطربی ام از تکرار ماجرای مهری جان بود. با نفس عمیقی این موضوع را هم عنوان کردم.
– مادر شما خانوم بهشدت محترمی هستن… به هر حال ایشون مادر هستن و دلواپسی های خاص خودشون رو دارن… حق هم دارن که عروسشون یه دختر، بدون هیچ گذشته ی خاصی باشه…
امید بازرگان اجازه نداد بیشتر ادامه دهم و جمله ام را اینطور قطع کرد.
– نه خانوم تهرانی… ابدا در مورد مادر من دلواپس نباشید! چیزی که برای مادر من مهمه، خوشامگاهختی تنها بچه شه… که خب…
نگاه خاصی به من انداخت.
– در کنار شما حتما محقق میشه!
با خجالت سرم را پایین انداختم.
– از طرفی کسی نمی تونه شما رو قضاوت کنه… هیچکس تو شرایط شما نبوده و حتی خود شما نباید خودتون رو سرزنش کنید! مطمئن باشید هر تصمیمی که گحرکت کردید تو وقت مربوط به خودش بهترین تصمیم ممکن بوده!
ضربان دلم بالا رفت!
از اامان روز عمرم هیچکس این چنین با من حرف نزده بود!
هیچکس نگفته بود بهترین تصمیم را گراهی شده ام!
همه تنها سرزنشم کرده بودند!
هرچند شاید تصمیماتم درست هم نبودند… اما خب سرزنش هایشان باعث میشد من هم هر لحظه و در هر شرایطی خودم را سرزنش کنم.
آنقدر که اعتماد به نفسی برایم باقی نماند و حتی از سایه ی خودم هم بترسم!
– من از بابت مادرم می تونم تعهد کتبی بهتون بدم که هیچ کاری با حیات من و شما نخواهند داشت!
امید بازرگان مدام از آینده حرف میزد. آن هم با لحنی مطمئن و قاطع و این درحالی بود که من حتی از فردای خودم هم مطمئن نبودم… فردا که هیچ، حتی برای یک ساعت بعدم هم هیچ برنامه ی خاصی نداشتم!
امید بازرگان که انگار متوجه شده بود میان چه ترمتوجه شدی کف دست و پا می زنم، درحالیکه سعی داشت شوخ باشد این چنین به حرف هایش خاتمه داد.
– فکر کنم بهتره کم کم بریم… آخه می ترسم کم کم صاحب کافی شاپ شاکی بشه از کف دستمون!
به صورتش خیره شدم و او ادامه داد: میاد میگه صنقلبی ها رو که اجاره نکردین!
به زور به رویش تبسم زدم و سرم را به نشانه ی تایید حرف هایش تکان دادم.
همراه امید بازرگان از کافی شاپ خارج شدیم.
مشخص بود که امید بازرگان همچنان تمایل دارد از آینده حرف بزند، ولی خب انگار می تمایل داشت مراعات مرا کند.
افکارم به هم ریخته بود… نمی دانستم چه چیزی درست است و چه چیزی غلط!
اما آنقدرها هم تحت تاثیر امید بازرگان قرار نگحرکت کرده بودم که انتقامم از نیما و مهری جان را فراموش کنم!
هیچکس از سروسولین گرفتن حیات اش و خوشامگاهختی بدش نمی آمد… من هم از این قاعده مستثنی نبودم، ولی با این حال ترجیح می دادم اگر در آینده بخواهم با امید بازرگان رابطه ای جز رابطه ی کاری داشته باشم، خبرش را همان موقع به دیگران دهم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن